Περί Ελένης Τοπαλούδη (αλλά μόνο αν το διαβάσετε μέχρι τέλους)

Η λέξη ανακούφιση και αυτή η μάνα, είναι έννοιες ασύμβατες.

Πιστεύετε ότι εγώ προσωπικά έχω δικαίωμα να κυκλοφορώ όπου θέλω; Θέλω να ελπίζω ότι η απάντηση σας είναι ΝΑΙ. Οπότε πάμε παρακάτω. Αν αποφασίσω, μια ωραία μέρα, να αρχίσω να κόβω βόλτες μέσα στις φαβέλες, στο Ρίο ντε Τζανέιρο, και μου επιτεθούν, με δείρουν, με ληστέψουν ή και με σκοτώσουν, θα θεωρήσετε ότι φταίω ή όχι; ΠΡΟΣΟΧΗ: Η ερώτηση είναι παγίδα γιατί έχουμε στην ουσία δύο έννοιες φταιξίματος εδώ:

• Φέρω ευθύνη για ό,τι συνέβη; Ξεκάθαρα ΟΧΙ. Μου επιτέθηκαν εγκληματικά στοιχεία (και ας μην ξεστρατίσει η κουβέντα στο ποιος ευθύνεται γι’ αυτά· η φτώχεια ευθύνεται). Και σε κάθε απρόκλητο ξυλοδαρμό, ληστεία ή φόνο φυσικά και φταίει ο δράστης.

Συνεχίζουμε με τη δεύτερη έννοια του φταιξίματος.

• Φταίω για το συμβάν; Ή απάντηση εδώ είναι ένα ξεκάθαρο ΝΑΙ. Φταίω γιατί δεν προφύλαξα τον εαυτό μου. Επέλεξα να κινηθώ σε μια περιοχή με δεδομένη και εκρηκτική εγκληματικότητα και είναι τουλάχιστον γελοίο να φωνάζω στη συνέχεια περί δικαίου γι' αυτό που ήξερα εκ των προτέρων ότι κατά πάσα πιθανότητα θα μου συμβεί. Όχι επειδή έπαψε να είναι ένοχος αυτός που μου επιτέθηκε. Όχι γιατί έπαψα εγώ να είμαι αθώος. Αλλά επειδή επέλεξα να βασίσω τις επιλογές μου σε μια ηθική θεωρία με μηδενική αξία και εφαρμογή εκεί έξω.

Που θέλω να καταλήξω; Σε ένα θεωρητικό μοντέλο ιδανικής κοινωνίας που θα θέλαμε να επιτύχουμε, ναι, είναι δικαίωμα του κάθε κοριτσιού να ντύνεται όπως θέλει. Ναι, είναι δικαίωμα της κάθε γυναίκας να φτάσει με κάποιον σε όποιο επίπεδο ερωτικής διέγερσης θέλει, σταματώντας την όποτε και όσο απότομα θέλει, όταν ξαφνικά δεν θα αισθάνεται άνετα με τη συνέχεια. Νομικά και ηθικά ΕΧΕΙ ΚΑΘΕ ΔΙΚΑΙΩΜΑ. Επειδή όμως ουδέποτε στην ιστορία έχουμε επιτύχει μια κοινωνία πλήρως εναρμονισμένη με τους νόμους, χωρίς εγκληματίες και αποβράσματα, η θέση αυτή των δικαιωματιστών που προτρέπει τα κορίτσια να ντύνονται όπως γουστάρουν και να προκαλούν όσο γουστάρουν, είναι φουλ παραπλανητική και ανεύθυνη. Γιατί αν και όταν συμβεί το κακό, το οποίο κακό δεν υπάρχει μόνο στις ταινίες και τα βιβλία, τότε καμία καταδίκη δεν μπορεί να ισοφαρίσει τη ζημιά και την οδύνη που θα έχει προκληθεί.

Για να το πω και πιο απλά, στην κόρη μου θα προτιμήσω να της συστήσω να προσέχει στη ζωή της πάρα να ζω με το φόβο μήπως της συμβεί κάτι και να έχω προαποφασίσει ότι θα ωρύομαι στη συνέχεια ότι ήταν δικαίωμα της, σαν να ζούμε στο Σάιρ.

ΓΙΑ ΝΑ ΤΟ ΑΠΟΤΥΠΩΣΩ ΚΑΙ ΣΤΗ ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΗ ΥΠΟΘΕΣΗ
Οι δύο κατηγορούμενοι κρίθηκαν ένοχοι για ανθρωποκτονία εκ προθέσεως και ομαδικό βιασμό της 19χρονης φοιτήτριας χωρίς να αναγνωρίζεται κανένα ελαφρυντικό και τους επιβλήθηκαν ισόβια και 15 χρόνια κάθειρξης στον καθένα.

Είναι δίκαιη η ποινή τους; Έπρεπε να τους αναγνωριστούν ελαφρυντικά; Χωρίς να είμαι γνώστης του νομικού πλαισίου, αλλά με την καθαρά προσωπική μου συναισθηματική τοποθέτηση, η ποινή μου φαίνεται έως και μικρή, αν υπάρχει τελικά πιθανότητα να βγουν σε κάποια χρόνια έξω τα συγκεκριμένα μιάσματα λόγω καλή διαγωγής ή δεν ξέρω τι άλλο.

Αποτελεί η συγκεκριμένη ποινή δικαίωση, όπως βλέπω να αναγράφεται στα περισσότερα ειδησεογραφικά; ΠΟΙΑ ΔΙΚΑΙΩΣΗ ΡΕ; Σοβαρευτείτε λιγάκι και κοιτάξτε κατάματα την πραγματικότητα. Ποια είναι η δικαίωση για γονείς οι οποίοι χάνουν την κόρη τους κατ’ αυτόν τον τρόπο; Ποια είναι η δικαίωση για ανθρώπους που δεν θα ξαναγελάσουν ποτέ στη ζωή τους; Και πόσο πολύ θα αντάλλαζαν όλη αυτή τη συμπαράσταση από τον φεμινιστικό αχταρμά με το να τους έδινε κάποιος μεταφυσικός φορέας την ευκαιρία να πάνε πίσω στο χρόνο, ακριβώς στο σημείο που ετοιμαζόταν η κόρη τους να ακολουθήσει αυτά τα κατακάθια, για να της φώναζαν:

- Μην τους ακολουθήσεις κόρη μου. Κινδυνεύεις.

Γιατί φεμινιστικός αχταρμάς; Γιατί πραγματικά στα @@ μας (ολογράφως, στα αρχίδια μας) με όλες όσες θέλετε να μας παρουσιάσετε όλους σαν τέρατα. Όχι μόνο δεν είμαστε αλλά επιπλέον έχουμε βαρεθεί την υστερία σας και ακόμα περισσότερο αυτό το ανόητο τσουβάλιασμα στα πλαίσια φαντασιακών όρων όπως πατριαρχία. Σε περίπτωση που έχετε χάσει επεισόδια, η κοινωνία σύσσωμη αντιμετωπίζει με μηδενική ανοχή τέτοια καθάρματα σαν τους βιαστές και δολοφόνους της Ελένης. Η ιστορία είναι γεμάτη από καταδικασθέντες δράκους χωρίς ελαφρυντικά. Δράκος του Σέιχ Σου, Δράκος της Ξάνθης, Δράκος της Δράμας, Δράκος της παραλιακής, Δράκος των ιεροδούλων. Και η δική σας συμβολή στην όλη κατάσταση, το μόνο που κάνει, είναι να παρακινεί συστηματικά τις γυναίκες να αγνοούν τους κινδύνους στο όνομα του δικαιώματος, θαρρείς και αμφισβητείται κάπου αυτό το δικαίωμα. Δεν αμφισβητείται. Το μόνο που αμφισβητείται είναι η πίστη στο παραμυθένιο Στρουμφοχωριό, όπου δεν υπάρχουν κακοί.

ΓΙΑ ΤΟ ΤΕΛΟΣ
Είναι τουλάχιστον αηδιαστικός ο τρόπος με τον οποίον επέλεξαν οι δικηγόροι των δραστών να υπερασπιστούν τους πελάτες τους. Φαντάζομαι ότι καθήκον του δικηγόρου να υπερασπιστεί τους πελάτες του με τέτοιον τρόπο ώστε να τους εξασφαλίσει δίκαιη δίκη και τη μικρότερη δυνατή ποινή ΣΤΑ ΠΛΑΙΣΙΑ ΤΗΣ ΠΡΟΒΛΕΠΟΜΕΝΗΣ. Τουλάχιστον έτσι καταλαβαίνω εγώ, εκεί που αναφέρεται, στον κώδικα δεοντολογίας των δικηγόρων, ότι:

"Ο δικηγόρος υπέχει υποχρέωση τήρησης της εκάστοτε ισχύουσας νομοθεσίας και πρέπει να ενεργεί με βάση την ΕΝΤΙΜΟΤΗΤΑ, ΤΙΜΙΟΤΗΤΑ, ΕΥΘΥΤΗΤΑ και ΕΙΛΙΚΡΙΝΕΙΑ, καθώς και να υπερασπίζεται με τον καλύτερο δυνατό τρόπο τα συμφέροντα του πελάτη του ακόμη και σε σχέση με τα δικά του ή συναδέλφου ή του επαγγέλματος του."

Θλιβεροί εκπρόσωποι του επαγγέλματος, σε ένα επάγγελμα το οποίο φαίνεται να διακατέχεται από ιδιαίτερα ισχυρό συντεχνιακό δέσιμο.

Συνέχεια στο άρθρο...

Πολιτικά Ορθός; Ή φασίστας ή χαζός!

Δεν χρειάζεται κάποια ιδιαίτερη εισαγωγή, καθώς η συγκεκριμένη ιστορία βγάζει μάτι.

Τρεις ακαδημαϊκοί, very χολοσκασμένοι (που έλεγε και η πολυαγαπημένη Γεωργία Βασιλειάδου) από τον καρκίνο της αριστερής προπαγάνδας υπέρ του πολιτικώς ορθού, την οποία προάγουν εντελώς ξεδιάντροπα τα πανεπιστήμια, έστησαν το εξής project:

Από τον Ιούνιο του 2017 άρχισαν να υποβάλουν επίτηδες μούφα εργασίες σε επιστημονικά περιοδικά γύρω από την ευρύτερη θεματολογία των Gender, Race, Sexuality, Fat και Social Studies, οι οποίες όμως συμβάδιζαν πλήρως με το πολιτικά ορθό σε επίπεδο συμπερασμάτων. Το όλο project στήθηκε προκειμένου να ξεσκεπάσει:

• Τη γενικευμένη ανικανότητα των reviewers να διακρίνουν τις μαλακίες και το τρολάρισμα από τον επιστημονικό λόγο.

αλλά τελικά είχε ως αποτέλεσμα και τις παρακάτω διαπιστώσεις:

• Η διαφθορά της ακαδημαϊκής κοινότητας η οποία πλέον εγκρίνει ή απορρίπτει εργασίες, όχι με βάση τη μεθοδολογία, την πρωτοτυπία και τη συνολικότερη αξία τους αλλά με το αν και κατά πόσο αυτές εξυπηρετούν την ευρύτερη αριστερή ατζέντα των δικαιωματιστών.
• Το ότι απαγορεύεται να έχει παράπονο αντιμετώπισης οποιοσδήποτε λευκός και οποιοσδήποτε άνδρας, ακόμα κι αν κατηγορείται για τα πλέον παρανοϊκά πράγματα του κόσμου με τα πλέον σαθρά επιχειρήματα. Απλώς δεν μπορεί να διαχειριστεί το γεγονός ότι χάνει την εξουσία του!

  
#ΚΑΙ_ΤΩΡΑ_ΚΛΑΙΜΕ
Πολλές από τις εργασίες τους, οι οποίες εξήγαγαν συμπεράσματα επιεικώς για τον πεοκλή, δημοσιεύθηκαν ακόμα και σε περιοδικά υψηλού κύρους. Για να πάρετε μια ιδέα, θα δείτε live στο παρακάτω βίντεο τη φάση που τους ανακοινώνεται μέσω email ότι η εργασία τους που υποστηρίζει ότι τα σκυλιά που πηδιούνται μέσα στη μέση του δρόμου προάγουν την κουλτούρα του βιασμού (!!!) καθώς και τη φάση που οι reviewers δηλώνουν την ανησυχία τους για το αν και κατά πόσο οι ερευνητές σεβάστηκαν το privacy των σκυλιών!

 Άλλες "σοβαρές" μελέτες που έγιναν αποδεκτές;

1. Η άρνηση των ανδρών να χρησιμοποιήσουν δονητή εκ των όπισθεν, οφείλεται σε ομοϋστερία και γενκότερη φανατική πολεμική απέναντι σε gay και trans.
2. Η αγάπη των ανδρών απέναντι στα βάρη και το fitness οφείλεται σε ένα επιβεβλημένο μοντέλο κοινωνικής καταπίεσης και ότι αυτή (η καταπίεση) θα μπορούσε να αρθεί με την υποχρεωτική και με συγκριτική προβολή των fat activists σε περιοδικά body building.
3. ΚΑΙ ΤΟ ΚΑΛΥΤΕΡΟ!
   Το γαμάτο "Our Struggle is My Struggle: Solidarity Feminism as an Intersectional Reply to Neoliberal and Choice Feminism" του οποίου τα 2/3 (περίπου 3600 λέξεις) προέκυψε από μετάφραση του κεφαλαίου 12 του Mein Kampf (Ο Αγών Μου) με απλή αντικατάσταση λεκτικών όπως "εθνικοσοσιαλιστικό κόμμα" σε "φεμινιστικό κίνημα" και "Εβραίοι" σε "λευκοί άνδρες" και "πατριαρχία".

Όταν το Mein Kampf έγινε αποδεκτό, η ομάδα τρομοκρατήθηκε αφού είχε γίνει πλέον ξεκάθαρο ότι ο αυταρχισμός στις μέρες μας όχι μόνο παραμένει σκληρός αλλά και καλά καμουφλαρισμένος πίσω από τα προσχήματα της ισότητας και της κοινωνικής δικαιοσύνης. Και φυσικά άρχισε να δημοσιεύει τα πορίσματα από το σχεδόν διετές project.

ΓΙΑ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ υποβλήθηκαν 20 papers, έγιναν αποδεκτά τα 7 και δημοσιεύθηκαν τα 4!

Ας πρόσεχε η αλήθεια!
Στις μέρες μας ενδιαφέρει αποκλειστικά η στήριξη της σύγχρονης Βίβλου που ονομάζεται πολιτική ορθότητα. Κάποιοι από εμάς συνεχίζουμε να φωνάζουμε βλέποντας το κατάντημα του πολιτισμένου κόσμου. Εσείς οι υπόλοιποι, είσαστε επιεικώς για τα πανηγύρια αν όχι υπεύθυνοι για τη γενικευμένη μισαλλοδοξία και το ξαναζωντάνεμα της ακροδεξιάς απ' άκρη σε άκρη.


Από το Δράκο με αγάπη!

ΥΓ: Νομίζω ότι και ο τέρμα καθυστερημένος μπορεί πλέον να αντιληφθεί γιατί ο όρος feminazi, κάθε άλλο παρά άκυρος είναι!

Συνέχεια στο άρθρο...

Ο Έρωτας στα Χρόνια του Φεμινισμού

Ο έρωτας είναι υπέροχο πράγμα!

Και βασικά χρειάζεται δύο. Στη συνηθέστερή του μορφή, ένα αγόρι και ένα κορίτσι. "Όχι εγώ" να πείτε στον Δημητρά (Voyer Cam of Helsinki), οι πολυαγαπημένοι The Clovers στο Love, Love, Love με τον παρακάτω στίχο:

♪ There ain't nothin' in this world for a boy and a girl but love, love, love ♫

Επειδή ακριβώς ο έρωτας είναι μια υπέροχη κατάσταση, γονιδιακής προέλευσης, στην οποία εισέρχεται ο άνθρωπος την ώρα που ο εγκέφαλος συντονίζει τις γενετήσιες ορμές με τον φορέα αποδοχής και ικανοποίησης αυτών (των γενετήσιων ορμών ντε), και οι φορείς αυτοί ενδέχεται να αποτελούν πρότυπα για πολλούς ενδιαφερόμενους, το αποτέλεσμα αυτής της κατάστασης είναι η διεκδίκηση και οι σφοδρές συγκρούσεις. Διεκδίκηση (ΠΡΟΣΟΧΗ, στερεότυπα) της καλύτερης και του καλύτερου, της ομορφότερης και του ομορφότερου, του εξυπνότερου, της σεξουαλικότερης, του μυώδους, της ναζιάρας, του ισχυρότερου, της εμπειρότερης και του πλέον παθιασμένου. Όσο πιο έντονα τα ανωτέρω χαρακτηριστικά, τόσο μεγαλύτερη η διεκδίκηση και τόσο πιο άγριος ο στίβος μάχης. Και η τελική επιλογή, σχεδόν πάντα, αφήνει δύο τρισευτυχισμένους και πολύ περισσότερους απογοητευμένους.

Το φλερτάρισμα είναι η διαδικασία εκείνη κατά την οποία εξωτερικεύεται και εκδηλώνεται η ερωτική επιθυμία προς το νούμερο 2 της εξίσωσης με απώτερο σκοπό τη χορήγηση δικαιωμάτων επαφής. Δικαιώματα επαφής τα οποία απαγορεύονται στους υπόλοιπους ανθρώπους.

Η μετάβαση από το "Μη μ' αγγίζεις" στο "Κάνε με ό,τι θέλεις!"; Όπως και σχεδόν σε όλα τα πράγματα στη φύση, δεν γίνεται με το γύρισμα ενός διακόπτη αλλά μέσα προοδευτικές υποχωρήσεις. Από το εσωτερικό "Μη μ' αγγίζεις", στο σιωπηρό "Με ακούμπησε, μακάρι να το ξανακάνει...", στο παιχνιδιάρικο "Αχ ναι, κάνε μου λίγο μασάζ στους ώμους", στο καθαρό "Μμμμ... Μ' αρέσει", στα σιωπηρά και παθιασμένα φιλιά στο λαιμό, στους λοβούς των αυτιών και το στόμα, στην ανεξέλεγκτη στύση και το ασταμάτητο μούλιασμα, στο ξεκάθαρο "Μη διανοηθείς να πάρεις το χέρι σου από εκεί", στο ανυπόμονο "Πάμε κάπου πιο ήσυχα;" και στο τελειωτικό "Κάνε με ό,τι θέλεις!". Πορεία προς την παράδοση. Πορεία τόσο σκοτεινή και διερευνητική όσο και συναρπαστική!

Σκοτεινό; Ενδέχεται να σκοντάψεις. Χρειάζεται εμπειρία για να μάθεις να πορεύεσαι διερευνητικά.

Συναρπαστικό; Δεν υπάρχει τίποτα συναρπαστικό στη ζωή μας, η συνάντηση με το οποίο να μην είναι έντονη και συχνά άβολη και άγρια για τον μη εξοικειωμένο. Και η εξοικείωση χρειάζεται εμπειρία.

Εμπειρία; Χρειάζεται ευκαιρίες και τριβή.

Ευκαιρίες; Χμμμ... Επιστρέψτε και πάλι στα διεκδικούμενα χαρακτηριστικά και μαντέψτε ποιοι θα στερούνται ευκαιριών. Και μην παραλείψετε να θυμηθείτε πως οποιοδήποτε από τα διεκδικούμενα χαρακτηριστικά δεν είναι επίκτητο, η φύση συνηθίζει να το μοιράζει εντελώς άνισα. Ω ναι! Η διαδικασία της διεκδίκησης είναι ζόρικη, παρεξηγήσιμη και συχνά τραυματική, ιδίως όταν σε διεκδικούν λίγοι ή σε απορρίπτουν πολλοί.

[Διακοπή για Διαφημίσεις]
Η ιστορία που περιγράφεται εδώ είναι η τυπική και συνηθισμένη πορεία προς τον έρωτα. Αυτό, σε καμία περίπτωση δεν σημαίνει πως οτιδήποτε έξω από το τυπικό, όταν λαμβάνει χώρα με την απαραίτητη διπλή ή / και πολλαπλή συναίνεση, υπολείπεται σε υποκειμενική αξία και απαιτεί την εξασφάλιση κάποιας αντικειμενικής έγκρισης από οποινδήποτε.
[Τέλος Διαφημιστικού Μηνύματος]

Ο Ακήρυχτος Πόλεμος στη Βιολογία
Η θρησκεία, και ειδικά ο Χριστιανισμός, τροφοδότησε παραδοσιακά τους ανθρώπους με αστήρικτους στερητικούς κανόνες οι οποίοι όριζαν το επιτρεπτό και μη για τους ανθρώπους. Αξιωματούχοι της πίστης έσπευσαν να δαιμονοποιήσουν οποιαδήποτε έκφανση θα μπορούσε να αφαιρέσει τον έλεγχο του ατόμου από τους μηχανισμούς επιβολής και εξουσίας. Μοιραία, ο έρωτας ήταν από τα πρώτα πράγματα που βρέθηκαν στο στόχαστρο. Το μυαλό του ερωτευμένου, βλέπετε, καταλήγει να εξουσιάζεται αποκλειστικά από κάποιο άλλο άτομο σε μια στεγανή κατάσταση απόλυτης παράδοσης. Και η θρησκεία δεν θα μπορούσε ποτέ να αφήσει έτσι τον ανταγωνισμό. Ποινικοποίησε τα φυσικά ένστικτα εισάγοντας την μεταφυσική και τερατώδη έννοια της αμαρτίας και κατάφερε να εισάγει τον άνθρωπο στο πιο παράλογο και ταυτόχρονα βασανιστικό τρυπάκι από καταβολής κόσμου. Αφήνω τον John Milton να εξηγήσει:

Ο Θεός γουστάρει να παρακολουθεί. Και είναι ένας μεγάλος φαρσέρ. Σκέψου το λιγάκι. Δίνει στον άνθρωπο ένστικτα. Του δίνει αυτό το εξαιρετικό δώρο, και στη συνέχεια τι κάνει; Αλήθεια σου λέω, για τη δική του διασκέδαση, για το δικό του προσωπικό κοσμικό καλαμπούρι, κάθεται και ορίζει ο ίδιος τους κανόνες του σε αντίθεση. Μιλάμε για τη φάρσα όλων των εποχών. Κοίταξε, αλλά μην αγγίζεις. Άγγιξε, αλλά μην δοκιμάσεις. Δοκίμασε, πρόσεξε μην καταπιείς όμως… ΧΑ! Και ενώ εσύ χοροπηδάς από το ένα πόδι στο άλλο, τι ακριβώς κάνει αυτός; Ξεσκίζεται στα γέλια μέχρι αηδίας. Είναι ένας δυσκοίλιος. Είναι ένας σαδιστής. Είναι ένας απών σπιτονοικοκύρης. Να λατρέψεις αυτόν; ΠΟΤΕ!

Πέρασε πολύς καιρός έως ότου να καταφέρουμε να ξηλώσουμε την καθολική εξουσία του ιερέα πάνω στην ερωτική επιθυμία και να την απενοχοποιήσουμε σε όλες της τις εκφάνσεις στα σύγχρονα πολιτισμένα κράτη. Και πάνω που νομίζαμε ότι έχουμε αρχίσει να ξεμπερδεύουμε απ’ όλα αυτά, πέσαμε πάνω στον ρεβανσισμό και την υστερία της φεμινιστικής παράνοιας η οποία αποπειράται να εισάγει καινούριους ποινικούς κανόνες. Οι άνδρες που διεκδικούν, αποτελούν συλλήβδην δυνητικούς βιαστές. Η σκοτεινή και διερευνητική πρώτη επαφή, το αδέξιο φλερτ, το έντονο κοίταγμα και η πιεστική πολιορκία ομαδοποιούνται πλέον κάτω από τον διευρυμένο όρο του βιασμού, σπιλώνοντας υπολήψεις και επιβάλλοντας κυρώσεις με συνοπτικές διαδικασίες στα αρσενικά (πιάνετε την ανεπαίσθητη αρνητική χροιά που έχει αποκτήσει η λέξη, έτσι;) αλλά παράλληλα υποβαθμίζοντας μ' αυτόν τον τρόπο την αποτρόπαια πράξη του πραγματικού βιασμού.

"Με κάνει να φοβάμαι", "Νιώθω άβολα" αλλά και "Δικαίωμά μου να κυκλοφορώ όπως θέλω" (θαρρείς και αμφισβητήθηκε ποτέ αυτό το δικαίωμα θεσμικά) επιστρατεύονται από ολοένα και περισσότερες γυναίκες σε ένα γνώριμο μοτίβο. Δώστε βάση:

Η αποκαλυπτική γυναίκα ενεργοποιεί στον άνδρα ένστικτα. Του ενεργοποιεί αυτό το εξαιρετικό δώρο, και στη συνέχεια τι κάνει; Αλήθεια σου λέω, για τη δική της προσωπική ρεβάνς, κάθεται και ορίζει η ίδια τους κανόνες σε αντίθεση. Μιλάμε για τη φάρσα όλων των εποχών. Να τα, αλλά μην κοιτάζεις. Κοίταξε, αλλά μην αγγίξεις. Άγγιξε, αλλά μπορεί να το μετανιώσω...

Και κάπου εδώ χάνεται ολοκληρωτικά ο μπούσουλας.

Τα ήθελε ο κώλος της; Τι εννοείς; Είναι σημαντικό να προσδιορίσουμε τι ακριβώς είναι αυτό που ήθελε ο κώλος της.

Σεξουαλική παρενόχληση; Αγγίγματα και πιεστικές συμπεριφορές μετά την απόρριψη; Βιασμός;;; Όχι, όχι και πάλι όχι! Όχι μόνο δεν τα ήθελε ο κώλος της αλλά επιπλέον αυτός που ισχυρίζεται κάτι τέτοιο είναι ένα πρωτόγονο και αποκρουστικό καθίκι το οποίο θα πρέπει όλοι να έχουμε στη μπούκα από τούδε και στο εξής.

Λιγούρικα βλέμματα και αδέξια ή ανεπιθύμητα φλερτ; Ναι. Είναι μέσα στο πρόγραμμα. Ανήκουν στο ευρύτερο παιχνίδι της σκοτεινής και διερευνητικής διαδικασίας της προσέγγισης και της διεκδίκησης. Και το παιχνίδι αυτό είναι τόσο ζόρικο όσο και υπέροχο. Ποιες προσπαθούν να το ποινικοποιήσουν; Τριών λογιών γυναίκες; Αυτές που διακατέχονται από ρεβανσιστικές τάσεις για όλα όσα έχει υποστεί η γυναίκα σε επίπεδο επιβολής και απαξίωσης τα παλαιότερα χρόνια, αυτές που δεν είχαν τις ευκαιρίες τους να ζήσουν το παιχνίδι του φλερτ και τέλος οι διασημότητες που επιθυμούν να ενισχύσουν το ευαισθητοποιημένο κομμάτι του προφίλ τους, υιοθετώντας μαζικές καμπάνιες αποκαλύψεων #μυτούδων εκ των υστέρων.

Η Δυτική Γυναίκα
Τι ακριβώς είπε η υπέροχη Catherine Deneuve; Τα αυτονόητα.

"Ο βιασμός είναι έγκλημα. Η προσπάθεια όμως για αποπλάνηση, ακόμα και το επίμονο ή αδέξιο φλερτάρισμα, δεν είναι αδίκημα, ούτε οι αβρότητες φαλοκρατική επίθεση."

"Αυτό που ξεκίνησε ως ενθάρρυνση των γυναικών να απελευθερωθούν και να μιλήσουν, έχει μετατραπεί στο αντίθετο. Εκφοβίζουμε τους ανθρώπους να μιλούν σωστά, να κράζουν όλους όσους έχουν διαφορετικές απόψεις και ειδικά οι γυναίκες που αρνούνται να υποταχθούν στη νέα αυτή πραγματικότητα κατηγορούνται πλέον για συνέργεια και προδοσία."

"Ως γυναίκες δεν αναγνωρίζουμε τον εαυτό μας εντός αυτού του φεμινισμού, ο οποίος πέρα από την καταδίκη της κατάχρησης εξουσίας, υιοθετεί το μίσος εις βάρος των ανδρών και της σεξουαλικότητας."

Συμπληρώνω τις φράσεις της με την εξαιρετική ατάκα του διαδικτυακού φίλου Κωνσταντίνου από το Facebook:

The Western Woman will save the world!

Συνέχεια στο άρθρο...