Σάββατο, 28 Νοεμβρίου 2009

Το Βέλος Της Πράξης

Σε πόσους από εμάς δεν έχει τύχει, να καθίσουμε μπροστά στον υπολογιστή μας, για να διαβάσουμε ειδήσεις από κάποιον RSS reader, και μέσα στη ροή των ειδήσεων να βρούμε μαζεμένες τέτοιες ειδήσεις όπως οι παρακάτω:
  1. Με 5.000 ευρώ επικήρυξε ο δήμος Σταυρούπολης Ξάνθης τους ασυνείδητους που δολοφόνησαν και ακρωτηρίασαν ένα μικρό αρκουδάκι στην οροσειρά της Ροδόπης. (αναλυτικά...)
  2. Τέσσερα στα πέντε παιδιά που βρίσκονται σε ορφανοτροφεία, σε όλο τον κόσμο, δεν είναι ορφανά, σύμφωνα με την ανθρωπιστική οργάνωση "Save The Children". (αναλυτικά...)
  3. Δεκατρία επιπλέον πτώματα εντοπίστηκαν την Τρίτη, στο νησί Μιντανάο των Φιλιππίνων, ανακοίνωσε η αστυνομία. Ο αριθμός των θυμάτων που δολοφονήθηκαν από ομάδα ενόπλων στην επαρχία Μαγκουιντανάο ανήλθε πλέον σε 35. (αναλυτικά...)
Φυσικά και δεν επιχειρώ να δείξω με αυτό ότι είναι όλα μαύρα και άραχνα! Αυτές είναι απλώς 3 από τις 44 νέες ειδήσεις που βρήκα στον δικό μου reader, σήμερα στις 27/11/2009. Το μενού της ειδησεογραφίας περιελάμβανε από ουσιαστικές οικονομικές αναλύσεις μέχρι και ανούσιες αθλητικές παραπομπές. Εκεί που τελικά θέλω να καταλήξω όμως είναι ότι, δυστυχώς το κακό υπάρχει, είναι πάντα εκεί, και συμμετέχει ενεργά στην καθημερινότητα των ανθρώπων και όχι μόνο!

Ο άνθρωπος του πολιτισμού βέβαια, ως ένα ον που έχει ξεφύγει προ πολλού από την μαζική αρένα της επιβίωσης και έχει καταφέρει να ορίζει στο μέτρο του δυνατού το περιβάλλον του και τη μοίρα του, έχει όλη την πολυτέλεια να αναρωτιέται γιατί υπάρχει τελικά το κακό. Και στην προσπάθεια του αυτή, είναι έτοιμος, φιλοσοφώντας επιθετικά, να προσπεράσει εύκολα το οφθαλμοφανές και να στραφεί προς τις πλέον απίθανες εξηγήσεις, όπως η κακοτυχία, ο σατανάς και ο θεός που σέβεται την ελευθερία βούλησης του ανθρώπου! Ποιο ακριβώς είναι το οφθαλμοφανές; Μα φυσικά το γεγονός ότι η εξέλιξη μέσω φυσικής επιλογής (όπως την έχει εξηγήσει πολύ παραστατικά ο Dawkins στο βιβλίο του Το Εγωιστικό Γονίδιο) είναι μια αμείλικτη διαδικασία επιβίωσης και σύγκρουσης συμφερόντων και αυτά τα συμφέροντα κάνουν τους συμμετέχοντες να θέλουν πολλές φορές το κακό των αντιπάλων τους! Και ας μην ξεχνάμε ότι στη φύση, πολλές φορές το κακό του ενός συμπίπτει με το καλό του άλλου.

Μήπως Αστοχία του Δημιουργού;
Τι συμβαίνει όμως τελικά στην κοσμοθεώρηση εκείνη σύμφωνα με την οποία υπάρχει θεός, και αυτός καθορίζει τα πάντα; Γιατί υπάρχει τελικά το κακό στον κόσμο, σε έναν κόσμο μάλιστα τον οποίον ο θεός εν σοφία εποίησε; Σε τι τραγική αστοχία έχει υποπέσει τελικά ο δημιουργός;;;
- Δεν θέλει ή δεν μπορεί να εξαλείψει το κακό ο θεός; Ή με άλλα λόγια τι από τα δύο δεν είναι ο θεός, πανάγαθος ή παντοδύναμος;
...αναρωτιούνται οι σκεπτικιστές, για να εισπράξουν την πολυφορεμένη απολογητική απάντηση:
- Και θέλει και μπορεί να εξαλείψει το κακό, αλλά δεν το κάνει από σεβασμό προς την ελεύθερη βούληση του ανθρώπου!

Οι απολογητικές απαντήσεις βέβαια έχουν την κακιά συνήθεια να μπάζουν από παντού. Έτσι οι κόντρα - ερωτήσεις του στιλ "Και γιατί εξ' αρχής δημιούργησε το κακό;" ή "Αν ο άνθρωπος έχει ελεύθερη βούληση και μπορεί πραγματικά να επιλέγει τις ενέργειες του, τότε πως μπορεί ο θεός να γνωρίζει τα πάντα, άρα και το μέλλον;" μένουν μονίμως αναπάντητες. Ο σκοπός του παρόντος άρθρου πάντως είναι να σταθεί λίγο περισσότερο στο ζήτημα της ελεύθερης βούλησης του ανθρώπου και να το εξετάσει με όλη την καλή διάθεση, μέσα από το πρίσμα της έννοιας του Βέλους της Πράξης.

Η ελευθερία βούλησης του ανθρώπου, όπως την αντιλαμβάνονται οι περισσότεροι, εντοπίζεται στη δυνατότητα επιλογής του, κάθε φορά που αυτός αυτενεργεί. Ο άνθρωπος σύμφωνα με τη χριστιανική θεώρηση κρίνεται με βάση τις πράξεις του. Και η πράξη ισοδυναμεί πάντοτε με ενέργεια. Δηλωτικό της ενέργειας στη γλώσσα μας είναι το ρήμα. Και στην πλέον θεμελιώδη δομή της μια πρόταση έχει πάντοτε υποκείμενο, ρήμα και αντικείμενο... Έλα μεγάλε, τελείωνε με το κήρυγμα, μας ζάλισες, έχουμε τελειώσει το δημοτικό εδώ και μερικές δεκαετίες!!! Που θέλεις να καταλήξεις;

Θέλω να καταλήξω απλώς στο γεγονός ότι μια πράξη δεν είναι ποτέ σημείο στον ιδεατό χώρο των ενεργειών, αλλά αντιθέτως μια νοητή ευθεία με αρχή και τέλος, ένα βέλος με συγκεκριμένη φορά! Στην αρχή του βέλους βρίσκεται πάντοτε το υποκείμενο Α και στο τέλος του υπάρχει πάντα κάποιο αντικείμενο Β! Η πράξη σίγουρα δεν είναι σημειακό κουμπάκι πάνω σε μια κονσόλα παιχνιδιών! Η πράξη του Α χαρακτηρίζεται από ένα βέλος, το οποίο δείχνει σε κάποιον Β, ο οποίος θα υποστεί τις συνέπειες αυτής της πράξης. Η χριστιανική θεωρία της ελεύθερης βούλησης εμμένει παρανοϊκά στη χρήση του Β μόνο για τον χαρακτηρισμό μιας πράξης. Ωφελείται ο Β; Καλή η πράξη! Ζημιώνεται ο Β; Κακή η πράξη! Και κάπου εκεί ο θεός ξεχνάει τον Β. Στη συνέχεια ο άνθρωπος είναι ελεύθερος να επιλέξει, αν θα κάνει το καλό ή το κακό! Ελεύθερη βούληση!




Με τα Μάτια του Αντικειμένου
Το Βέλος της Πράξης μας δίνει τη δυνατότητα να εξετάσουμε μέσα από ένα τελείως διαφορετικό πρίσμα την τριπλέτα των τραγικών ειδήσεων της εναρκτήριας παραγράφου. Υπενθυμίζοντας λοιπόν ότι η πράξη περιλαμβάνει ένα υποκείμενο το οποίο ενεργεί και ένα αντικείμενο το οποίο υφίσταται τις επιπτώσεις της ενέργειας του υποκειμένου, ας διατυπώσουμε μερικά ρητορικά ερωτήματα:

  1. Ασυνείδητοι δολοφόνησαν και ακρωτηρίασαν ένα αρκουδάκι!!! Ειδεχθής πράξη! Προσωπικά, αν και απεχθάνομαι τη βία, θα ευχαριστιόμουν ιδιαίτερα το θέαμα του βασανισμού των συγκεκριμένων δολοφόνων. Το ζήτημα όμως, στη συγκεκριμένη περίπτωση, δεν είμαι εγώ αλλά ο θεός! Ήταν ο θεός παρών στο συμβάν; Ζζζζζζζζζζ, ερώτηση παγίδα με μοναδική αποδεκτή απάντηση το ΝΑΙ! Σεβάστηκε την ελευθερία βούλησης των δολοφόνων; Σίγουρα ναι! Μπορείς να σκοτώσεις ή να μη σκοτώσεις και μπορείς να ακρωτηριάσεις ή να μην ακρωτηριάσεις. Και βέβαια να κριθείς ανάλογα! Τι γίνεται όμως με το φουκαριάρικο το αρκουδάκι; Του έδωσε ο πανάγαθος επιλογές, ή απλά, ως πανταχού παρών, κάθισε άπρακτος και το παρακολούθησε να λιώνει μέσα στην αγωνία και τον πόνο;
  2. Ορφανοτροφεία - επιχειρήσεις σε όλον τον κόσμο παραπλανούν ή εξαναγκάζουν γονείς φτωχών οικογενειών να δώσουν τα παιδιά τους. Και σ' αυτήν την περίπτωση ο πανάγαθος έδωσε την δυνατότητα επιλογής! Θα βγάζει κάποιος το ψωμί του τίμια, ή θα πλουτίζει με τις αγοραπωλησίες παιδιών των οποίων οι οικογένειες εξαναγκάστηκαν να τα πουλήσουν! Και όσο για τον γονιό, έχει και αυτός τη δυνατότητα επιλογής (αν και όχι απόλυτα στις πλέον εξαθλιωμένες γωνιές του πλανήτη). Θα δώσει το παιδί του ή δεν θα το δώσει! Έλα όμως που το Βέλος της Πράξης έχει και μύτη εκτός από ουρά... Και εκεί βρίσκονται τα κακόμοιρα τα παιδάκια στα οποία δεν δόθηκε δυνατότητα επιλογής. Ως συνήθως δηλαδή, κάποιοι επέλεξαν και κάποιοι όχι!
  3. Ομάδα ενόπλων δολοφόνησε δεκατρία άτομα στις Φιλιππίνες, πολιτικούς και δημοσιογράφους στην πλειοψηφία τους, πιθανόν προς αποδυνάμωση συγκεκριμένης πολιτικής παράταξης! Και τι ήταν τελικά οι δεκατρείς δολοφονηθέντες; Τα αναλώσιμα στη διεξαγωγή της δίκης για την υπέρτατη κρίση των ενόπλων;
Ελεύθερη βούληση; Ναι, αλλά τίνος;;;
Η παροχή της ελευθερίας βούλησης από τον θεό ως εξήγηση της ύπαρξης του κακού, είναι μακράν το πιο σαθρό απολογητικό επιχείρημα. Οι πράξεις δεν είναι ποτέ αυτόνομες, τουλάχιστον αυτές βάσει των οποίων κρινόμαστε!
- Ο Μάκης έφαγε τη σούπα του! Εεε, χμμμ! Καλά, δεν έχει και ιδιαίτερη σημασία...
- Ο Νίκος πυροβόλησε και σκότωσε ένα σπουργιτάκι! Είχε την επιλογή να μην το κάνει, και όμως το έκανε, και κάποιος έχασε τη ζωή του! Ο Νίκος κρίνεται κακός. Ας μην ξεχνάμε όμως και το σπουργιτάκι, το οποίο δεν ρωτήθηκε καν! Αβλεψία του δημιουργού; Ή μήπως κατηγοριοποίηση των πλασμάτων του σε παιδιά που επιλέγουν και αποπαίδια που βγάζουν το σκασμό;


Παρασκευή, 30 Οκτωβρίου 2009

Η Αμάθεια και η Ανέχεια Φέρνουν τη Θρησκεία (ή μήπως το αντίστροφο;)

Ας ξεκινήσουμε με μια πραγματική ιστορία. Γυμναστής διορισμένος στη μέση εκπαίδευση, πηγαίνει με μετάθεση από τη Θεσσαλονίκη στην Άνδρο. Ο συγκεκριμένος τύπος είναι γνωστός στους φιλικούς του κύκλους για τις ανελέητες ατάκες εις βάρος της θρησκείας. Στο καινούριο νησί όμως δεν τον γνωρίζουν, οπότε και ο Δημήτρης, την πρώτη φορά που βγαίνει με τους συνάδελφους του για φαγητό, αποφασίζει να κρατήσει μια εντελώς συγκαταβατική στάση στην κουβέντα θρησκευτικού περιεχομένου που έχει "σκάσει" στο τραπέζι. Το πάθος όμως, με το οποίο υπερασπίζεται η καθηγήτρια θρησκευτικών (ΚΘ) τις μοναδικές αποκαλυπτικές αλήθειες του Χριστιανισμού, αγνοώντας επιδεικτικά το ξεμπρόστιασμα τους από την επιστήμη, έχει ως αποτέλεσμα τη δυναμική παρέμβαση του Δημήτρη στον παρακάτω διάλογο:

Δημήτρης: - Ακόμα και αν υποθέσουμε ότι υπάρχουν ψυχικά οφέλη από την πίστη, γιατί τουλάχιστον δεν παραδέχεστε ότι η θρησκεία "μπάζει" από χίλιες μεριές; Συνεχίζετε, για παράδειγμα, να διδάσκετε στα παιδιά ότι προερχόμαστε από τον Αδάμ και την Εύα, ενώ η Θεωρία της Εξέλιξης έχει δείξει ότι ο μακρινός μας πρόγονος είναι ο πίθηκος...
ΚΘ: - Αυτά είναι απλές εικασίες κάποιων φαντασμένων επιστημόνων, απλώς μια θεωρία η οποία δεν έχει απολύτως καμία βάση!
Δημήτρης: - Καμία βάση;;; Μάλιστα! Εδώ επιμένετε ότι ο θεός δημιούργησε τη γη, ενώ στην πραγματικότητα έχει πλέον αποδειχτεί ότι όλα ξεκίνησαν από το Big Bang…
ΚΘ: - Ναιαιαιαιαιαιαιαιαι...! Αλλά εσύ που τα ξέρεις όλα, τι υπήρχε τελικά πριν από το Big Bang;
Δημήτρης (μέσα σε κλάσματα δευτερολέπτου): - Θα σου πω αμέσως! Ο Σάκης ο υδραυλικός!!!
ΚΘ: Τι;;;;
Δημήτρης: Ο Σάκης ο υδραυλικός!!!!
ΚΘ: Εεε τώρα λες βλακείες!
Δημήτρης: Βλακείες λες εσύ! Θέλεις σώνει και καλά να μας πείσεις ότι ο θεός προϋπήρξε του Big Bang. Που το ξέρεις; Εδώ δεν τον έχεις δει καν και βασίζεσαι αποκλειστικά σε διηγήσεις τρίτων, για να μην πω χιλιοστών!!! Ενώ εγώ τον ξέρω προσωπικά τον Σάκη τον υδραυλικό, όλα αυτά μου τα είπε ο ίδιος και τον εμπιστεύομαι γιατί είναι "και γαμώ" τα παιδιά.

Διακοπή για διαφημίσεις στο τραπέζι των καθηγητών!!!

Τι μας δείχνει ο παραπάνω διάλογος; Κατ’ αρχήν, χαριτολογώντας, επιβεβαιώνει την άποψη του Carl Sagan ότι "Οι ασυνήθιστοι ισχυρισμοί χρειάζονται ασυνήθιστα πειστήρια". Ο εξωφρενικός ισχυρισμός ότι ο Σάκης ο υδραυλικός προϋπήρχε του Big Bang, στηρίχθηκε πάνω στη ασυνήθιστη, για το αντικείμενο, δήλωση ότι ο Σάκης είναι γνωστός και αξιόπιστος. Αν το καλοσκεφτούμε, καμία ουσιαστική διαφορά από το ότι κάποιο βιβλικό πρόσωπο της εβραϊκής μυθολογίας κάποτε ισχυρίστηκε ότι ο ποιητής των πάντων του παρέδωσε τον ηθικό κώδικα των ανθρώπων ή από τον ισχυρισμό κάποιας γυναίκας ότι γέννησε τον γιο του θεού, και μάλιστα... χωρίς ποτέ να έρθει σε συνουσία.

Το σημαντικότερο όμως που διαφαίνεται στον παραπάνω διάλογο, είναι το διαρκές άγχος της καθηγήτριας των θρησκευτικών να υπερασπίσει το θεό της, να τον χωρέσει κάπου! Οπουδήποτε! Στο πρώτο προσωρινό κενό γνώσης της επιστήμης. Αναρωτιέμαι γιατί; Χρειάζεται υπεράσπιση ένα τέτοιο παντοδύναμο ον; Δεν έχει τη δυνατότητα από μόνο του να μας αποδείξει, ότι σκεπτόμαστε λανθασμένα όσοι σκεπτόμαστε ορθολογιστικά;

Η Χρησιμότητα Του Θεού
Ας παραβλέψουμε για αρχή τις ανθρωπολογικές μελέτες, που θέλουν τις θρησκείες εξελικτικά απομεινάρια, και ας εξετάσουμε από λογική σκοπιά τη χρησιμότητα του θεού. Τι προβλήματα λύνει αλήθεια ο θεός; Τι απαντήσεις δίνει; Αν θεωρήσουμε ως χρήσιμες απαντήσεις αυτές πάνω στις οποίες μπορούμε να στηρίξουμε και να καθορίσουμε τις ενέργειες μας και τη ζωή μας, τότε ο θεός δίνει αντικειμενικά άχρηστες απαντήσεις. Την ώρα που η επιστήμη απαντάει με το αυτοκίνητο στις μετακινήσεις, με τα εμβόλια στις θανάσιμες αρρώστιες και με το αλεξικέραυνο στους κεραυνούς του Δία, η θρησκεία επιμένει να δίνει υποσχέσεις για μεταθανάτιες ανταμοιβές, τις οποίες ποτέ κανένας δεν είδε!
- Θεέ μου ζω μέσα στη φτώχεια και την ανέχεια, και έχασα τους γονείς μου από καρκίνο! Τι να κάνω;
- Μετανόησε (ΓΙΑ ΠΟΙΟ ΠΡΑΓΜΑ;;;), κάνε υπομονή, έχε πίστη και θα κερδίσεις τη Βασιλεία των Ουρανών!
Φανταστείτε τη χρησιμότητα ενός αντίστοιχου γιατρού!
- Γιατρέ μου, το πόδι μου πονάει αφόρητα. Τι να κάνω;
- Να κουτσαίνεις! Και κάποτε θα σου περάσει...
- Γιατρέ μου, είσαι θεός!!!

Ο Ακαμάτης Γιος Της Οικογένειας
Πέραν της ανύπαρκτης υποστήριξης και των ανύπαρκτων απαντήσεων προς τον άνθρωπο, παρατηρείται από την άλλη το φαινόμενο, να ζουν οι πιστοί σε μια διαρκή επαγρύπνηση προκειμένου να υπερασπίσουν με κάθε τρόπο τον θεό τους, από το βλάσφημο ανέκδοτο και την κουβέντα με φίλους, μέχρι τις δημόσιες εκδηλώσεις και την εξωτερική πολιτική της χώρας! Καταλήγουμε έτσι στο παράδοξο να υπερασπίζεται ο αδύνατος τον δυνατό, για να μην πούμε τον παντοδύναμο!!! Η απόλυτη αντιστροφή ρόλων!!! Ο επουράνιος κηδεμόνας, από τον οποίον θα έπρεπε να περιμένουμε παρηγοριά και λύσεις στα προβλήματα μας, καθίσταται πλέον προστατευόμενο μέλος, με του οποίου τη φροντίδα επιφορτιζόμαστε για το υπόλοιπο της ζωής μας.

Σύμφωνα με τις ανθρωπολογικές επιστήμες και την εξελικτική βιολογία (Η Εξέλιξη στην Πολιτισμική Διάδοση των Θρησκειών (ή παίζει ο χριστιανικός θεός ζάρια;)), η έννοια του θεού προέκυψε κυρίως από την ανάγκη του ανθρώπου να αποδίδει τις, χωρίς εμφανή αίτια συνεχείς μεταβολές και κινήσεις του περιβάλλοντος του, σε όντα με προθέσεις. Η συγκεκριμένη πρακτική στα πρώτα χρόνια του ανθρώπου πάνω στο αφιλόξενο, τότε γι αυτόν, περιβάλλον τον προίκισε με σημαντικά εξελικτικά πλεονεκτήματα αφού, όπως γίνεται εύκολα αντιληπτό, καλύτερα να τρέξεις άδικα να κρυφτείς χίλιες φορές, αποδίδοντας το θρόισμα των φύλλων πίσω σου σε κάποιο ον με κακές προθέσεις, παρά να αγνοήσεις ένα θρόισμα του θάμνου που κρύβει το θηρευτή σου. Ο φόβος μέσα σε ένα γενικευμένο περιβάλλον αβεβαιότητας είναι καλός σύμβουλος. Ο φόβος προς έναν εμπρόθετο λοιπόν φορέα με κακές προθέσεις, μετατράπηκε σταδιακά, σε φόβο και δέος για έναν φανταστικό και ανθρωπόμορφο εξουσιαστή των πάντων, του οποίου την εύνοια θα (ήθελε να) μπορούσε να αποκτήσει ο κάθε άνθρωπος. Η συνεχής όμως και αμείλικτη πρόοδος της επιστήμης είχε ως συνέπεια τη βαθμιαία εξήγηση των προαναφερθέντων μεταβολών και φαινομένων του περιβάλλοντος και την απόκτηση τέτοιας γνώσης, η οποία στις μέρες μας έχει εκτοπίσει πλήρως την ανάγκη για ύπαρξη του θεού. Επαναλαμβάνω, όχι το θεό (αυτό προσωπικά το θεωρώ δεδομένο), αλλά την ανάγκη για την ύπαρξη του θεού!

Φυσική συνέπεια των ανωτέρω είναι ότι ο θεός στις μέρες μας καθίσταται "άνεργος" και οι περιοχές τις οποίες διαφεντεύει ολοένα και στενεύουν. Πέρα από τις απαντήσεις που ο θεός δεν δίνει, η ενασχόληση με τα της θρησκείας είναι μια υπόθεση αρκετά δαπανηρή. Αντί να καρπωνόμαστε τα οφέλη της αφοσίωσης μας, καλούμαστε να πληρώσουμε επιπλέον. Σε χρόνο, σε χρήμα και σε ψυχικές δυνάμεις! Μυστήρια τελετουργικά, περίπλοκοι και ακατανόητοι ηθικοί κώδικες, τύψεις, προσευχές, νηστείες, σωματικές αυτοτιμωρίες, δωρεές περιουσιών, είναι μόνο μερικές ενδεικτικές δαπάνες από αυτές που καλούνται να πληρώσουν οι πιστοί. Με κανένα αποδεδειγμένο αντάλλαγμα στην παρούσα ζωή. Και φυσικά, μέσα σε όλα, η με κάθε τρόπο υπεράσπιση του πιθανού ανώτατου αφέντη αλλά σίγουρα προστατευομένου μέλους, η οποία οδηγεί τις περισσότερες φορές στη διχόνοια, τη μισαλλοδοξία, έως και σε πολέμους.

Ο "άνεργος" αυτός θεός έχει όλα τα χαρακτηριστικά του τεμπέλη και ακαμάτη γιου μιας οικογένειας. Πρέπει να σπαταλάμε χρόνο και χρήμα για την πάρτη του, πρέπει να ασχολούμαστε γενικότερα μαζί του, λυπόμαστε για το γεγονός ότι δεν συνεισφέρει και δεν ενδιαφέρεται καν να συνεισφέρει στα του σπιτιού και της οικογένειας, ψάχνουμε να του βρούμε ενασχόληση και είμαστε υποχρεωμένοι να ακούμε από αυτόν διάφορα μεγαλόστομα ΘΑ (Θα δουλέψω... θα κάνουμε μια επιχειρηματική κίνηση με κάτι φιλαράκια... θα... θα... θα...). Τον αγαπάμε και τον πονάμε, επειδή μεγαλώσαμε μαζί του, και θα τον υπερασπιστούμε με πάθος, όταν κάποιος τρίτος θα αμφισβητήσει την προσφορά του. Αυτό όμως δεν αλλάζει το γεγονός ότι ο συγκεκριμένος κακομαθημένος τύπος είναι ένα μεγάλο βάρος για την οικογένεια, τα μέλη της οποίας δεν μπορούν να ζήσουν τη ζωή τους όπως θα ήθελαν και όπως δικαιούνται! Η οικογένεια που θα έχει ένα τέτοιο αδιάφορο μέλος στις τάξεις της, δύσκολα θα ορθοποδήσει (όπως θα δούμε και παρακάτω).

Οι θεϊστές, κατά τον ίδιο ακριβώς τρόπο, αν και δεν έχουν κάποιες άμεσες και απτές απολαβές από τον παντοδύναμο άρχοντα τους, ως ανταμοιβή για τους αυτοπεριορισμούς στους οποίους υπόκεινται, εντούτοις αισθάνονται την ανάγκη να υπερασπιστούν το αντικείμενο της λατρείας τους, κάθε φορά που αυτό εκτοπίζεται. Σε αύξουσα ιστορική σειρά, από το βλάσφημο ηλιοκεντρικό σύστημα στην αστρονομία, από τις λιθοσφαιρικές πλάκες στην περίπτωση των σεισμών, από τα φάρμακα και τους γιατρούς στα θέματα υγείας (μέχρι και σήμερα θεωρείται από πολλούς ιαματική η προσευχή), από την εξελικτική βιολογία στο θέμα της προέλευσης του ανθρώπου και από το κοσμικό κράτος στις εκφράσεις της δημόσιας ζωής. Και υπερασπίζονται σθεναρά αυτό το υπερφυσικό ον, γιατί μεγάλωσαν με αυτό, από την ευαίσθητη παιδική τους ηλικία ακόμα, και έμαθαν να το αγαπάνε και να μην βλέπουν τα ελαττώματα του. Έμαθαν να ζούνε με το βάρος και παράλληλα να το δικαιολογούν. "Ναιαιαιαιαιαιαιαιαι...! Αλλά εσύ που τα ξέρεις όλα, τι υπήρχε πριν από το Big Bang;"

Μια Σχετική Έρευνα
Το δυσβάσταχτο βάρος της δαπανηρής θρησκευτικής ζωής, θα μπορούσε να εκτιμηθεί, με μια πρώτη ματιά, στο παρακάτω γράφημα από την έρευνα της Gallup σε 143 χώρες (Religion Provides Emotional Boost to World’s Poor).



Στο ερώτημα "Είναι η θρησκεία σημαντική στην καθημερινή σας ζωή;", η έρευνα αποκαλύπτει ότι μεταξύ των χωρών στις οποίες το μέσο ετήσιο εισόδημα είναι 2.000 $ ή λιγότερο, το 92% των κατοίκων υποστηρίζουν ότι η θρησκεία αποτελεί ένα σημαντικό μέρος της καθημερινής τους ζωής. Αντίθετα, μεταξύ των ερωτηθέντων στις πλουσιότερες χώρες – χώρες με μέσο ετήσιο εισόδημα 25.000 $ ή περισσότερο - το ποσοστό αυτό πέφτει στο 44%. Αυτό είναι λίγο πολύ αναμενόμενο, αφού η πρόσβαση στη μόρφωση και στις παροχές ενός υψηλού βιοτικού επιπέδου, αφαιρεί προοδευτικά αρμοδιότητες από το θεό και τον καθιστά "άνεργο".

Οι ανθρωπολογικές και κοινωνικές επιστήμες πάντως αναφέρουν ότι η διαφαινόμενη αντιστρόφως ανάλογη σχέση θρησκευτικής πίστης και υψηλού βιοτικού επιπέδου είναι αμφίδρομη. Δηλαδή η προσκόλληση στις, από πολλές απόψεις, δαπανηρές θρησκευτικές πρακτικές (Θα συστήσω για μια ακόμη φορά το "Και Ο Άνθρωπος Έπλασε Τους Θεούς") αποτελεί τροχοπέδη στο κυνήγι της μόρφωσης και του υψηλού βιοτικού επιπέδου. Ο Ινδός που πεθαίνει από την πείνα, αρνούμενος να φάει την ιερή αγελάδα, είναι ένα τραβηγμένο αλλά ενδεικτικό παράδειγμα. Και ο θιασώτης του (παρερμηνευόμενου κατά τους χριστιανούς απολογητές) "Μακάριοι οι πτωχοί τω πνεύματι..." ένα δεύτερο.

Άλλα σημαντικά πορίσματα από την έρευνα:
  • Η θρησκευτική προσήλωση είναι μεγαλύτερη στις χώρες εκείνες όπου η ανθρώπινη ζωή διακυβεύεται καθημερινά. Προσωπικό σχόλιο, ίσως στις χώρες αυτές να αποτελεί ακόμα εξελικτικό πλεονέκτημα το να φοβάσαι ακόμα και τη σκιά σου!
  • Η θρησκεία φαίνεται να έχει καλύτερα ψυχολογικά αποτελέσματα στους ανθρώπους, στις περιοχές με υψηλά επί του πληθυσμού ποσοστά θρήσκων. Αυτό ερμηνεύεται από τους ειδικούς κυρίως από την μεγάλη αποδοχή και αναγνώριση των πεποιθήσεων του ατόμου από το σύνολο, καθώς και από την αίσθηση ασφάλειας που παρέχει η ένταξη σε πολυπληθείς ομάδες.

Αντί Επιλόγου
Από τα δεδομένα της παραπάνω έρευνας, ο Δράκος του Schrodinger καταλήγει στο εξής συμπέρασμα: Οι άνθρωποι γενικά στρέφονται στη θρησκεία, όχι τόσο για απαντήσεις, όσο γιατί όταν κάποιος βρίσκεται στα υπόγεια του ανθρώπινου οικοδομήματος, η ένταξη σε μια θρησκεία τον κάνει να αισθάνεται σημαντικός. Μετά την ένταξη αυτή, η θρησκεία θα τον κρατήσει για πάντα στα υπόγεια! Δυστυχώς...


Τετάρτη, 14 Οκτωβρίου 2009

Υπάρχει Τελικά Θεός; (Μια Σκληροπυρηνική Παρουσίαση)

Το ερώτημα της περί θεού ύπαρξης είναι, όπως και να το κάνουμε ένα ερώτημα βασανιστικό για πάρα πολύ κόσμο. Είναι το έσχατο ερώτημα, στην απάντηση του οποίου καλείται ο άνθρωπος να θεμελιώσει και στηρίξει τα αισθήματα του, τη συμπεριφορά του, την πορεία της ζωής του και γενικότερα τη συνολική του κοσμοθεώρηση. Οι συνέπειες ή μη της ύπαρξης ενός τέτοιου ανώτατου όντος θα μπορούσαν να αλλάξουν τόσο δραματικά το μετά-επίγειο μέλλον μας• από την αδιάστατη και γαλήνια, ανυπαρξία των σκληροπυρηνικών άθεων, μέχρι τους αντιδιαμετρικούς πόλους της μονοδιάστατης θρησκευτικής ευθείας, η οποία εκτείνεται από τον μαγευτικό παράδεισο μέχρι την τρομακτική κόλαση.

Ξεκαθαρίζοντας εδώ ότι αναφέρομαι στον χριστιανικό θεό, διαπιστώνουμε ότι μια σημαντική συνέπεια των ανωτέρω είναι η έντονη διαβάθμιση στα επίπεδα πίστης, που εμφανίζεται σε όλους τους ανθρώπους, από τους φανατικά θρήσκους μέχρι τους έντονα άθεους. Η διαβάθμιση δε αυτή εμφανίζεται να υπάρχει ακόμη και μεταξύ των ίδιων των άθεων, αν θεωρήσουμε ως άθεο αυτόν για τον οποίον η έννοια θεός, δεν παίζει κανέναν ρόλο στη διαμόρφωση των πράξεων και των σκέψεων του. Έτσι οι άθεοι εμφανίζονται να κατέχουν εκείνο το τμήμα του άξονα της πίστης, το οποίο εκτείνεται από την αγνωστικιστική θέση του "Είναι αδύνατον να αποδείξω ότι δεν υπάρχει θεός" μέχρι την πλήρως αδιάλλακτη και σκληροπυρηνική θέση του "Είμαι 100% σίγουρος ότι δεν υπάρχει θεός".

100% σίγουρος για τη μη ύπαρξη του θεού; Το 100% είναι μια βαριά έκφραση και δεν πρέπει να το εκστομίζουμε αβασάνιστα, χωρίς την κατάλληλη συνοδεύουσα επιχειρηματολογία! Ας εξετάσουμε λοιπόν αν έχει πραγματική βάση μια τέτοια απόλυτη υπόθεση!

Η Προϋπόθεση Της Υπόστασης
Ποιο είναι το βασικό (των ανθρώπων) χαρακτηριστικό που μας κάνει να ξεχωρίζουμε από το υπόλοιπο ζωικό βασίλειο και να αναρωτιόμαστε για τα πάσης φύσεως υπαρξιακά προβλήματα και να δημιουργούμε θεούς και δαίμονες. Μα φυσικά η γλώσσα! Σε αυτό το πλαίσιο λοιπόν έχω να πω ότι όλες οι έννοιες αποκτούν κάποια λεκτική ταμπέλα μόλις αποκτήσουν υπόσταση. Δηλαδή όταν απλά υπάρχουν! Η ύπαρξη χωρίζεται αυτόματα σε δύο υποπεριπτώσεις:

  • Υπάρχει κάτι σαν ύλη!
  • Υπάρχει κάτι αφηρημένα, σαν ιδέα (αν και η ιδέα βιολογικά υπάρχει σαν υλικό εγκεφαλικό ερέθισμα)!

Έστω τώρα η έννοια που εκφράζεται μέσω της λεκτικής ταμπέλας φάλαινα! Τι ακριβώς είναι η φάλαινα; Είναι ένα πολύ μεγάλο θηλαστικό που ζει στη θάλασσα, έχει τα τάδε και τάδε χαρακτηριστικά (αναπαράγεται, κολυμπάει, τρέφεται με πλαγκτόν, ζυγίζει κάμποσους τόνους κ.α.). Εντάσσεται στην οντολογική κατηγορία ζώο. Πως προέκυψε η συγκεκριμένη λεκτική ταμπέλα; Μα από την ίδια την ύπαρξη αυτού του ζώου. Βλέπουμε τις φάλαινες, ακούμε τις φάλαινες, κάποιοι από εμάς έχουν χαϊδέψει φάλαινες! Έχουμε διαπιστώσει την υλική ύπαρξη τους μέσω των πέντε βασικών αισθήσεων μας, άρα υπάρχουν και πρέπει να τις ονομάσουμε ώστε να μπορούμε να συνεννοούμαστε μεταξύ μας, όποτε συναντάμε φάλαινες!

Ας εξετάσουμε τώρα την λεκτική ταμπέλα αλτρουισμός. Τι είναι ο αλτρουισμός; Τα περισσότερα λεξικά αναφέρονται σε ανιδιοτελή φροντίδα. Βλέπουμε, ακούμε ή γευόμαστε τον αλτρουισμό; Σίγουρα όχι! Ο αλτρουισμός δεν είναι μια λεκτική ταμπέλα της οποίας η έννοια μπορεί να διαπιστωθεί μέσω των πέντε βασικών αισθήσεων. Άρα δεν υπάρχει σαν ύλη. Ο αλτρουισμός όμως έχει αδιαμφισβήτητη ύπαρξη στον κόσμο των ιδεών και είναι μια έννοια μέσω της οποίας χαρακτηρίζουμε συγκεκριμένα είδη συμπεριφορών.

Η Βαθύτερη Ανάγκη Του Υλισμού
Οι αφηρημένες έννοιες, έχουν όλες ένα βασικό χαρακτηριστικό. Δεν αναφέρονται σε κάτι πραγματικό ή συγκεκριμένο και αποτελούν μάλλον ιδιότητες κάποιου πράγματος παρά το ίδιο το πράγμα. Π.χ. ο αφηρημένος αλτρουισμός είναι μια ιδιότητα ενός συγκεκριμένου και υλικού προσώπου.

Ο θεός, αν και πνεύμα άυλο, παρουσιάζει εντούτοις μια σημαντική ιδιομορφία συγκριτικά με τις υπόλοιπες αφηρημένες έννοιες, Ακόμα και οι πλέον αυθεντικοί πιστοί ζουν κάτω από την κρυφή προσδοκία της μελλοντικής υλικής επαλήθευσης του θεού. Η χριστιανική θρησκεία (όπως και οι περισσότερες θρησκείες) βασίζεται σε μεγάλο ποσοστό στην ανταμοιβή του πιστού για την εγκεκριμένη, από κάποιον ανώτατο υπερφυσικό φορέα, στάση ζωής του. Και η ανταμοιβή, καλώς ή κακώς προϋποθέτει υλικές και χειροπιαστές απολαβές, προϋποθέτει επαλήθευση! Από το αιώνιο φως (όραση) και την ανάσταση νεκρών (επαναφορά και των πέντε βασικών αισθήσεων) για τον νικητή μέχρι τον αφόρητο πόνο μέσα στις φωτιές και τα καζάνια της κόλασης (αφή) για τον ηττημένο. Η επαλήθευση είναι αμείλικτα συνδεδεμένη με την ύλη και ο πιστός περιμένει ανυπόμονα την επαλήθευση των προσδοκιών του στο μέλλον. Η βαθύτερη υποσυνείδητη σκέψη του πιστού είναι:
- Ο θεός υπάρχει στο μυαλό μου, και για να μην πάνε στράφι όλα όσα κάνω σύμφωνα με τις υποδείξεις του, πρέπει να υπάρχει και πραγματικά!

Υπάρχει Καπνός Χωρίς Φωτιά;
Η απάντηση είναι ένα ξερό ΟΧΙ. Δεν υπάρχει καπνός χωρίς φωτιά, αλλά η αλήθεια αυτού του συλλογισμού βασίζεται πρώτον στην πέρα πάσης αμφιβολίας ύπαρξη και του καπνού και της φωτιάς και δεύτερον στην επαλήθευση της φωτιάς ως αίτιο δημιουργίας καπνού.

Ισχύει το ίδιο για την ύπαρξη του θεού; Ή για να το θέσω όπως το προηγούμενο ερώτημα, υπάρχει η έννοια θεός σε τόσους ανθρώπους χωρίς να υπάρχει πραγματικά θεός; Η απάντηση είναι ένα ξερό ΝΑΙ! Ποιες απτές αποδείξεις έχουμε ότι υπάρχει θεός και αλληλεπιδρά με τους ανθρώπους; Καμία!!! Οι αποδείξεις ύπαρξης του θεού είναι πάντοτε αμφιλεγόμενες και πάντοτε απρόσιτες για επιστημονικό έλεγχο, είτε τοπικά είτε χρονικά. Συνεπώς ο έλεγχος του ισχυρισμού "Υπάρχει Θεός" είναι το ίδιο αδύνατος όπως και ο έλεγχος του ισχυρισμού "Υπάρχει Το Παντοδύναμο Ταραφαντανάκι". Δεν γνωρίζετε το παντοδύναμο ταραφαντανάκι; Μα είναι ένα συμπαθέστατο και αόρατο πλάσμα, το οποίο έφτιαξα εγώ, και το οποίο πήρε στα χέρια του τις τύχες αυτού του κόσμου!

Που μπορούμε να βασιστούμε για την επαλήθευση των ανωτέρω ισχυρισμών, αν όχι στις απτές αποδείξεις; Και που μπορούμε να βασιστούμε για να θεωρήσουμε τις ανωτέρω έννοιες άξιες συζήτησης και διερεύνησης; Στον αριθμό των υποστηρικτών του ισχυρισμού; Στην πειθώ των υποστηρικτών; Απουσία αποδείξεων, είναι δυνατόν να υπάρχει κάτι αν το υποστηρίζουν πολλοί ή αν φαίνεται πειστικό (θεός) και να μην υπάρχει κάτι αν το υποστηρίζουν λίγοι ή φαίνεται παράλογο (το αγαπημένο μου ταραφαντανάκι); Αστεία πράγματα!!!

Εξ’ Ορισμού!
Επειδή είναι καλό να ορίζουμε πάντα το αντικείμενο της συζήτησης μας, κατά τους Τεγόπουλο και Φυτράκη:

Θεός = (ο) ουσ. κατά τη θρησκευτική σκέψη, άναρχο και αιώνιο πνεύμα που δημιούργησε και κυβερνά τον κόσμο.

Άναρχο επειδή δεν υπόκειται σε αρχές. Αρχές οι οποίες γενικά καθορίζουν το πώς συμπεριφέρεται η ύλη. Επομένως έχει ο θεός κάποια υλική υπόσταση; Σίγουρα όχι! Και φυσικά η φράση κλειδί είναι το "κατά τη θρησκευτική σκέψη"! Συνεπώς στο ερώτημα αν υπάρχει θεός, απαντώ: Στον κόσμο των ιδεών υπάρχει! Γιατί; Γιατί απλώς υπάρχει! Υπάρχει σαν ιδέα στα κεφάλια πολλών πιστών, είναι μια υπαρκτή δηλαδή έννοια και γι αυτό χρειάστηκε να την ονοματίσουμε. Πρέπει με κάποιον τρόπο να μπορούμε να περιγράψουμε το αντικείμενο του δέους, απέναντι στα αναπάντητα ερωτήματα, που νιώθουν και αισθάνονται κάποιοι άνθρωποι.

Αν υπάρχει ο θεός κάπου αλλού πέρα από το ανθρώπινο μυαλό; ΜΕ ΤΙΠΟΤΑ! Αν ποτέ βρούμε, με απτά στοιχεία που να εξηγούν την αλληλεπίδραση του με την ύλη και όχι με αλαφροΐσκιωτες διηγήσεις, κάποιον παντοδύναμο τύπο ο οποίος ελέγχει το σύμπαν και κινεί τα νήματα του, μάλλον θα χρειαστεί να βρούμε και μια άλλη λεκτική ταμπέλα για να τον περιγράψουμε, γιατί ο τύπος αυτός θα έχει μια ουσιώδη διαφορά από τον θεό. Θα υπάρχει!!! Γενικά και πέρα από τη θρησκευτική σκέψη…


Τρίτη, 22 Σεπτεμβρίου 2009

21/09/2009: Debate των έξι πολιτικών αρχηγών. (Μια Ασόβαρη Ματιά)

Βασικότερο Συμπέρασμα
Οι δύο μεγάλοι έδειξαν με κάθε τρόπο ότι δεν ξέρουν και δεν μπορούν να υπακούσουν σε εντολές.
Εντολή Πρώτη: Να ολοκληρώνετε τις τοποθετήσεις σας μέσα στα χρονικά όρια!
Ναι, καλά! Οι τύποι ξέφευγαν μόνιμα εκτός χρόνου και αγνοούσαν συστηματικά τις παραινέσεις του συντονιστή να σταματήσουν.
Εντολή Δεύτερη: Να απαντάτε σε αυτά που σας ρωτούν!
Χαχαχα! ΚΑΚ και ΓΑΠ, δεν απάντησαν σχεδόν ποτέ σε αυτό που τους ρωτούσαν.

Ειδοποίηση: Όποιον θεωρήσει ότι το νταηλίκι του να γράφεις στα παλαιότερα των υποδημάτων σου τις εντολές είναι συνυφασμένο με τη μαγκιά του πρώτου, θα του σπάσω το κεφάλι αν τον ακούσω να κλαίγεται μετά τις εκλογές για την πολιτική της κυβέρνησης, ύστερα από την δική του λαϊκή εντολή!!!

Ποιοι Ανέβηκαν Στο Βάθρο (Της Αστειότητας);
Οι διάλογοι που θα ακολουθήσουν θα δίνονται περιληπτικά και σε ελεύθερη (αλλά πολύ ελέυθερη) μετάφραση ώστε να μένουμε στο ζουμί των λεγόμενων!

ΧΑΛΚΙΝΟ
Λοιπόν, έχουμε και λέμε. Χάλκινο μετάλλιο στον ΓΑΠ. Ο συμπαθέστατος Γιωργάκης απλά έχει μια δαιμονισμένη ικανότητα να πέφτει μόνος του! Με το ποδήλατο – σε αντιφάσεις – σε εγκεφαλική δίνη! Βγάζει βέβαια συμπάθεια, ανάλογη προς νήπιο (γι αυτό και δύσκολα θα ξεφορτωθεί το "Γιωργάκης"), τα νήπια όμως τουλάχιστον παίζουν και δεν ασχολούνται με την πολιτική. Προφανώς άμα έμενε στα παιχνίδια με το ποδήλατο, κανένας δεν θα είχε πρόβλημα! Κορυφαία του στιγμή, η ασταμάτητη πτώση μέσα στην εγκεφαλική δίνη που αναφέραμε, όταν κλήθηκε να κάνει ερώτηση, επέλεξε τον ΚΑΚ, άρχισε να μιλάει και έληξε ο χρόνος του χωρίς να κάνει την ρημάδα την ερώτηση!!! Πολύ δυνατά σημεία του επίσης οι ακόλουθοι διάλογοι:
-----
ΚΑΚ: - Θα προχωρήσετε σε ενιαίο φορολογικό συντελεστή; Και ποιος θα είναι αυτός;
ΓΑΠ: - Θα προχωρήσουμε σε ενιαίο φορολογικό συντελεστή, αλλά δεν θα αλλάξουμε τους συντελεστές (οι οποίοι όμως δεν είναι ενιαίοι)!!!
-----
ΓΑΠ: - Όλα αυτά τα παράλογα που αναφέρουμε είναι βασισμένα στους δικούς σας αριθμούς. Είναι αληθείς αυτοί οι αριθμοί κύριε ΚΑΚ ή ψευδείς; (νηπιακή αντίδραση του στιλ «αφού τα δικά σας είναι σωστά τότε θέλουμε να είναι και τα δικά μας»).
-----

ΑΣΗΜΕΝΙΟ
Ασημένιο μετάλλιο στην Παπαρήγα. Μπορεί να μην παρακολούθησαν πολλοί τι είπε, αφού αυτά που λέει προκύπτουν πάντα από την τυχαία αναδιανομή μιας λίστας με 132 περίπου επιτρεπτές λέξεις, αλλά η κοκκινοκαρδίτσα ξέφυγε πλέον εντελώς! Κορυφαίες ατάκες στους παρακάτω διάλόγους:
-----
Δημοσιογράφος: - Επειδή μπορεί να θεωρήσετε ότι την έχετε απαντήσει την ερώτηση, να την κάνω πιο σαφή. Αν έρθει μια επιχείρηση στην Πτολεμαΐδα, όπου βάσει στατιστικών κάθε οικογένεια έχει και από έναν καρκίνο, και θελήσει να επενδύσει σε πράσινες πολιτικές και βελτίωση της ποιότητας του περιβάλλοντος στην συγκεκριμένη περιοχή, εσείς θα πείτε όχι;
Παπαρήγα: - Εμείς δεν θέλουμε το κέρδος... αν οι πολιτικές αυτές γινόταν από το δημόσιο, δεν θα είχαμε τέτοια διλήμματα (Δίλημμα η επιλογή μεταξύ καρκίνου ή κέρδους κάποιου ο οποίος θα καταπολεμήσει τον καρκίνο; ΔΙΛΗΜΜΑ:::)... Θα απαντούμε Όχι!
-----
Δημοσιογράφος: - Στην Ελλάδα το 30% των κτισμάτων είναι αυθαίρετα. Αν έρθετε στην εξουσία, θα τα γκρεμίσετε;
Παπαρήγα: - Θα γκρεμίσουμε μόνο τις βίλες (υποθετική αντερώτηση: - και βάσει ποιων προδιαγραφών θα αποφασίζετε ποια σπίτια είναι βίλες; Παπαρήγα: - δια βοής στο φεστιβάλ της ΚΝΕ).
Δημοσιογράφος: - Δηλαδή στο ζήτημα των αυθαιρέτων, οι πλούσιοι είναι παράνομοι και οι φτωχοί νόμιμοι;
Παπαρήγα: Ναι! Δίκιο(23) είναι(12) το(7) δίκιο(23) του(2) εργάτη(48)! (σε παρένθεση ο αύξων αριθμός της λέξης στη λίστα με το επιτρεπτό λεξιλόγιο του ΚΚΕ)
-----

ΧΡΥΣΟ
Το χρυσό δικαιωματικά πηγαίνει στον Αντώνη Σρόιτερ. Οι παρακάτω διάλογοι είναι ενδεικτικοί:
-----
Χούκλη: - Ρωτήστε για την δημόσια διοίκηση!
Σρόιτερ: - Τι έχετε να πείτε για τις θέσεις του Τρεμόπουλου για το σκοπιανό;
-----
Χούκλη: - Ρωτήστε για το πρωτάθλημα!
Σρόιτερ: - Κύριε Χρυσόγελε, γνωρίζετε τι ομάδα είναι ο κύριος Τρεμόπουλος;
-----
Χούκλη: - Ρωτήστε για τον κόσμο που δεν έχει να φάει!
Σρόιτερ: - Κύριε Χρυσόγελε , συμφωνείτε με τον κύριο Τρεμόπουλο που βάζει και μπούκοβο στο πιτόγυρο του; Ο κόσμος θέλει να ξέρει...
-----
Σρόιτερ: - Κύριε Καρατζαφέρη, θα φορολογήσετε την εκκλησία σε αυτήν την δύσκολη περίοδο για τον τόπο;
Καρατζαφέρης: - Ναι!
Σρόιτερ: - Άχααα, σας έπιασα! Αυτό έρχεται σε αντίθεση με τη δήλωση σας, πριν από μια εβδομάδα σε περιοδικό, ότι θα προχωρήσετε σε φορολόγηση της εκκλησίας!
Καρατζαφέρης: - ΓΚΟΟΟΟΟΝΝΝΝΝΝΝ! Wake up little Antonis! Ναι, το ίδιο ακριβώς είπα και τώρα!!!
-----

Γενικές Εντυπώσεις
Οι δύο χοντροί είναι οι πλέον προσηλωμένοι σ’ αυτά που θέλουν να πουν. Η τακτική προπόνηση τους στην προσήλωση ως προς το φαΐ, μάλλον τους έχει βοηθήσει πολύ! Μόνο που ο ένας από τους δύο είναι εξαιρετικά έξυπνος (και επικίνδυνος) και φαίνεται και στην φάτσα του. Μην ρωτήσετε ποιος, απλά κοιτάξτε φάτσες!!!
Ενδεικτικοί προσήλωσης οι ακόλουθοι μονόλογοι του ΚΑΚ:
-----
ΚΑΚ: - Ήρθε η ώρα για καθαρές κουβέντες! Οι νεφελώδεις πολιτικές προτάσεις του κύριου ΓΑΠ δεν μπορούν να ξεγελάσουν κανέναν. Δεν θα συρθούμε κι εμείς στο λαϊκισμό!
... για να ακολουθήσει η μέγιστη ντρίμπλα, δύο ενότητες μετά:
ΚΑΚ: - Ήρθε η ώρα για καθαρές κουβέντες! Οι νεφελώδεις πολιτικές προτάσεις του κύριου ΓΑΠ δεν μπορούν να ξεγελάσουν κανέναν. Δεν θα συρθούμε κι εμείς στο λαϊκισμό!
... και τότε όλοι θυμήθηκαν τα λόγια του ίδιου το 2007 όταν είπε:
ΚΑΚ: - Ήρθε η ώρα για καθαρές κουβέντες! Οι νεφελώδεις πολιτικές προτάσεις του κύριου ΓΑΠ δεν μπορούν να ξεγελάσουν κανέναν. Δεν θα συρθούμε κι εμείς στο λαϊκισμό!
-----

Ο ελληνικός λαός επιβιώνει πολλά χρόνια τώρα, παρά το αδιαμφισβήτητο (!!!) γεγονός ότι τον εχθρεύονται όλοι (μην ξεχνάμε, το είπε και ο Κίσσιγκερ). Μόλις χτες κατάλαβα το γιατί! Είναι ζήτημα Φυσικής Επιλογής! Είμαστε προικισμένοι από τη φύση μας στο να εντοπίζουμε τους εχθρούς μας!!! Και ο Νεοέλληνας έχει καταλάβει ότι ο νούμερο ένα εχθρός της Ελλάδας και μέγιστος υπεύθυνος για την αδιαφάνεια, το ασφαλιστικό, τις μίζες και το δημόσιο έλλειμμα είναι ο Τρεμόπουλος. Ο Νεοέλληνας λοιπόν θα τα καταφέρνει πάντα, όσο θα κρατάει τον Τρεμόπουλο και τους φίλους του έξω από τη Βουλή. Χαααα, σιγά που θα ξεγελαστούμε εμείς!!!

Μια Σοβαρή Μικρή Παρένθεση
Η μεγάλη διαφορά στον πολιτικό λόγο φάνηκε στους κύριους Χρυσόγελο και Τσίπρα. Δεν έχει να κάνει μόνο με τη μόρφωση και το ήθος, αλλά και με το συνολικό μορφωτικό επίπεδο των ψηφοφόρων, με το οποίο συναναστρέφεται ο καθένας. Είτε αρέσει σε κάποιους είτε όχι, υπάρχουν κάποια κόμματα, των οποίων το μέσο μορφωτικό επίπεδο των οπαδών τους είναι υπερβολικά ανώτερο από αυτό των υπολοίπων. Κατά την αυστηρώς προσωπική άποψη του συγγραφέως, ΣΥΡΙΖΑ, Οικολόγοι Πράσινοι, Φιλελεύθερη Συμμαχία και Δράση έχουν το μέγιστο ποσοστό συνειδητοποιημένων οπαδών, σε αντίθεση με τα υπόλοιπα τα οποία φιλοξενούν τους ποδοσφαιρικούς οπαδούς. Είναι κρίμα πάντως να βλέπεις πολιτικούς τύπου Τσίπρα, με νεανικά μυαλά και δυνατότητες, στρατευμένους σε παλαιολιθικές ιδέες, ενώ θα μπορούσαν να είναι φορείς μιας σύγχρονης αριστερής πολιτικής. Τέλος, αν το μόνο που έχει να προσάψει κάποιος στους Οικολόγους Πράσινους είναι οι θέσεις του Τρεμόπουλου, ίσως οι ΟΠ να είναι μια πολύ καλή επιλογή για ψήφο.

Με Τα Μάτια Του Εξωγήινου
Ο Tango Zoulou, ο εξωγήινος από τον Α Κενταύρου, παρακολουθώντας το χτεσινό debate, εξέφρασε την εξής απορία:
- Πως τους είπαμε αυτούς τους δύο; ΚΑΚ και ΓΑΠ! Αυτοί τόση ώρα τσακώνονται για το ποιος έχει κάνει το μεγαλύτερο κακό στον τόπο!!! Γιατί τους αφήνετε να κατεβούν ως υποψήφιοι στις εκλογές;;;

Τι να του απαντήσεις τώρα του τύπου; Εξωγήινος είναι ο καημένος, δεν ξέρει...

Σάββατο, 5 Σεπτεμβρίου 2009

Η Ποδοσφαιροποίηση Της Πολιτκής

Μάλιστα! Σε έναν μήνα από τώρα εκλογές. Τα πράγματα στη χώρα μας, κατά κοινή ομολογία πηγαίνουν από το κακό στο χειρότερο και το κλασικό ερώτημα που διατυπώνεται από όλο και περισσότερους, μόλις διαβούν την είσοδο της προεκλογικής περιόδου, είναι:
- Μπορούμε να ελπίζουμε δηλαδή σε κάτι καλύτερο;
Σχεδόν αυθόρμητα, πάλι οι περισσότεροι, απαντούν με ένα ξερό ΟΧΙ!!!

Τι συμβαίνει ακριβώς; Πως είναι δυνατόν να καλείται κάποιος να αυτενεργήσει, να επιλέξει, να απορρίψει και παρόλα αυτά να είναι σίγουρος για το ατυχές του συνολικού εγχειρήματος; Και πάνω απ’ όλα πως είναι δυνατόν να πηγαίνει κάποιος να ψηφίζει, ενώ είναι σίγουρος για την ανικανότητα του να επηρεάσει θετικά το αποτέλεσμα (για να μην μιλήσω για τη σιγουριά του, να το επηρεάσει αρνητικά!); Σε οποιαδήποτε άλλη έκφανση της ζωής μας, όταν είμαστε σίγουροι ότι θα τα κάνουμε μαντάρα σε κάποιο εγχείρημα, απλά δεν το επιχειρούμε καν!

Το πρόβλημα ξεκινάει από το λάθος ερώτημα που διατύπωσα παραπάνω! Δηλαδή την φράση "καλείται κάποιος να αυτενεργήσει". Στην πραγματικότητα, οι εκλογές στην Ελλάδα δεν έχουν να κάνουν με αυτενέργεια, αλλά με προαποφασισμένη ενέργεια υποστήριξης κάποιων γονικών θέσεων, τις οποίες μπορούμε να αναλύσουμε εισάγοντας έννοιες από το ποδόσφαιρο! Οι έννοιες αυτές είναι, οπαδός, ομάδα, ΠΡΟΠΟ και γήπεδο.

Το Κόμμα Μου (όπως λέμε Η Ομάδα Μου, είμαι οπαδός, πως να το κάνουμε;)
Αν κοιτάξουμε λίγο τα πράγματα από τη σκοπιά του οπαδού, για τον Νεοέλληνα, το κόμμα του δεν έχει καμία ουσιαστική διαφορά από την ομάδα του! Το κόμμα δεν επιλέχθηκε ποτέ και από κανέναν. Κληρονομήθηκε απευθείας από κάποιου είδους γονική παροχή. Δεν θα ακούσετε ποτέ κανέναν να λέει "Ψήφισα ΝΔ (ΠΑΣΟΚ)". Θα ακούσετε όμως πολλούς που να λένε "είμαι ΝΔ (ΠΑΣΟΚ)" ή "ψηφίζω (συνεχόμενοι χρόνοι και όχι στιγμιαίοι) ΝΔ (ΠΑΣΟΚ)". Το κόμμα μου δεν το επέλεξα, αλλά το ψήφιζε κι ο μπαμπάς μου και ο παππούς μου και ο διστρισπρόγονος τους! Επίσης αυτοί επέλεξαν και τον ομάδα που είμαι σήμερα, δεν την επέλεξα εγώ. Και γι αυτό το κόμμα δεν αλλάζει ποτέ, όπως ακριβώς δεν αλλάζει και η ομάδα γιατί πολύ απλά "είμαι Ολυμπιακός (Παναθηναϊκός, ΠΑΟΚ ή Άρης)"!

Δεν υπάρχει καμία απολύτως μεταβολή, το οποίο, αν κάνουμε ένα βήμα πιο πίσω, και με δεδομένο ότι όλοι είναι δυσαρεστημένοι, σημαίνει ότι δεν υπάρχει κανενός είδους αυτενέργεια. Δεν υπάρχει σκέψη, δεν υπάρχει διάθεση για ενημέρωση, δεν υπάρχει πρωτοβουλία τέλος πάντων!

Οι Στιγμές Του Θριάμβου (Η Ομάδα πάει καλά...)
Από τη σκοπιά της ομάδας τα πράγματα έχουν ως εξής: Ο Νεοέλληνας ζει και αναπνέει για τη στιγμή της επικράτησης, αλλά και την επερχόμενη ευκαιρία για καζούρα στους αντιπάλους. Δεν έχει κανένα απολύτως νόημα να αναρωτιόμαστε γιατί οι κυβερνήσεις δεν προσφέρουν ποτέ τίποτα σ’ αυτόν τον τόπο! Η εκάστοτε κυβέρνηση είναι για τους ψηφοφόρους ότι ακριβώς και η ομάδα για τους οπαδούς. Καθήκον της είναι να κερδίσει στις εκλογές! Και μόνο αυτό!!! Ο οπαδός - ψηφοφόρος, ο οποίος έχει σοβαρά προβλήματα οικονομικής στενότητας, χάνει το σπίτι λόγω δανείων τα οποία δεν δύναται να αποπληρώσει, υποχρεώνεται να πληρώνει εισφορές σε ταμεία τα οποία δεν θα του δώσουν ποτέ σύνταξη και γνωρίζει ότι το δημόσιο σύστημα υγείας καθώς και το εκπαιδευτικό σύστημα της χώρας του καταρρέει... εεε λοιπόν αυτός ο ψηφοφόρος έχει πλέον ως μοναδική απαίτηση από το κόμμα του, όχι την βελτίωση του βιοτικού του επιπέδου, αλλά την επικράτηση του κόμματος στις εκλογές!!! Αποτυχημένος δεν είναι ποτέ ο πρόεδρος ο οποίος θα αυξήσει το δημόσιο έλλειμμα και θα στελεχώσει την κυβέρνηση του με απατεώνες, αλλά μόνο αυτός που θα χάσει στις εκλογές!

ΠΡΟγνωστικά ΠΟλιτικής (ΠΡΟΠΟ)
- Εεε και ποιον να ψηφίσεις ρε μεγάλε; Όλοι ίδιοι είναι!
Στην απόπειρα να απαντήσει κάποιος σοβαρά στο ανωτέρω εκπληκτικό ερώτημα, με παράθεση στοιχείων σχετικά με πολιτικά προγράμματα, ιδεολογικά υπόβαθρα και πρόσωπα τα οποία στελεχώνουν κάποια μικρά αλλά καθ' όλα αξιόλογα κόμματα, είναι βέβαιο ότι θα πέσει με τα μούτρα στο επόμενο άκρως παρανοϊκό ερώτημα:
- Και δηλαδή τι; Άμα ψηφίσω την A.ΝΑ.ΠΤΥ.ΞΗ (ελπίζω να μην υπάρχει τέτοιο κόμμα, ώστε να αποφύγω την αβάντα), θα βγει;

ΕΛΕΟΣ! Για όποιον δεν το έχει καταλάβει, μιλάμε για εκλογές! Δεν μιλάμε για ΠΡΟΠΟ!!! Άμα προβλέψεις τον νικητή... λυπάμαι πολύ αλλά δεν θα κερδίσεις κάτι! Δεν με πιστεύετε; Ας ανατρέξουμε λοιπόν στα μόνα αντικειμενικά βιβλία που δεν θα μας προδώσουν ποτέ, τα λεξικά (για να ξέρουμε και για ποιο πράγμα μιλάμε). Αντιγράφω από τους Τεγόπουλο και Φυτράκη:
ψήφος: (η κ. ο) ουσ.
  1. μολύβδινο σφαιρίδιο που έριχναν παλαιότερα οι εκλογείς σε ειδική κάλπη
  2. κάθε άλλο μέσο που χρησιμοποιείται σε ψηφοφορία, όπως το ψηφοδέλτιο
  3. γνώμη που εκφράζεται με το ψηφοδέλτιο, ιδ. ευνοϊκή
  4. το δικαίωμα να ψηφίζει κανείς: δόθηκε ψήφος στα 18, τώρα πάμε για τα 16
Προσπερνώντας τα 1 και 2, τα οποία αναφέρονται, στο υλικό μέσο έκφρασης, μπορούμε εύκολα να διαπιστώσουμε ότι η ψήφος είναι γνώμη και δικαίωμα. Η ψήφος δεν είναι προγνωστικά! Και ποιο είναι η βασική προϋπόθεση του ανθρώπου που θέλει να έχει γνώμη και δικαιώματα; Μα φυσικά η ουσιαστική του ενηλικίωση! Και η ουσιαστική ενηλικίωση επέρχεται μόνο όταν είμαστε σε θέση να αυτενεργούμε! Να ενημερωνόμαστε, να παίρνουμε αποφάσεις, να στηρίζουμε αυτές τις αποφάσεις μας με επιχειρήματα σε έναν πιθανό διάλογο, να παίρνουμε την τύχη στα χέρια μας!

Πολιτική Συγκέντρωση (όπως λέμε Γήπεδο)
Προκειμένου να μιλήσουμε για την πολιτική συγκέντρωση, θα είναι για μια ακόμη φορά χρήσιμη η παραπομπή σε κάποιο λεξικό για να ορίσουμε την έννοια της πολιτικής:
πολιτική: (η) ουσ.
  1. η τέχνη, η επιστήμη της διακυβέρνησης κράτους
  2. ο τρόπος διεξαγωγής των κρατικών υποθέσεων, το πρόγραμμα που εφαρμόζει μία κυβέρνηση σε κάθε κρατική λειτουργία
  3. τρόπος χειρισμού ορισμένης υπόθεσης
  4. η ενεργός ανάμειξη στην πολιτική ζωή μιας χώρας
  5. (μτφ.) επιτήδειος τρόπος ενέργειας, συμπεριφοράς: για να επιτύχεις, χρειάζεται πολιτική
Θα μπορούσε κάποιος, με το χέρι στην καρδιά, να αναγνωρίσει κάποια από τις παραπάνω πέντε ερμηνείες ως μέρος θεματολογίας μιας συγκέντρωσης πολιτικής, εκτός ίσως από την μεταφορική; Δεν νομίζω! Συνθηματολογία, φανατισμός και αγελαία συμπεριφορά μέσα στο μίξερ μαζί με μια απροσδιόριστη έκρηξη υπερηφάνειας, σχεδόν εθνικής εμβέλειας! Αυτά είναι τα χαρακτηριστικά μιας πολιτικής συγκέντρωσης. Σκοπός; Ανύπαρκτος... Διάταξη; Συνήθως περιμετρική, με ασφυκτική πυκνότητα σε όλο της το εύρος, εκτός από το κέντρο όπου δίνει παράσταση το πολιτικό ίνδαλμα! Ένα μεγάλο ποσοστό δε, στα άκρα της περιμετρικής συγκέντρωσης, αδυνατεί να παρακολουθήσει αυτήν την παράσταση.

Σας θυμίζει κάτι η παραπάνω εικόνα; Σωστά, είναι το γνώριμο μας ποδοσφαιρικό γήπεδο! Μας προσφέρει θέαμα, συγκινήσεις και τρόπους εκτόνωσης από την καθημερινότητα μας, σίγουρα όμως δεν συνεισφέρει σε λύσεις γύρω από τα καθημερινά μας προβλήματα! Ο σε εγρήγορση αναγνώστης πιθανότατα θα απαντήσει:
- Μα μήπως αδικείς το ποδόσφαιρο; Δεν είναι δουλειά του ποδοσφαίρου να λύσει τα προβλήματα μας! Το ποδόσφαιρο για τους θεατές είναι διασκέδαση και ψυχαγωγία και απόδραση από τα προβλήματα!
Συμφωνώ! Με τη διαφορά ότι στο παρόν άρθρο μιλάμε για πολιτική συγκέντρωση, το αντιαισθητικό κακέκτυπο του ποδοσφαίρου!!! Όποιοι συμμετέχουν, κατά την προσωπική μου άποψη πάντα, είναι το λιγότερο υπερβολικά μπερδεμένοι...

Ενενηκοστό Λεπτό
Όταν πλησιάζουμε στο τέλος και με την αδρεναλίνη να χτυπάει κόκκινο, είναι λογικό να υπολειτουργούμε πνευματικά! Τα αντανακλαστικά μας μάλλον, παρά η λογική μας, είναι αυτά που καθοδηγούν και την ψήφο μας. Η δυνατότητα χαλιναγώγησης των αντανακλαστικών μας και αυτοελέγχου πάνω στα συναισθήματα μας και τις γονικές μας πεποιθήσεις, είναι βασικό χαρακτηριστικό ανθρώπων με πραγματική ενηλικίωση, ανθρώπων που έχουν βγει από το γήπεδο τουλάχιστον σε ότι αφορά τα κοινά!

- Φιλαράκι, ο Ολυμπιακός (Παναθηναϊκός, ΠΑΟΚ, Άρης) είναι θρησκεία!
- Καλά εεε, ο Ζοάο Εουρέλιο Ντα Σόζα που πήραμε είναι θεός!
- Όχι ρε συ!!! Τι γκολ έβαλε το άτομο;;; Προσκυνώ...

Ο Καρλ Μαρξ είχε διατυπώσει την άποψη ότι οι θρησκείες είναι το όπιο των λαών! Η έκφραση αυτή, λόγω εμφανών ομοιοτήτων, έχει επεκταθεί στη χρήση της πολλές φορές με το ποδόσφαιρο στη θέση του οπιούχου! Όταν όμως φτάνουμε στο σημείο, λόγω εμφανών ομοιοτήτων και πάλι, να γίνεται η πολιτική το όπιο των λαών, εεε τότε κάτι έχει πάει ιδιαίτερα τραβά!

Πέμπτη, 6 Αυγούστου 2009

Ακούσιος Ορθολογισμός VS Επίκτητη Πίστη

Με τον ιό της γρίπης Α προ των πυλών και με την ανελέητη κινδυνολογία των τηλεοράσεων, έχουμε πλέον ένα καλό παράδειγμα για να φέρουμε στην επιφάνεια ένα ψυχολογικό φαινόμενο το οποίο είναι ευρύτατα γνωστό στην φιλοσοφική και εξελικτική κοινότητα. Για την επιστήμη το όλο φαινόμενο έχει να κάνει με την αμφιταλάντευση του ατόμου πάνω στο δίπολο Ορθολογισμός – Πίστη. Ενώ για τους σκληροπυρηνικούς πιστούς το ζήτημα τίθεται σε εντελώς διαφορετική βάση, αντοχή της πίστης στην υπονόμευση της από πειρασμούς, κακόβουλες σκέψεις, κολάσιμες συμπεριφορές κ.α.

Να κάνω μια μικρή παρένθεση για να ξεκαθαρίσω μια και καλή ότι είμαι κατά της κινδυνολογίας της τηλεόρασης. Είμαι και κατά της συνομωσιολογίας που θέλει τη γρίπη Α μη υπαρκτό πρόβλημα. Θεωρώ ως μοναδικό τρόπο σοβαρής αντιμετώπισης τέτοιων κρίσεων την επιλεγμένη ενημέρωση από τους εκάστοτε ειδικούς. Πως εντοπίζεις έναν ειδικό; Πολύ απλά!!! Τον ρωτάς με ποια ιδιότητα σου μιλάει επί του θέματος. Ένα σύντομο βιογραφικό δεν έβλαψε ποτέ κανέναν· το πολύ – πολύ να ενισχύσει σημαντικά τις θέσεις του ομιλούντος. Η προκλητική αδιαφορία, από την άλλη, για την ιδιότητα του ομιλητή ειδήμονα, αναπαράγει συστηματικά την άγνοια και τους περιαστικούς μύθους.

Έτσι όταν βλέπουμε να διατυπώνονται απόψεις όπως αυτές του Άνθιμου Θεσσαλονίκης (Η θρησκεία σκοτώνει τα μικρόβια) και του Μητροπολίτη Μεσογαίας και Λαυρεωτικής (Ο δεσπότης της NASA τα λέει έξω απ’ τα δόντια για τη γρίπη των χοίρων και τη Θεία Κοινωνία), δεν μπορούμε παρά να αναρωτηθούμε πόσο ανεύθυνος μπορεί να είναι κάποιος ο οποίος θα επιλέξει να αδιαφορήσει για τις παραινέσεις των ειδικών (Πώς να προφυλαχτείτε από τη νέα γρίπη) σχετικά με την μετάδοση του ιού με το συνωστισμό και με το σάλιο, και να πιστέψει τα λεγόμενα των, παντελώς άσχετων με το αντικείμενο, ιερέων!!! Όπως είπε και ο Μαυρογιαλούρος κάποτε στους αυτοδίδακτους θεραπευτές χωρικούς: - Καπνό; Πάνω στην πληγή;;; Εεε όχι βρε παιδιά, στις πληγές βάζουμε ιώδιο! Πως θα το κάνουμε τώρα; Θα αρχίσουμε να βάζουμε στις πληγές καπνό και θα φουμάρουμε το ιώδιο...; Μόνο που εκείνοι οι φουκαράδες οι χωρικοί δεν είχαν γιατρούς στο ξεχασμένο χωριό τους και η ταινία γυρίστηκε το 65. Στην σημερινή εποχή της πληροφόρησης, επιτρέπεται να πάρουν κάποιοι στα σοβαρά τους θέλω-να-γίνω-γιατρός ιερείς;

Οπότε το ερώτημα προς τους πιστούς είναι αρκετά ξεκάθαρο! Η επιστήμη (την οποία ιδίως σε θέματα υγείας τείνουμε να εμπιστευόμαστε) λέει ότι ο συνωστισμός στις εκκλησίες και η χρήση του ίδιου ποτηριού και κουταλιού κατά τη διάρκεια της θείας κοινωνίας, ευνοεί τη μετάδοση του ιού της γρίπης Α (Η1Ν1). Θα κοινωνούν λοιπόν στο εξής οι πιστοί, αφήνοντας τον εαυτό τους στο έλεος του θεού, ή θα ακούσουν τους ειδικούς και θα απέχουν; Πιστεύω ότι οι περισσότεροι θα απέχουν! Κι αν όχι από την αρχή, πιθανόν μετά τα πρώτα βεβαιωμένα κρούσματα. Ας δούμε και πως ερμηνεύει η επιστήμη την παραπάνω πιθανή συμπεριφορά. Θα προσπαθήσω να κάνω μια ανάλυση μέσω των εννοιών Πίστη στην Πίστη και Θεολογική Ορθότητα.

Μια μικρή εισαγωγή
Στις κοινωνίες των πιστών, η πίστη είναι το πιο σημαντικό πράγμα που υπάρχει. Για να έρθουμε στα της χώρας μας, η μύηση του ανθρώπου ξεκινάει από πολύ νωρίς. Σταυροκοπήματα και λαμπάδες στο εκκλησάκι της κλινικής κατά την ώρα του τοκετού, "Όλα καλά, δόξα τω θεώ" μετά τη γέννα, παναγίτσα στο κρεβάτι του μωρού, σαραντισμός και ευχή του παπά, βάπτιση, διδασκαλία της βραδινής προσευχής, "έλα να σου μάθω να κάνεις το σταυρό σου" κλπ. Όλα αυτά δε, θεωρούνται τόσο πολύ σημαντικά, ώστε ακόμα και το στενό οικογενειακό περιβάλλον τηρεί άγρυπνη στάση για την εφαρμογή τους, στην περίπτωση απείθαρχων γονέων. Η πίστη κατ’ αυτήν την έννοια, αποτελεί για τον άνθρωπο μια επίκτητη ιδιότητα.

Ο ορθολογισμός από την άλλη, είτε σε κοινωνίες πιστών, είτε σε κοινωνίες αδιάφορες για τα θέματα πίστης, είναι πάντα εκεί και αποτελεί μια έμφυτη και ακούσια ιδιότητα! Είτε διδαχτεί είτε όχι σε ένα παιδάκι, θεμελιώνεται με, είτε γρήγορα είτε αργά, αλλά σταθερά βήματα μέσα στο νεανικό μυαλό, μέσω της καθημερινής εμπειρίας, των αποδείξεων και της επαλήθευσης. Η Εξέλιξη του Δαρβίνου επιβάλλει αθόρυβα την ύπαρξη ορθολογιστικού κέντρου σε κάθε εγκέφαλο. Η ύπαρξη κάποιας υπερφυσικής πίστης μπορεί να φρενάρει τον ορθολογισμό σε αλληλεπικαλυπτόμενες περιπτώσεις, αλλά σε γενικές γραμμές, ο εγκέφαλος μας αποκτάει ολοένα και περισσότερο τη δυνατότητα να εξάγει συμπερασμούς.
  • Άμα φάω πολύ, θα πονάει μετά η κοιλιά μου.
  • Άμα δεν φορέσω μπουφάν όταν έχει κρύο, θα αρρωστήσω.
  • Άμα κάποιος είναι άρρωστος, δεν τον πλησιάζω γιατί θα κολλήσω κι εγώ.
Πως γνωρίζουμε όλες αυτές τις συνεπαγωγές; Μέσω της επαλήθευσης. Όποτε συμβαίνει το πρώτο σκέλος, κατά κανόνα ακολουθεί και το δεύτερο. Αν μας εξηγήσει κάποιος τον μηχανισμό από νωρίς, τόσο το καλύτερο. Θα έχουμε αποκτήσει μια σημαντική γνώση. Αν πάλι δεν μας τα εξηγήσει κανείς, θα αναλάβει να μας τα εξηγήσει η εμπειρία με τον δύσκολο τρόπο.

Η Πίστη στην Πίστη (Daniel Dennett) 
Η μετάβαση από την προγενέστερη λαϊκή θρησκεία, με πλήθος φαντασιακών ιστοριών, μύθων και δεισιδαιμονιών, στη μεταγενέστερη οργανωμένη θρησκεία των κοσμικών κρατών, χαρακτηρίζεται, κατά τον φιλόσοφο Daniel Dennett, από τα εξής δύο εξελικτικά χαρακτηριστικά:

Πρώτον, το σύνολο των θρησκευτικών πεποιθήσεων υπόκειται σε ισχυρό φιλτράρισμα και παραμένουν μόνο αυτές οι πεποιθήσεις που δεν διαψεύδονται συστηματικά και που δεν έχουν σημαντικές και δυσάρεστες συνέπειες στη ζωή μας. Γι αυτόν τον λόγο, και με την πάροδο του χρόνου, εγκαταλείπονται οι ανθρωποθυσίες και κάθε λογής θυσίες, το κάψιμο μαγισσών και άλλα φαιδρά (έχουν δυσάρεστες συνέπειες στη ζωή μας). Γι αυτόν τον λόγο παραμένουν σταθερές πεποιθήσεις σχετικά με την μετά θάνατον ζωή (δεν διαψεύδονται ποτέ, άσχετα με το γεγονός ότι είναι και ανάξιες πίστης). Γι αυτόν το λόγο το συντριπτικά μεγαλύτερο ποσοστό των πιστών κάνουν προγαμιαίο σεξ (η αποχή δεν θα είχε ευχάριστες συνέπειες στη ζωή μας).

Δεύτερον, και ως συνέπεια του πρώτου, το ψαλίδισμα των θρησκευτικών πεποιθήσεων που συγκροτούσαν ένα σύστημα πίστης σε κάποιον υπερφυσικό φορέα, έχει ως συνέπεια την αποδυνάμωση του υπερφυσικού φορέα αυτού. Αυτό που απομένει πλέον είναι η διάχυτη αίσθηση για τη σημαντικότητα της πίστης, η Πίστη στην Πίστη, και όχι πλέον στο αντικείμενο της πίστης αυτό καθ’ αυτό. Στα ενδόμυχα του μυαλού του πιστού, δεν είναι πλέον τόσο σημαντικός ο θεός, αλλά σημαντικό είναι να πιστεύει ο άνθρωπος στο θεό! Ή έστω και κάπου αλλού, οπουδήποτε! Γι αυτό και ο άθεος είναι δακτυλοδεικτούμενος σε αντίθεση με τον αλλόθρησκο ο οποίος "τουλάχιστον κάπου πιστεύει και αυτός...".

Το παράδειγμα του Dennett για την Πίστη στην Πίστη είναι αφοπλιστικό: "Αν πραγματικά πιστεύεις ότι ο θεός σου σε βλέπει και δεν θέλει να αυνανίζεσαι, δεν θα αυνανίζεσαι. (Θα αυνανιζόσουν ποτέ ενώ θα σε έβλεπε η μάνα σου. Φυσικά όχι! Πολύ περισσότερο δεν θα αυνανιζόσουν ενώ θα σε έβλεπε ο θεός!!! Πιστεύεις λοιπόν ότι σε βλέπει ο θεός;;; Μάλλον όχι...)".

Η αποδυνάμωση αυτή λοιπόν του υπερφυσικού προστάτη, έρχεται να κλονίσει όμως την συνεπή θρησκευτική στάση απέναντι σε ζητήματα που μας αφορούν άμεσα, και στα οποία η λογική στέκεται απέναντι στη θρησκεία. Να αποφύγεις το προγαμιαίο σεξ; Σώπα ρε φίλε. Μα ο θεός δεν θέλει προγαμιαίες σχέσεις! Εεε πως, άμα υπάρχει αγάπη. Μα η θρησκεία μας το λέει ξεκάθαρα! Εμένα ο παπά-Δημήτρης μου είπε (δικαιολογιών συνέχεια)...

Η Αγγλικανική Εκκλησία λοιπόν έρχεται να επιβεβαιώσει το τόσο ανθρώπινο και επιστημονικά αποδεδειγμένο "καλή η πίστη, ας κοιτάξουμε όμως τώρα να σώσουμε και το τομάρι μας" (η πίστη είναι εδώ, ο θεός όμως που είναι τώρα;;;). Και αυτό σε μια χώρα που δεν βρίσκεται έξω από το χορό (31 θάνατοι μέχρι τώρα), όπως προς το παρόν η Ελλάδα με τους λαλίστατους ιερείς. Επειδή λοιπόν η πίστη στην πίστη, για το μεγαλύτερο ποσοστό των θρησκευόμενων είναι βεβαιωμένη, περιμένουμε να δούμε από τους Έλληνες αν θα υποκύψουν στο ενδόμυχο ορθολογιστικό τους ερέθισμα και θα αποφύγουν την θεία κοινωνία.

Θεολογική Ορθότητα (Justin L. Barrett)
Ο πειραματικός ψυχολόγος Justin L. Barrett έχει διαπιστώσει πειραματικά μια ιδιότητα του μυαλού, παρεμφερή ιδιότητα της πίστης στην πίστη, για την οποία έχει προτείνει τον όρο Θεολογική Ορθότητα. Σύμφωνα με αυτήν, ο άνθρωπος διατηρεί για τα θρησκευτικά του πιστεύω του δύο έννοιες. Μια πρόδηλη έννοια του θεού και των θρησκευτικών εννοιών στον χώρο της μνήμης άμεσης ανάκλησης (κάτι σαν το RAM των υπολογιστών), και μια υπόδηλη και επεξεργασμένη αντίστοιχη έννοια στον εγκέφαλο (ο αντίστοιχος σκληρός δίσκος πληροφοριών του ανθρώπου). Η πρώτη έννοια είναι προσαρμόσιμη στο εκάστοτε περιβάλλον, ώστε να παρουσιάζεται το άτομο ως θεολογικά ορθό σύμφωνα με τον θρησκευτικό του περίγυρο. Η δεύτερη έννοια διαμορφώνεται και πάλι εξελικτικά από την καθημερινή μας εμπειρία και το φυσικά ορθό, και κάθε άνθρωπος την κρατάει για τον εαυτό του.

Ο Barrett με σειρά πειραμάτων σε μεγάλο δείγμα ανθρώπων απέδειξε την ισχύ της Θεολογικής Ορθότητας. Σε ένα από τα πειράματα του π.χ. ρωτούσε αρχικά τους συμμετέχοντες σχετικά με τα χαρακτηριστικά του θεού τους. Η άμεση ανάκληση πληροφοριών οδηγούσε τους ανθρώπους σε δημόσια δήλωση των εννοιών "πανταχού παρών", "παντοδύναμος", "βλέπει τα πάντα" κλπ. Στη συνέχεια με βάση αυτές τις έννοιες κατασκεύασε ιστορίες όπως π.χ. ότι ο θεός έσωσε κάποιον από πνιγμό στη μέση του ωκεανού ενώ ταυτόχρονα βοηθούσε μια γυναίκα στην κορυφή ενός βουνού να ξεφύγει από μια πελώρια αρκούδα. Όταν στο τέλος του πειράματος έβαλε τους συμμετέχοντες να ξαναγράψουν μια προς μια τις ιστορίες που τους διηγήθηκε, διαπίστωσε με έκπληξη ότι σε ποσοστό κοντά στο 100%, αυτοί, στο προηγούμενο παράδειγμα, ανέφεραν ότι ο θεός έσωσε κάποιον από πνιγμό και μετά έσωσε και μια γυναίκα από τα νύχια μιας αρκούδας. Με άλλα λόγια, το μη δημόσιο "πιστεύω" τους αφαίρεσε από την ιστορία έννοιες που στερούνται λογικής, όπως την έννοια "πανταχού παρών".

Βάσει των παραπάνω θα έχει εξαιρετικό ενδιαφέρον να δούμε τις αντιδράσεις των θρησκευόμενων στο θέμα του της επικινδυνότητας της θείας κοινωνίας στον καιρό της γρίπης των χοίρων. Και δεν εννοώ τις λεκτικές αντιδράσεις! Αυτές θα ακολουθήσουν το δημόσιο "πιστεύω".

Κάθε καλός χριστιανός, όταν θα ερωτηθεί, θα απαντήσει ότι δεν μεταδίδεται καμία αρρώστια με τη θεία κοινωνία. Όταν θα έρθει όμως η ώρα να πάει να κοινωνήσει, όπου δεν θα εξετάζεται ενώπιον άλλων ως προς τις θρησκευτικές του πεποιθήσεις, αλλά θα έχει να λογοδοτήσει μόνο στον εαυτό του και να σκεφτεί το γεγονός ότι κινδυνεύει σοβαρά ο ίδιος και έχει και μικρά παιδιά τα οποία πρέπει να κρατήσει μακριά από την αρρώστια, εκεί τα πράγματα αλλάζουν. Θα σκεφτεί άραγε ορθολογιστικά, ή αδυνατώντας να αναγνωρίσει τους κινδύνους γύρω του, θα γίνει έρμαιο της φυσικής επιλογής;;; Ίδωμεν...

Δευτέρα, 3 Αυγούστου 2009

Η παραβατικότητα στον Παράδεισο

Ποιες είναι οι προσδοκίες σας για οτιδήποτε ακολουθεί την επίγεια ζωή σας; Το έχετε σκεφτεί; Πιστεύω ότι πολλοί θα μπουν στον πειρασμό να αναφέρουν ότι θα έδιναν τα πάντα για μια θέση στον Παράδεισο! Ναι, αυτόν τον ακριβοθώρητο τόπο, τον οποίον έχουμε ακούσει πολλές φορές, μέσα από, χριστιανικές και μη, διηγήσεις να περιγράφουν ως ένα μέρος κατάφυτο, με μόνιμη καλοκαιρία, με πολύ φως, με ζουμερούς καρπούς, και με παντοτινή ευτυχία. Και κάποιοι μάλιστα ρυθμίζουν όλη τους την επίγεια ζωή (επίγεια ζωή, τι πλεονασμός!!!) με βάση τους κανόνες ενός παιχνιδιού το οποίο έχει ως έπαθλο μια πολυτελή σουίτα στο καταπληκτικό αυτό μέρος. Κάποιοι άλλοι βέβαια (ανάμεσα τους κι εγώ) αποστρέφονται αυτήν την ιδέα, συμμεριζόμενοι πλήρως τη γνώμη ότι:
- Κόλαση μάλλον θα είναι να πρέπει να περάσεις την αιωνιότητα σε έναν Παράδεισο μαζί με εκείνους που είναι σίγουροι πως θα πάνε εκεί!

Μια μικρή απορία...
Ένα πρώτο ερώτημα που έχω να θέσω προς όλους τους επίδοξους ελληνορθόδοξους κατακτητές του Παραδείσου είναι το εξής. Με εξαίρεση τον καιρό, τον οποίον δεν μπορούν να ελέγξουν, για ποιον ακριβώς λόγο αποστρέφονται τόσο πολύ δύο βασικές έννοιες, τις οποίες παλεύουν να αποκτήσουν μετά θάνατον;

Το ΦΩΣ
Οι χριστιανοί ορθόδοξοι, ιδίως αυτοί που σέβονται το πιστεύω τους, δεν συμπαθούν το φως. Η ψυχική τους ηρεμία και γαλήνη επιτυγχάνεται με την παρουσία τους, για ένα σημαντικό μέρος του χρόνου τους, μέσα σε σκοτεινούς και καταθλιπτικούς ναούς και περιλαμβάνει την παρακολούθηση της θείας λειτουργίας κάποια ηλιόλουστα κυριακάτικα πρωινά, κατά τα οποία εμείς οι υπόλοιποι προτιμούμε να αθλούμαστε, να πίνουμε καφέ με φίλους στην παραλία (ναι, είμαι από τη Θεσσαλονίκη) ή απλώς να ρεμβάζουμε ατενίζοντας τον ορίζοντα. Επίσης οι πιστοί έχουν ιδιαίτερη συμπάθεια στο αχνό φως από το καντηλάκι και τα κεριά, οι διαχειριστές της πίστης τους είναι μόνιμα μαυροφορεμένοι, όπως άλλωστε και οι ηλικιωμένες γυναίκες και οι εικόνες τους χαρακτηρίζονται από απουσία χρώματος και μουντίλα!

Η ΕΥΤΥΧΙΑ
Οι χριστιανοί ορθόδοξοι δεν συμπαθούν ιδιαίτερα, ή τουλάχιστον δεν καίγονται για την ευτυχία. Υπερβολή; Δεν νομίζω, αφού σύμφωνα με τους Τεγόπουλο και Φυτράκη, ευτυχία: (η) ουσ.
  1. καλή τύχη, ευδαιμονία. Καλά όλα αυτά αλλά και οι κακοτυχίες είναι καλές, αφού έρχονται ως δοκιμασίες για να ενισχύσουν την πίστη μας. Το πουλέν τον πιστών, ο γέροντας Παΐσιος, έχει διδακτορικό πάνω στην εξύμνηση του πόνου και της δυστυχίας.
  2. αφθονία ιδ. υλικών αγαθών, ευημερία. Υλικά αγαθά;;; Εεε όχι κι έτσι. Εδώ έχουμε να κάνουμε με τον τρισκατάρατο υλισμό. Χαριτολογώντας πάντα "Ουουουουου 666"!
  3. καλή έκβαση, επιτυχία. Η καλή έκβαση και η επιτυχία είναι επιθυμητά, αλλά όχι ιδιαίτερα για το άμεσο μέλλον! Θα τα έχουμε ούτως ή άλλως μετά θάνατον...
Προσθέστε και τις ενοχές, τις τύψεις και την ταπεινοφροσύνη στις περιπτώσεις που βιώνουμε την ευτυχία (ιδίως όταν μιλάμε για έρωτα) και θα δείτε ότι η ευτυχία για τον πιστό είναι όπως το επιτραπέζιο φιδάκι. Όσο ανεβαίνουμε στη σκάλα της ευτυχίας, τόσο καραδοκεί το φιδάκι που θα μας στείλει πολύ χαμηλότερα. Αχ αυτό το φίδι! Μέχρι και από τον Παράδεισο μας έδιωξε κάποτε...

...και μια μεγάλη απορία!
Έστω τελικά ότι ο Παράδεισος είναι αυτοσκοπός! Είναι ο κήπος στον οποίον κατοίκησαν οι πρωτόπλαστοι καθώς και ο ουράνιος τόπος διαμονής των δικαίων (κατά τη θρησκεία) μετά θάνατον. Είναι όμως τελικά ο τέλειος τόπος διαμονής;;;

Απ’ όσα γνωρίζουμε, ο Παράδεισος δεν είναι ένα μέρος χωρίς νόμους. Τουναντίον, οι νόμοι στον Παράδεισο εφαρμόζονται αυστηρά. Θυμηθείτε τι έγινε με τον απαγορευμένο καρπό από το δέντρο της γνώσης! Και ερχόμαστε στο ζητούμενο. Υπάρχει παραβατικότητα στον Παράδεισο; Η απάντηση μπορεί να σοκάρει κάποιους, αλλά είναι δεδομένο ότι υπάρχει παραβατικότητα στον Παράδεισο! Υπάρχει και δεδικασμένο. Οι πρωτόπλαστοι δεν σεβάστηκαν τον κανόνα που τους έθεσε ο δημιουργός, έφαγαν το μήλο, και τιμωρήθηκαν για την παράβαση τους με την εκδίωξη τους (και συνακόλουθα όλου του ανθρώπινου γένους) από τον κήπο της Εδέμ! Ένα τρισευτυχισμένο ζευγάρι λοιπόν, χωρίς κανένα πρόβλημα καθημερινότητας, με το μέλλον του ευοίωνο, για να μην πω, εξασφαλισμένο, τα έχασε όλα, επειδή υπέπεσε σε ένα ατόπημα, το οποίο, για τα δικά μας δεδομένα, δεν θα άξιζε καν συζήτησης ("Έφαγες το μήλο μου; Χμμμ, καλά, μην το ξανακάνεις όμως")! Και όλα αυτά γιατί; Γιατί ο ύψιστος δεν προνόησε να εξαλείψει την έννοια της παραβατικότητας!

Αφού λοιπόν, φίλοι του χριστιανισμού, υπάρχει αποδεδειγμένα παραβατικότητα στον Παράδεισο, τι σας κάνει να πιστεύετε ότι δεν θα υπάρξουν παραβάσεις και στο μέλλον; Και δεν συζητάμε για απλές παραβάσεις τύπου "Ο Πόλης έφαγε την απαγορευμένη καραμέλα" και "Η Μαλάμω έκανε ζαβολιά στο κρυφτό". Συζητάμε για βρισιές, αντιδικίες, ξυλοδαρμούς, μέχρι και για φόνο. Τι σας κάνει να πιστεύετε ότι δεν θα υπάρξουν τέτοια κρούσματα; Αδύνατο να υπάρξουν;;; Για να δούμε...

Για σκεφτείτε την περίπτωση ευλαβούς χριστιανού, ο οποίος έζησε όλη του τη ζωή μέσα στην αρετή και έχασε το μοναχογιό του, όταν τον μαχαίρωσε ένας χούλιγκαν της αντίπαλης ποδοσφαιρικής ομάδας. Υπέμεινε τη δοκιμασία του καρτερικά. Και φτάνει ο εν λόγω κύριος στον Παράδεισο, για να διαπιστώσει ότι ο δολοφόνος, ο οποίος μετά το συμβάν άλλαξε στάση ζωής και μετανόησε ειλικρινά, βρίσκεται και αυτός εκεί!!! Του ανεβαίνει το αίμα στο κεφάλι και σκοτώνει επί τόπου τον πρώην χούλιγκαν!

Για να δούμε την περίπτωση της μάνας της οποίας το εξάχρονο αγοράκι της παρασύρθηκε και σκοτώθηκε από τριαντάχρονο άτομο του εγχώριου star system, ο οποίος τελούσε υπό την επήρεια αλκοόλ και ο οποίος άφησε αβοήθητο το θύμα του! Η οικονομική άνεση του σταρ του επέτρεψε να τη βγάλει καθαρή, αφού προσέλαβε έναν γνωστό μεγαλοδικηγόρο, και βγήκε αμέσως με αναστολή, συνεχίζοντας να ζει προκλητικά μέσα στην πολυτέλεια και το ζαμανφού. Η πιστή μάνα απέθεσε τις ελπίδες της για δικαιοσύνη στο θεό. Και μόλις έφτασε στον Παράδεισο, αντίκρισε φάτσα φόρα τον πρώην σταρ, ο οποίος, μετά από σοβαρό οικογενειακό πρόβλημα υγείας, μετανόησε ειλικρινά στα γεράματα του και επιδόθηκε σε διάφορες αγαθοεργίες! Εξοργισμένη η μάνα, σκοτώνει τον δολοφόνο του παιδιού της.

Θα μπορούσα να αναφέρω κι άλλα παραδείγματα, αλλά δεν είναι αυτό το νόημα. Αυτό που ενδιαφέρει είναι ότι οι προαναφερθείσες περιπτώσεις είναι εξαιρετικά πιθανές. Ο Παράδεισος σαν κεκτημένο, εξ' ορισμού χάνεται όταν δεν εφαρμόζονται οι νόμοι του θεού. Και αν δεν τα κατάφεραν να μείνουν στον Παράδεισο μόνοι τους δύο ερωτευμένοι άνθρωποι, θα τα καταφέρουν να μείνουν εκατομμύρια ανθρώπων, με τραυματικά βιώματα και προσωπικούς γογλοθάδες, και πολλοί από αυτούς όντας σεξουαλικά στερημένοι;;; Δεν νομίζω! Ο θεός αποδεδειγμένα (το αποδεδειγμένα χρησιμόποιείται καταχρηστικά) δεν πρόκειται να παρέμβει στις ανωτέρω πράξεις, γιατί όπως έδειξε και με τους πρωτόπλαστους, απλώς θέτει τους νόμους, και οι άνθρωποι πρέπει να τους τηρήσουν. Επίσης, και με βάση πάντα το γνωστό μας παράδειγμα του Αδάμ και της Εύας, ο θεός δεν θα παρέμβει στην ίδια την ανθρώπινη βούληση γιατί την σέβεται! Εκτός και αν όποιος κατακτήσει τη βασιλεία των ουρανών, πάψει με κάποιον θεϊκό τρόπο να έχει βούληση, πράγμα που δεν έχει καμία σχέση με το πως λειτουργούσε αρχικά ο Παράδεισος, με τον ίδιο του τον ορισμό δηλαδή. Οπότε άκυρο...

Και φτάνουμε στο ζουμί! Ξέρουν όντως οι πιστοί, που θέλουν να καταλήξουν; Τους αρέσει όντως ο Παράδεισος;
  • Αν τους αρέσει, γιατί δεν γεύονται οι πιστοί από τώρα, αυτά που επιθυμούν για τη μετά θάνατον ζωή; Θα τα συνοψίσω στα, υλικές απολαύσεις, έρωτας, φως και ευτυχία!
  • Ποια διαφορά έχει ένας τέτοιος Παράδεισος, με την ύπαρξη κακών πράξεων και παραβατικότητας, από την επίγεια ζωή, πέρα από ένα αρχικό ξεσκαρτάρισμα των κακών ανθρώπων; Μήπως στερούνται οι πιστοί όλα όσα απολαμβάνουμε οι υπόλοιποι, σχεδόν τα πάντα, για ένα απλό διαμέρισμα σε μια πιο αναβαθμισμένη γειτονιά, ή οποία αναμένεται να αποκτήσει και αυτή προβλήματα (προσωπικά δεν μου φαίνεται για κάτι παραπάνω ο Παράδεισος);
  • Το χειρότερο όλων, ποια τιμωρία προβλέπεται για όσους κατακτήσουν τον Παράδεισο, σε περίπτωση που κάποιος απ' αυτούς ολισθήσει σε ένα πολύ πιο σοβαρό παράπτωμα από τη βρώση ενός απαγορευμένου καρπού;;; (Η ανθρωπότητα θα μπορεί να αναφωνήσει εν χορώ "Τον ήπιαμε").

Σε πόσο αυτοαναιρούμενα πράγματα μπορεί να πιστεύει κάποιος τελικά;

Προς όλους τους ανθρώπους, πιστούς και μη: Κάνετε μια χάρη στον εαυτό σας και χαρείτε τη ζωή σας όσο το δυνατόν περισσότερο! Βοηθείστε και όσους περισσότερους μπορείτε να χαρούν και αυτοί! Είναι το καλύτερο που μπορείτε να κάνετε! Και δεν εννοώ το συγκαταβατικά καλύτερο, αλλά το τέλειο!!!


Παρασκευή, 10 Ιουλίου 2009

Πάει, τρελάθηκε ο καιρός!

Πάει, τρελάθηκε ο καιρός! Ανεβαίνει η στάθμη της θάλασσας! Ακραία καιρικά φαινόμενα! Ο ήλιος χειροτερεύει μέρα με τη μέρα! Τα περιστατικά καρκίνου του δέρματος αυξάνονται δραματικά! Βαδίζουμε ολοταχώς προς ερημοποίηση της Ελλάδας. Άλλαξαν οι εποχές! Το φαινόμενο του θερμοκηπίου! Η τρύπα του όζοντος μεγαλώνει! Κλιματική Αλλαγή! Τα ίχνη που αφήνουν στον αέρα τα αεροπλάνα ενισχύουν σημαντικά το φαινόμενο του θερμοκηπίου!

Η παραπάνω φρασεολογία είναι ενδεικτική των συζητήσεων με θέμα τον καιρό και το κλίμα, τα τελευταία χρόνια στην Ελλάδα. Την αναπαράγουν όλοι, πλην των ειδικών περί του κλίματος και της ατμόσφαιρας. Οι ειδικοί πάνω σε αυτά τα θέματα είναι πολύ πιο επιφυλακτικοί αλλά και μετριοπαθείς στις διατυπώσεις τους. Πως φτάσαμε όμως στο σημείο να γίνει η ανωτέρω ορολογία κτήμα του κάθε Έλληνα, από τον καφενειακό μέχρι και τον διανοούμενο;

Ο Ταχυδακτυλουργός και το Κοινό και μια Μικρή Παρένθεση
Οι ταχυδακτυλουργοί έχουν τη δυνατότητα να πραγματοποιούν εντυπωσιακότατες παραστάσεις, καθηλώνοντας στην κυριολεξία το κοινό τους. Εκτελούν πράξεις πέρα από κάθε λογική και εντυπωσιάζουν τους θεατές μη αφήνοντας το παραμικρό περιθώριο αμφισβήτησης για τις ικανότητες τους. Είναι πραγματικοί μάγοι; Προς τιμήν τους, οι περισσότεροι παραδέχονται ότι δεν είναι (αν και ο κόσμος είναι γεμάτος από αφελείς που θα δεχόταν ευχαρίστως την εξήγηση της μαγείας)! Το μόνο που έχουν μάθει να κάνουν πολύ καλά είναι να παραπλανούν με ευκολία το κοινό τους, να στρέφουν ομαδικά την προσοχή του αλλού, ώστε να μη γίνεται ποτέ αντιληπτή η πράξη-κλειδί μέσω της οποίας επιτυγχάνεται το κάθε τρυκ. Ποια είναι τα απαραίτητα συστατικά για μια επιτυχημένη παράσταση;
  1. Ένα αφοσιωμένο κοινό.
  2. Ένα κατ’ επιλογή θέμα.
  3. Το πιο σημαντικό, ο παραπλανητικός τρόπος παρουσίασης του.
Τα περισσότερα πολιτικά συστήματα παγκοσμίως είναι δομημένα πάνω στην καλλιέργεια του φόβου και την υπόδειξη ανύπαρκτων κινδύνων. Είναι φυσικό λοιπόν να χρειάζονται έναν μέγιστο μάγο στη δούλεψη τους, ικανό να πραγματοποιήσει διάφορα ταχυδακτυλουργικά κόλπα προκειμένου να εμφανίζει το μαύρο ως άσπρο, τη δυστυχία ως ευημερία και τον εκλεγμένο απατεώνα ως υψηλή προσωπικότητα. Και αυτός ο μάγος δεν είναι άλλος από τη γνωστή σε όλους τηλεόραση. Η τηλεόραση είναι ιδανικός φορέας των προαναφερθέντων τριών συστατικών της παράστασης. Έχει εισχωρήσει μέσα σε κάθε σπίτι, άρα έχει ένα τεράστιο κοινό. Επίσης ανήκει θεσμικά στα μέσα μαζικής ενημέρωσης (ΜΜΕ). Αυτό που μαθαίνουμε όλοι από τα παιδικά μας χρόνια είναι ότι η ενημέρωση μας γίνεται από τα ΜΜΕ και συνεπώς το κοινό, που θέλει να ενημερωθεί, είναι εξ’ ορισμού αφοσιωμένο στα ΜΜΕ και την τηλεόραση ειδικότερα. Επιπλέον τα θέματα της τηλεόρασης είναι κατ’ επιλογήν. Τέλος ο τρόπος της παρουσίασης των θεμάτων είναι κατά κανόνα παραπλανητικός.

Η τηλεόραση δε, είναι ένας ταχυδακτυλουργός με τεράστιο βιογραφικό και πολλά χρόνια εμπειρίας και χρησιμοποιεί κάποια δοκιμασμένα εργαλεία ώστε οι παραστάσεις της να μένουν ανεξίτηλα χαραγμένες στη μνήμη των θεατών. Τα εργαλεία αυτά δεν είναι άλλα από τις ακαταλαβίστικες και βαρύγδουπες κλισέ φράσεις. Δρόμος καρμανιόλα, ακραία καιρικά φαινόμενα, βουτιά θανάτου, οι γνωστοί άγνωστοι και ο κατάλογος συνεχίζεται. Έως και στις διαφημίσεις! Θυμηθείτε οι παλιότεροι την οδοντόκρεμα με κάλσιουμ σι εϊ. Ουάου! Μια απλή οδοντόκρεμα με ασβέστιο, μετατράπηκε αυτόματα στην συγκλονιστική οδοντόκρεμα με Calcium (δηλαδή η λατινική ονομασία του ασβεστίου) αλλά και CA (δηλαδή το σύμβολο του ασβεστίου στον περιοδικό πίνακα)!!!

Παρανοήσεις και Αποσαφηνίσεις
Οι κοινότυπες εκφράσεις λοιπόν που αναφέρθηκαν στην αρχή, έχουν επιβληθεί από την τηλεόραση στο κοινό, ώστε να καθίσταται ευκολότερη η ανάκληση και αναπαραγωγή συζητήσεων σχετικά με τον μπαμπούλα της νέας εποχής, το Κλίμα! Τι κι αν αυξάνεται ο φόρος στη βενζίνη; Τι κι αν τα λεφτά από τα ταμία μας κάνουν φτερά; Εδώ, στην κυριολεξία, ο κόσμος χάνεται!!! Και ευτυχώς η τηλεόραση είναι εδώ για να μας το θυμίζει και να γεμίζει και σημαντικά κενά στο χρονοβόρο δελτίο των 20:00.

Παρακάτω ακολουθεί μια εκλαϊκευμένη προσπάθεια αποσαφήνισης κάποιων "γνωστών άγνωστων" που μας πλασάρει η καλή μας τηλεόραση


Φαινόμενο του Θερμοκηπίου (γνωστός άγνωστος 1)
Θα ακούσετε...:
Η αύξηση των συγκεντρώσεων των CO2, NO2 και άλλων τέτοιων ενώσεων στην ατμόσφαιρα, ευθύνεται για το φαινόμενο του θερμοκηπίου. Το φαινόμενο του θερμοκηπίου έχει ως συνέπεια την αύξηση της πλανητικής θερμοκρασίας. Τα ίχνη των αεροπλάνων ενισχύουν και αυτά το φαινόμενο του θερμοκηπίου.

Δεν θα ακούσετε...:
Ορισμός: Τι είναι τελικά το φαινόμενο του θερμοκηπίου; Είναι η παγίδευση της εκπεμπόμενης από τη γη υπέρυθρης ακτινοβολίας στην γήινη ατμόσφαιρα, από τα τριατομικά μόρια του αέρα. Πηγή θέρμανσης για τη γη, ως γνωστόν, είναι ο ήλιος αλλά έμμεσα. Τροφοδοτεί με ενέργεια τη γη, εκπέμποντας στο ορατό και στο υπεριώδες, και η γη με τη σειρά της αποβάλλει αυτήν την ενέργεια, εκπέμποντας στο θερμικό υπέρυθρο, προς το διάστημα. Τα τριατομικά αέρια της ατμόσφαιρας έχουν την ιδιότητα να παγιδεύουν αυτήν την ακτινοβολία στη γήινη ατμόσφαιρα διατηρώντας έτσι υψηλότερες θερμοκρασίες στον πλανήτη μας.
Ποιο είναι το σημαντικότερο θερμοκηπικό αέριο; Το CO2;;; Λάθος! Το σημαντικότερο θερμοκηπικό αέριο είναι το τριατομικό H20, το γνωστό σε όλους νερό. Σε μια τυπική σύσταση της ατμόσφαιρας, το CO2 υπάρχει σε συγκεντρώσεις της τάξης του 0,036% ενώ οι υδρατμοί υπάρχουν σε συγκεντρώσεις από 0,1 έως 5% περίπου. Οι συγκεντρώσεις των υπόλοιπων τριατομικών αερίων μετριούνται σε μονάδες ppb ή ελληνιστί μέρη στο δισεκατομμύριο. Το ότι οι υδρατμοί είναι το σημαντικότερο θερμοκηπικό αέριο, το καταλαβαίνετε όλοι και διαισθητικά, αφού μετά από μια ανέφελη νύχτα του χειμώνα, το πρωί έχουμε πολύ χαμηλές θερμοκρασίες, κοινώς «το δαγκώνουμε», γιατί το έδαφος ακτινοβολεί θερμότητα προς τα πάνω χωρίς εμπόδια! Αντίθετα, όταν ο καιρός είναι νεφελώδης, η θερμοκρασία είναι σημαντικά υψηλότερη, αφού το φυσικό θερμοκήπιο λειτουργεί θαυμάσια! Στο φυσικό θερμοκήπιο οφείλεται η τρέχουσα μέση πλανητική θερμοκρασία. Αν δεν υπήρχαν υδρατμοί ώστε να κατακρατούν την θερμική ακτινοβολία στην ατμόσφαιρα, η μέση θερμοκρασία της γης μας θα ήταν τουλάχιστον 25 °C χαμηλότερη· όχι και τόσο ευνοϊκή για την ύπαρξη ζωής όπως την γνωρίζουμε σήμερα.
Χρειάζεται περιορισμός των εκπεμπόμενων τριατομικών αερίων από τον άνθρωπο; Φυσικά! Πρώτα πρώτα για να μη ρυπαίνεται η ατμόσφαιρα και δεύτερον για να μη επιβαρύνεται σε θερμοκηπικά αέρια. Σημαντική υποσημείωση όμως;;; Μην τρελαίνεστε. Τα αέρια αυτά δεν υπάρχουν σε τόσο μεγάλες συγκεντρώσεις ώστε να δικαιολογούν τέτοια περιβαλλοντική υστερία και επιπλέον το φαινόμενο του θερμοκηπίου είναι φυσικός μηχανισμός της γης και ιδιαίτερα χρήσιμος.
Όσο για τα ύποπτα ίχνη των αεροπλάνων, για τα οποία λαμβάνουμε κατά καιρούς και κάποια email; Αυτά είναι κανονικότατα ταξινομημένα νέφη στην κατηγορία Cirrus, στον επίσημο Άτλαντα των Νεφών, ονομάζονται Contrails ή στα ελληνικά Ίχνη Συμπύκνωσης και χαρακτηρίζονται από την λεπτή ινώδη και ημιδιαφανή υφή τους η οποία αδυνατεί να παγιδεύσει την υπέρυθρη ακτινοβολία. Επίσης, πιστέψτε με, κανένας δεν προσπαθεί να μας δηλητηριάσει με περίεργες ουσίες στα ίχνη των αεροπλάνων!!!

Αύξηση της Πλανητικής Θερμοκρασίας και Κλιματική Αλλαγή (γνωστός άγνωστος 2)
Θα ακούσετε...:

Η πλανητική θερμοκρασία αυξάνεται συνεχώς τα τελευταία χρόνια, όπως φαίνεται και στο διπλανό διάγραμμα.Η αύξηση αυτή είναι περίπου 0,4 °C από το 1980 μέχρι σήμερα και ο ρυθμός αυτός είναι ιδιαίτερα ανησυχητικός. Η κλιματική αλλαγή οφείλεται στην ανθρώπινη δραστηριότητα. Αυτή η κατάσταση ευθύνεται για το λιώσιμο των πάγων στους πόλους. Σε μερικές δεκαετίες, η στάθμη της θάλασσας θα έχει ανέβει τόσο ψηλά, ώστε οι περισσότερες παραθαλάσσιες πόλεις θα έχουν εξαφανιστεί κάτω από το νερό. Παράλληλα, με την αύξηση της πλανητικής θερμοκρασίας, θα υπάρξει προοδευτική ερημοποίηση ενός μεγάλου ποσοστού γης στα μέσα γεωγραφικά πλάτη και αύξηση του αριθμού και της σφοδρότητας των καιρικών φαινομένων.

Δεν θα ακούσετε...:
Γιατί το γνωστό διάγραμμα ξεκινάει από το 1850; Γιατί δεν μας το δείχνουν να ξεκινάει από λίγο παλιότερα; Πολύ απλά, γιατί στο 1850 έληξε η τελευταία Μικρή Περίοδος των Παγετώνων με τα τρία ελάχιστα θερμοκρασιών της περίπου στα έτη 1650, 1770 και 1850. Τι σημαίνει αυτό; Πρακτικά ότι πριν από το 1600 είχαμε και πάλι υψηλότερες θερμοκρασίες. Οφείλονταν κι εκείνες σε ανθρώπινη δραστηριότητα; Δεν νομίζω γιατί τα κάρα της εποχής είχαν εξελιγμένα συστήματα περιορισμού των ρύπων!!!Ας ξαναέρθουμε όμως και πάλι στο γνωστό διάγραμμα. Η αύξηση της θερμοκρασίας παρουσιάζει δύο μέγιστα. Ένα μεταξύ 1910 και 1940 και ένα από το 1980 μέχρι σήμερα. Και στα δύο η αύξηση είναι περίπου 0,4 °C. Τι συνέβη λοιπόν στο πρώτο μέγιστο; Η ανθρώπινη δραστηριότητα το 1910 ήταν η ίδια με αυτήν του 1980;
Επίσης ένα από τα βασικά επιχειρήματα των κινδυνολόγων είναι η αύξηση της θερμοκρασίας στη Γροιλανδία την τελευταία δεκαετία κατά περίπου 1 °C. Πολύ μεγάλη αύξηση, δεν αντιλέγω. Στην ίδια όμως περιοχή είχαμε ρυθμό αύξησης της θερμοκρασίας περίπου 50% μεγαλύτερο κατά τα έτη 1920 – 1930. Ρίξτε και μια ματιά στο σχετικό διάγραμμα της IPCC για την Γροιλανδία. Η συγκεκριμένη χρονοσειρά μόνο ανοδική τάση δεν δείχνει! Περισσότερα για το ζήτημα της Γροιλανδίας εδώ.
Για να κλείνουμε με το θέμα, θυμάστε καθόλου τις παγετώνιες και μεσοπαγετώνειες περιόδους που μαθαίναμε στο σχολείο και στο μάθημα της γεωλογίας; Εκεί μιλούσαμε για διαφορές θερμοκρασίας μέχρι και 10 °C! Τι συνέβαινε αλήθεια εκεί. Υπήρχε ανθρώπινη δραστηριότητα; Σίγουρα όχι! Υπήρχε όμως έλλειψη τηλεόρασης!!! Μια απλή ματιά στην ιστορία και προϊστορία της γης θα δείξει σε όλους ότι η θερμοκρασία του πλανήτη, όπως και τα περισσότερα φυσικά μεγέθη, κινούνται πάνω σε ημιτονοειδείς καμπύλες, δηλαδή έχουν μέγιστα και ελάχιστα. Για ποιον λόγο αποφασίσαμε να θεωρήσουμε ότι η όντως παρατηρούμενη αύξηση της θερμοκρασίας των τελευταίων ετών δεν υπάγεται στα πλαίσια της αποδεδειγμένης γενικότερης κύμανσης των θερμοκρασιών πάνω στη γη με το πέρασμα των χρόνων; Γιατί η τηλεόραση έχει φροντίσει να υποδείξει εμάς τους ίδιους ως ενόχους. Διαβάστε εδώ και λίγα πράγματα για την Πλάνη Παλινδρόμησης και θα καταλάβετε πόσο εύκολα μπορεί να ξεγελαστεί το ανθρώπινο μυαλό.

Διαβάστε επιπλέον και μια εξαιρετική επιστημονική εργασία εδώ για το αν και κατά πόσον οφείλεται η κλιματική αλλαγή σε ανθρώπινη δραστηριότητα.

- Μα κι εγώ το αισθάνομαι! Τα πράγματα έχουν αλλάξει πλέον. Είμαι σαράντα ετών και δεν ήταν έτσι η κατάσταση πριν από είκοσι χρόνια.
- Χμμμ, στις πόλεις σίγουρα δεν ήταν έτσι, αλλά τα φαινόμενα αστικοποίησης δεν έχουν να κάνουν με το πλανητικό κλίμα αλλά με το μικροκλίμα στην περιοχή των πόλεων και μόνο. Εκτός των πόλεων η κατάσταση δεν έχει αλλάξει και τόσο δραματικά. Απλώς τις ήδη διαμορφωμένες από την τηλεόραση αντιλήψεις σου έρχεται να ενισχύσει και το φαινόμενο της Πόλωσης Επιβεβαίωσης.

Η Τρύπα του Όζοντος (γνωστός άγνωστος 3)
Θα ακούσετε...:

Η τρύπα του όζοντος αυξάνεται συνεχώς, εξαιτίας της ανθρώπινης δραστηριότητας με τη χρήση προωθητικών στα σπρέι. Επειδή μειώνεται το όζον, οι υπεριώδεις ακτινοβολίες του ήλιου φτάνουν στη γη και κάνουν την έκθεση στον ήλιο εξαιρετικά επικίνδυνη. Ο ήλιος γίνεται χειρότερος μέρα με τη μέρα και αυτό φαίνεται και από τη ραγδαία αύξηση του καρκίνου του δέρματος στις μέρες μας.

Δεν θα ακούσετε...:

Ορισμός: Τι είναι τελικά η τρύπα του όζοντος; Είναι μια περιοδική ελαχιστοποίηση της συγκέντρωσης του στρατοσφαιρικού όζοντος, η οποία εμφανίζεται πάνω από την Ανταρκτική και διευρύνεται κυρίως κατά το χειμώνα του νοτίου ημισφαιρίου. Οι χλωροφθοράνθρακες, ευρέως γνωστοί και ως CFCs, τα οποία χρησιμοποιούνται στα σπρέι, επιταχύνουν την καταστροφή του στρατοσφαιρικού όζοντος σε πολύ χαμηλές θερμοκρασίες. Τέτοιες θερμοκρασίες συναντώνται στην τροπόπαυση πάνω από την Ανταρκτική και κατά τη διάρκεια του χειμώνα της Ανταρκτικής. Χειμώνας στην Ανταρκτική;;; Ξέρετε τι σημαίνει αυτό; Έξι μήνες νύχτα! Άρα δεν υπάρχει καν ήλιος για να στείλει τις βλαβερές υπεριώδεις ακτινοβολίες του. Δηλαδή δεν είναι σημαντικό να περιοριστούν οι εκπομπές των χλωροφθορανθράκων; Φυσικά και είναι, γιατί το μεγάλωμα της τρύπας του όζοντος έχει ως συνέπεια τη διατάραξη των ενεργειακών ισοζυγιών της γης, η οποία διατάραξη με τη σειρά της μπορεί να αρχίσει να επηρεάζει σημαντικά το κλίμα σε κάποιες περιοχές του πλανήτη.

- Δεν χειροτερεύει λοιπόν ο ήλιος με την πάροδο των ετών;
- Ξερά στεγνά όχι!!! Το ποσοστό "χειροτέρευσης" του ήλιου επηρεάζει συντριπτικά λιγότερο τις συνέπειες πάνω στο δέρμα μας, από την ίδια την απρόσεκτη συμπεριφορά μας. Μια ανοικτόχρωμη επιδερμίδα πρέπει να φυλάγεται από τον ήλιο στον ίδιο βαθμό που έπρεπε να φυλάγεται και πριν από τριάντα χρόνια. Μια σκουρόχρωμη επιδερμίδα από την άλλη (όπως η δική μου) δεν είχε, ούτε έχει σημαντικά προβλήματα από την έκθεση στον ήλιο (Ναι, συνεχίζω να μη βάζω αντηλιακό!!!). Οι ακτίνες του ηλίου έχουν τόσο χειρότερα αποτελέσματα όσο πιο «κάθετα στο έδαφος» τις δεχόμαστε! Με άλλα λόγια, και με αριθμητικό παράδειγμα (όχι πραγματικά νούμερα), σταματήστε να ασχολείστε με το 0,1% περισσότερη UV ακτινοβολία που δέχεστε συγκριτικά με πέρυσι λόγω της ελάττωσης του όζοντος και φροντίστε να πηγαίνετε στην παραλία το πρωί ή αργά το απόγευμα, αντί για το μεσημέρι όπου δέχεστε συγκριτικά 40% περισσότερη UV ακτινοβολία. Και χαριτολογώντας, οι φουκαράδες οι Φιλανδοί τι έπρεπε να παθαίνουν όταν επισκέπτονται τη χώρα μας και «τρώνε στη μάπα» 60% περισσότερη ακτινοβολία;;;

Για να πάρετε μια γεύση για τον UVIndex στη χώρα μας και ανάλογα με την ώρα της ημέρας, δείτε εδώ. Επίσης μπορείτε να αποκτήσετε και διάφορες χρήσιμες πληροφορίες για τα μέτρα προφύλαξης από τον ήλιο και τους τύπους δέρματος.

- Μα οι καρκίνοι του δέρματος αυξάνονται, έτσι λένε οι έρευνες, το λένε και στην τηλεόραση συνέχεια!
- Ναι, αλλά κανένας δεν θα δημοσιεύσει και τις αντίστοιχες έρευνες που δείχνουν ότι οι καρκίνοι του δέρματος αυξάνονται γιατί αυξάνεται διαρκώς και η έκθεση στον ήλιο, επειδή το μαύρισμα και το μπάνιο στις 15:00 στα beach bar έχει γίνει ζήτημα κοινωνικού στάτους σε αντίθεση με 30 και 40 χρόνια πριν. Γιατί δεν δημοσιεύονται αυτές οι έρευνες;;; Πρώτον για να ενισχύεται το προφίλ του περιβαλλοντικού μπαμπούλα και δεύτερον γιατί οι εταιρίες καλλυντικών πληρώνονται και πληρώνουν με τη σειρά τους καλά!

- Μα κι εγώ το αισθάνομαι! Τα πράγματα έχουν αλλάξει πλέον. Είμαι σαράντα ετών και πριν από εικοσιπέντε χρόνια δεν καιγόμουν στον ήλιο. Τώρα, αν δεν βάλω αντηλιακό καίγομαι αμέσως!!!
- Φυσικά καίγεσαι! Στα 15 σου χρόνια έπαιζες από το πρωί ως το βράδυ στα γήπεδα και τις αλάνες και το δέρμα σου είχε μάθει στην έκθεση στον ήλιο. Σήμερα δουλεύεις από 8 έως 10 ώρες στο γραφείο, μετά πηγαίνεις στο σπίτι, και κάνεις διακοπές δύο εβδομάδες το καλοκαίρι!!! Πως περιμένεις να έχει την ίδια αντοχή στον ήλιο η άμαθη σου επιδερμίδα;;;

Ακραία Καιρικά Φαινόμενα (γνωστός άγνωστος 4)
Θα ακούσετε...:

Πάει ο καιρός, τρελάθηκε! Παλιότερα δεν είχαμε τόσο ακραία καιρικά φαινόμενα, και η κατάσταση όσο πάει και χειροτερεύει! Με την προχτεσινή καταιγίδα πλημμύρισαν όλα τα υπόγεια. Και είδες τι έγινε στη Χαλκιδική; Τα νερά, σαν χείμαρροι παρέσυραν ένα σωρό αυτοκίνητα στη θάλασσα...

Δεν θα ακούσετε...:

Γενικά στην Ελλάδα ΔΕΝ έχουμε ακραία καιρικά φαινόμενα! Ακραία καιρικά φαινόμενα είναι οι τυφώνες, είναι τα tornado, είναι οι μουσώνες και διάφορα άλλα. Το ξέρω ότι θα σοκάρω μερικούς από εσάς, αλλά η καταιγίδα δεν είναι ακραίο καιρικό φαινόμενο! Η χιονόπτωση δεν είναι ακραίο καιρικό φαινόμενο! Ο καύσωνας δεν είναι ακραίο καιρικό φαινόμενο. Και επιπλέον ο καύσωνας δεν είναι απλώς υψηλές θερμοκρασίες, αλλά έχει άμεση εξάρτηση και από την σχετική υγρασία! Όλα αυτά είναι φυσιολογικότατα φαινόμενα που επαναλαμβάνονται ευλαβικά στη χώρα μας, κάθε χρόνο στην εποχή τους, άλλοτε περισσότερο και άλλοτε λιγότερο. Αν τώρα έχουμε κάνει τις πόλεις μας, με τα μπαζωμένα ρέματα, τους βουλωμένους υπονόμους και την ανυπαρξία των γύρω δασών, μη βιώσιμες, σίγουρα δεν φταίει ο παλαβιάρης ο καιρός!!! Και αν συνεχίσουμε να καίμε τα δάση μας, τα αυτοκίνητα και πολλά άλλα πράγματα μας θα κάνουν μακροβούτια μέσα στα επόμενα χρόνια στην κάθε νεροποντή.

Ααα και για να μην το ξεχάσω!!!
Κλείστε την τηλεόραση! Αν όμως αποφασίσετε να την έχετε ανοικτή, διατηρείστε τον σκεπτικισμό σας σχετικά με αυτά που ακούτε, ιδίως όταν ακούγονται από μη ειδικούς. Είπαμε, για τη Σοκολάτα στον Ζαχαροπλάστη, για την Προσθετική Μέλους στον Γιατρό και για το Κλίμα σε Κλιματολόγο! Τόσο απλά!!! Εκτός κι αν σκοπεύετε να εμπιστευτείτε κάποτε μια εγχείριση ανοικτής καρδιάς σε έναν μανάβη...

Παρασκευή, 26 Ιουνίου 2009

Αφαιρώντας το ΔΕΝ!

Ένα από τα πλέον αγαπημένα επιχειρήματα των απανταχού πιστών, υπέρ της αναγκαιότητας ύπαρξης της θρησκείας, είναι η περίφημη ρήση του Ντοστογιέφσκι "Αν δεν υπάρχει Θεός, τότε όλα επιτρέπονται"! Όλα;;; Πολύ δυνατή λέξη το "όλα". Ας αποσαφηνίσουμε λίγο τη χρήση του, κάνοντας πρώτα μια μικρή παρένθεση για την αληθινή προέλευση της ρήσης. Τονίζουμε εδώ το γεγονός ότι αυτό δεν ειπώθηκε ποτέ από τον Ντοστογιέφσκι αλλά από τον μυθιστορηματικό ήρωα του, Ιβάν Καραμαζώφ. Βέβαια η απόδοση της φράσης στον ίδιο τον Ντοστογιέφσκι μπορεί να ενισχύσει σημαντικά την ψυχολογία των πιστών. Αν είναι όμως να αποδίδουμε λόγια του χαρακτήρα ενός βιβλίου στον ίδιο το συγγραφέα, τότε να υπενθυμίσω στους πιστούς ότι δεν υπάρχει θεός, και με τη βούλα της Αγίας Γραφής. Το "ούκ έστι Θεός", Ψαλμός ΙΔ΄, δεν αφήνει κανένα περιθώριο!!!

Τέλος πάντων, το "όλα" στη συγκεκριμένη περίπτωση είναι μια συντομογραφή του "όλα τα κακά", γι αυτό και χρησιμοποιείται ευλαβικά για την εμφάνιση του Θεού ως προμαχώνα της ηθικής. Οπότε κάτω από το πρίσμα αυτής της ερμηνείας δεν έχουμε παρά να προσδιορίσουμε τι ακριβώς θα μπορούσε να αποτελεί όλα τα κακά και δυσάρεστα που δεν θέλουμε ποτέ να συναντήσουμε στη ζωή μας. Η ακόλουθη λίστα, ταξινομημένη κατά φθίνουσα σημαντικότητα, προφανώς και δεν μπορεί να είναι πλήρης, αλλά πιστεύω ότι είναι ενδεικτική για τους περισσότερους ανθρώπους και περιλαμβάνει τα πρώτα πράγματα που μας έρχονται στο μυαλό και δεν θα θέλαμε στη ζωή μας:

  1. Θάνατος (δικός μας ή συγγενών και φίλων μας)
  2. Φόνος
  3. Πόλεμος
  4. Τρομοκρατία
  5. Αρρώστια
  6. Πείνα
  7. Εγκληματικότητα
  8. Εκμετάλλευση
  9. Οικογενειακά Προβλήματα
  10. Ανεργία
  11. Αμάθεια
  12. Εξαπάτηση
Μα για μισό λεπτό! Όλα αυτά υπάρχουν ήδη, είναι εδώ και τα βλέπουμε, ευτυχώς κάποια από αυτά μόνο στη μικρή οθόνη, να εξελίσσονται καθημερινά! Και το σημαντικότερο; Σε παγκόσμια κλίμακα το ποσοστό των ανθρώπων που πιστεύουν σε έναν θεό, είναι συντριπτικά μεγαλύτερο από το ποσοστό των άθεων, άρα για τους περισσότερους ανθρώπους ο θεός υπάρχει. Ενδεικτικά αναφέρουμε ότι σε έρευνα του 1995 της εγκυκλοπαίδειας Britannica μόνο το 14,7 % του παγκόσμιου πληθυσμού προσδιορίζονται ως μη θρησκευόμενοι και μόνο το 3,8 % ως άθεοι. Σε μια άλλη έρευνα από την ίδια εγκυκλοπαίδεια οι άθεοι φέρονται να αποτελούν μόλις το 2,4 % του παγκόσμιου πληθυσμού. Μήπως αυτό που ισχυρίζονται οι οπαδοί των θρησκειών είναι τελικά ότι αυτό το μικρό ποσοστό είναι που χαλάει την πιάτσα; Ας δούμε μερικά δεδομένα σχετικά με τις προαναφερθείσες κακές έννοιες.

Οι στατιστικές
Στο ζήτημα του θανάτου, που προέρχεται από φυσικά αίτια, μάλλον ο άνθρωπος δεν μπορεί να κάνει και πολλά για να τη γλιτώσει. Μπορεί βέβαια να αυξάνει το προσδόκιμο ζωής με τα καθημερινά επιτεύγματα της ιατρικής, αλλά σίγουρα δεν προβλέπεται, τουλάχιστον στο άμεσο μέλλον, η εξάλειψη του θανάτου. Από την άλλη, τα ποσοστά των άθεων μέσα στην παγκόσμια επιστημονική κοινότητα είναι πολύ υψηλότερα από αυτά των θρησκευόμενων, οπότε μάλλον χρήσιμοι μας είναι αυτοί οι άθεοι επιστήμονες.

Αν ομαδοποιήσουμε τον Φόνο και την Εγκληματικότητα κάτω από την ετικέτα της παραβατικότητας, όπου φόνος θεωρείται η πλέον ακραία έκφραση της, και θεωρήσουμε ως φυσική κατάληξη της βεβαιωμένης παραβατικότητας την φυλακή, τότε οι έρευνες έρχονται να δώσουν ένα μεγάλο πλήγμα στην εν λόγω ρήση. Το αναλογικό ποσοστό των άθεων στις φυλακές (αναλογικό λαμβάνοντας υπ’ όψιν το ποσοστό τους και στο σύνολο του πληθυσμού) είναι συντριπτικά μικρότερο από αυτό των θρησκευόμενων. Διαβάστε μια σχετική έρευνα (The results of the Christians vs atheists in prison investigation.) και τα δείτε αναλυτικά τα δεδομένα της. Μήπως τελικά η απουσία Θεού συνεπάγεται ελαφρώς πιο αυστηρές αρχές;

Στο ζήτημα του πολέμου και της τρομοκρατίας τα πράγματα είναι ακόμα πιο ξεκάθαρα, ακόμα και διαισθητικά. Όλοι γνωρίζουν ότι δύσκολα γίνονται πόλεμοι πάνω στον πλανήτη μεταξύ κρατών με την ίδια επικρατούσα θρησκεία. Και τις περισσότερες φορές η θρησκεία είναι η μαγιά πάνω στην οποία ζυμώνονται αλλά και αναζωπυρώνονται πόλεμοι και εχθροπραξίες. Για το λόγου το αληθές όμως, δείτε και μια σχετική έρευνα εδώ: Atheist nations are more peaceful. Τα κράτη με μεγάλο ποσοστό άθεων και με γενικά αδιάφορη στάση απέναντι στη θρησκεία είναι περισσότερο ειρηνικά από τα κράτη στα οποία ο θεός παίζει πρωτεύοντα ρόλο στην κοσμοθεώρηση των πολιτών. Όσο για την χριστιανική Ελλάδα, συγκρίνετε την εδώ με τις "αιματοβαμμένες" ΗΠΑ, στην λίστα "ειρηνικότητας" και μέσα σε ένα σύνολο 144 χωρών, και δείτε πόσο λίγο απέχουμε (Ελλάδα στην 57η θέση και ΗΠΑ στην 83η θέση). Βέβαια σίγουρα η θρησκεία δεν είναι ο μόνος παράγοντας που συντελεί στην επιθετικότητα. Αν οι γείτονες χώρες είναι επιθετικές, δεν έχεις ίσως την πολυτέλεια να υιοθετήσεις το προφίλ των σκανδιναβικών χωρών. Παρόλα αυτά, εξετάζοντας τον παρακάτω χάρτη μπορείτε να διαπιστώσετε ότι οι περιοχές, αναφορικά με την επιθετικότητα τους, οι οποίες λειτουργούν στα "κόκκινα" συμπίπτουν γενικά με τις γήινες κατοικίες των θεών.

Συνεχίζοντας μπορούμε να σταθούμε σε μια ακόμα μη αναμενόμενη στατιστική η οποία δείχνει να πληγώνει ακόμα περισσότερο το τρίπτυχο πατρίδα – θρησκεία – οικογένεια. Ούτως ή άλλως το συγκεκριμένο τρίπτυχο για πολλούς σημαίνει "επιβάλλομαι στην οικογένεια μου και επιβάλλω την πατρίδα μου με τη στήριξη πάντα της θρησκείας μου". Η ύπαρξη λοιπόν της πίστης στο θεό φαίνεται πως διαλύει τις οικογένειες συχνότερα από την απουσία αυτής της πίστης. Μια ματιά στην έρευνα που πραγματοποιήθηκε στις χριστιανικές ΗΠΑ θα μας πείσει για του λόγου το αληθές.

Θα μπορούσαμε να επεκταθούμε περισσότερο και στις υπόλοιπες έννοιες, αλλά το συμπέρασμα θα είναι πάντα ότι η απουσία του θεού δεν επηρεάζει πουθενά τις έννοιες αυτές. Αντίθετα η ύπαρξη του θεού μάλλον τις ευνοεί (π.χ. Αμάθεια).

Η αφαίρεση του ΔΕΝ
Συνεπώς η ρήση του Ιβάν Καραμαζώφ μάλλον δεν στέκει από μόνη της, αν και αυτοί που την αναπαράγουν, την έχουν αποκόψει από το συνολικό πλαίσιο σκέψης που εκφράζεται μέσα στο βιβλίο, και το οποίο έχει τελείως διαφορετική σημασία. Το βιβλίο μπορείτε να το βρείτε εδώ σε ηλεκτρονική μορφή. Στη σελίδα 665 βρίσκεται ο επίμαχος διάλογος.

Είναι πάντως αξιοθαύμαστο το πόσο μεγάλη εφαρμογή έχει η εν λόγω φράση, αν επιχειρήσει κανείς απλώς να διαγράψει το δεν. "Αν υπάρχει θεός, τότε όλα επιτρέπονται"! Ποια όλα; Ξεκινάμε τη λίστα, αυτή τη φορά με αύξουσα σημαντικότητα. Αν υπάρχει θεός τότε:

  1. Επιτρέπεται να δακρύζουν οι εικόνες!
  2. Επιτρέπεται να ματώνουν οι εικόνες!
  3. Επιτρέπεται να ευωδιάζουν αποσυντεθειμένα κοκάλα!
  4. Επιτρέπεται να ματιάζονται και ξεματιάζονται άνθρωποι.
  5. Επιτρέπεται να πληρώνονται άνθρωποι από το κράτος, χωρίς καμία κοινωνική απασχόληση και προσφορά (ναι, στους παπάδες αναφέρομαι).
  6. Επιτρέπεται να αποστρέφονται οι άνθρωποι τη γνώση, μη συνειδητοποιώντας ότι αυτή αποτελεί κοινοκτημοσύνη της ανθρωπότητας και συνεπώς δικαίωμα τους.
  7. Επιτρέπεται να πιστεύει κάποιος ότι γιατρεύονται πονοκέφαλοι και αδιαθεσίες μόνο με την προσευχή.
  8. Επιτρέπεται να αναποδογυρίζουν αυτοκίνητα και να καίγονται καταστήματα επειδή σκίστηκε ένα ιερό βιβλίο.
  9. Επιτρέπεται να κινδυνεύουν άνθρωποι επειδή πιστεύουν ότι γιατρεύονται και σοβαρές ασθένειες με την προσευχή.
  10. Επιτρέπεται να θεωρείται κάποιος εχθρός σου, χωρίς να τον έχεις δει ποτέ και χωρίς να είχε ποτέ παρτίδες με την οικογένεια σου ή το κοινωνικό σου περιβάλλον, απλά και μόνο επειδή είναι αλλόθρησκος.
  11. Επιτρέπεται να ακρωτηριάζονται μέλη και γεννητικά όργανα για μη εγκεκριμένες, από παρανοϊκούς ηθικούς κώδικες, σεξουαλικές πράξεις.
  12. Επιτρέπεται να θυσιάζονται ζώα για τον εξευμενισμό ανύπαρκτων πνευμάτων.
  13. Επιτρέπεται να ανατινάζονται ανυποψίαστοι περαστικοί από κομάντο αυτοκτονίας και φανατικούς πιστούς, οι οποίοι θέλουν να κερδίσουν έτσι εισιτήριο διαρκείας για ανύπαρκτους παράδεισους.
  14. Επιτρέπεται να κηρύσσονται ιεροί πόλεμοι απέναντι στα διάφορα Ιράκ, Αφγανιστάν αλλά και την τρισκατάρατη Δύση.

Και το χειρότερο ίσως όλων; Επιτρέπεται απλώς να μετανοήσεις! Και θα σωθείς!!!

Ας κοιτάξουμε για μια ακόμη φορά την παραπάνω λίστα και ας αναρωτηθούμε ειλικρινά και με το χέρι στην καρδιά: Θέλουμε να επιτρέπονται όλα αυτά; Μάλλον όχι...


Related Posts with Thumbnails

Spread the Information