Απαντώντας στα Αυτονόητα (και στους Αρεοπαγίτες)

Απάντηση στην επιστολή του Αρεοπαγίτη Ευ. Ανδριανού στην Καθημερινή, 28/5/2011!

Ευχαριστώ θερμά τον S.Frang για την πάσα!

Και καθώς οι ευσεβείς ορθόδοξοι χριστιανοί συνεχίζουν να αναπαράγουν τετριμμένους παραλογισμούς προσπαθώντας να αντικρούσουν ασυνήθιστες (κατά τη γνώμη τους) αλήθειες, η συγκεκριμένη ανάρτηση θα παρουσιάσει μερικές εξαιρετικά απλές απαντήσεις που έχουν ως στόχο, όχι φυσικά να υπερασπιστούν τον Stephen Hawking (δεν το έχει ανάγκη), αλλά απλώς να καταδείξουν το παράλογο του εγχειρήματος της ομολογιακής πίστης να προσπαθεί να αναχαιτίσει την πρόοδο της επιστήμης και τον ρου της ιστορίας. Οι παρατηρήσεις του κ. Ανδριανού θα αναφέρονται κατά σύμβαση με πλάγια γράμματα. Ξεκινάμε…

"Kύριε διευθυντά

Σας παρακαλώ να μου επιτρέψετε μερικές παρατηρήσεις επί των δηλώσεων περί μετά θάνατον ζωής και περί Θεού του κορυφαίου φυσικού επιστήμονος κ. Στίβεν Xόκινγκ που δημοσιεύθηκαν και στην εφημερίδα σας.

1. H δήλωση ότι η πίστη στη μετά θάνατον ζωή «είναι παραμύθια για όσους φοβούνται το σκοτάδι» είναι προσβλητική για τα δισεκατομμύρια των ανθρώπων που έχουν αυτή την πίστη. Θα περίμενα από τον κ. Xόκινγκ να σέβεται όσους έχουν μία πίστη που ο ίδιος δεν συμμερίζεται."

Κύριε Ανδριανέ, η προσβολή είναι όντως κάτι το μη ευχάριστο από όποιον και αν προέρχεται και σε όποιον και αν κατευθύνεται. Προκύπτουν όμως δύο βασικά ερωτήματα επί του θέματος.

Πρώτον, είναι όντως προσβλητικές οι δηλώσεις του Hawking; Η προσβολή έχει πάντα την έννοια υβριστικής συμπεριφοράς ή πράξης απέναντι σε πρόσωπο. Και η διατύπωση του Hawking είναι ξεκάθαρο πως έχει στο στόχαστρο του μια ιδέα και όχι ένα πρόσωπο. Η ιδέα του θεού είναι εκτεθειμένη σε κριτική και δεν θα μπορούσε να χρήζει προνομιακής μεταχείρισης συγκριτικά με τις υπόλοιπες ιδέες, απλά και μόνο επειδή έτσι επιθυμούν οι οπαδοί της συγκεκριμένης ιδέας. Είναι αυτονόητο, φαντάζομαι, το γιατί (σατανιστές, ποδοσφαιρικοί οπαδοί, πολιτικοί εξτρεμιστές αλλά και λιγότερο λαοπληθείς ομάδες θα μπορούσαν να έχουν παρόμοιες απαιτήσεις)!

Δεύτερον, αν δεχτούμε ότι είναι προσβλητική η θέση του Hawking (που δεν είναι όπως εξηγήθηκε ήδη), τότε ας μπούμε στη διαδικασία να εξηγήσουμε ότι οι κακές πράξεις μπορούν εύκολα να ιεραρχηθούν ανάλογα με τη σοβαρότητα της επιπτώσεως τους στον άνθρωπο. Με απλά λόγια, κακό πράγμα η προσβολή, χειρότερο όμως η ληστεία, δις χειρότερο η ψυχική βλάβη, ακόμα χειρότερο πράγμα η σωματική βλάβη και τραγικό και μη αναστρέψιμο πράγμα ο φόνος. Οπότε σας ρωτάω, με ποιο δικαίωμα πληρώνονται στην Ελλάδα οι διαχειριστές της πίστης, άτομα δηλαδή άνευ αντικειμένου για οποιονδήποτε μη πιστό ή αλλόθρησκο, από τα κρατικά λεφτά στα οποία συνεισφέρουν και μη πιστοί αλλά και αλλόθρησκοι. Με ποιο δικαίωμα καλλιεργεί η θρησκεία χρόνια τώρα τον φόβο στις ψυχές των ανθρώπων; Με ποιο δικαίωμα, και στο όνομα του θεού πάντα, εκτίθενται παγκοσμίως παιδάκια στις ορέξεις στερημένων ιερέων; Συνοψίζοντας, ο θεσμός της πίστης φοβίζει, δημιουργεί ενοχές, ληστεύει και πολλές φορές κακοποιεί σεξουαλικά, αλλά δεν μπορεί να ανεχτεί προσβολές;;;

"2. Tα εκατομμύρια των μαρτύρων της πίστεώς μας προτίμησαν να υποστούν τον θάνατο με φρικτά βασανιστήρια επειδή είχαν διά της πίστεως αισθανθεί ψηλαφητή την πραγματικότητα της μετά θάνατον ζωής και δεν κατέφυγαν σε ένα «παραμύθι» επειδή τον εφοβούντο, όπως υποστηρίζει ο κ. Xόκινγκ. Aν δεν είχαν την εμπειρία της πίστεως, θα τους έμενε ο φόβος του θανάτου και θα τον απέφευγαν με το να αρνηθούν την πίστη αυτή."

Επαναλαμβάνω το "Aν δεν είχαν την εμπειρία της πίστεως, θα τους έμενε ο φόβος του θανάτου και θα τον απέφευγαν με το να αρνηθούν την πίστη αυτή". Μας λέτε ότι πολλοί θα απέφευγαν τον θάνατο αλλά τους βοήθησε η πίστη να αποφασίσουν διαφορετικά; Και καυχιέστε και από πάνω για τα επιτεύγματα της πίστης;;; Δεν χρήζει περαιτέρω σχολιασμού...

"3. O κ. Xόκινγκ δίδει απαντήσεις επί των μεταφυσικών θεμάτων της μετά θάνατον ζωής και της υπάρξεως του Θεού μεταχειριζόμενος τα μέσα των φυσικών επιστημών, που είναι ατελή και δεν μπορούν να δώσουν επιστημονικές απαντήσεις για τα θέματα αυτά."

Τα μεταφυσικά πράγματα ορίζονται από τα λεξικά ως πράγματα έξω από την εμπειρία. Ο Hawking μιλάει περί υπάρξεως η οποία εμπίπτει σαφώς μέσα στα πλαίσια της εμπειρίας αφού η ύπαρξη ξεκινάει με την εμπειρία. Πως αλλιώς καθορίζουμε ότι κάτι υπάρχει; Αν ο θεός "επέλεξε" να βρίσκεται εκτός εμπειρίας, αυτό είναι μάλλον πρόβλημα του θεού και σίγουρα όχι του Hawking!!!

"4. Όταν τα μέσα των φυσικών επιστημών δεν είναι πρόσφορα να μας δώσουν απαντήσεις στα θέματα της μετά θάνατον ζωής και της υπάρξεως του Θεού, αλλά εμείς πιστεύουμε σε αυτά, μπαίνουμε στον χώρο της μεταφυσικής γιατί δίνουμε απαντήσεις διά της πίστεως. Όσοι με τα υπάρχοντα μέσα της Eπιστήμης δεν μπορούν να αποδείξουν το αντίθετο και δεν περιορίζονται σε μια θεωρία, αλλά λένε «δεν πιστεύω», κινούνται και αυτοί στον χώρο της μεταφυσικής, έξω από τα όρια της Eπιστήμης. Όταν ο κ. Xόκινγκ λέει ότι δεν «πιστεύει» και ειρωνεύεται όσους πιστεύουν, έχει εξέλθει από τα όρια της επιστήμης του και κινείται και αυτός στον χώρο της μεταφυσικής."

Μάλιστα! Εγώ δηλαδή που δεν πιστεύω στην μοχθηρή μελιτζάνα, κινούμαι κατά την άποψη σας κύριε Ανδριανέ μέσα στο πλαίσιο της μεταφυσικής; Γιατί δεν πιστεύω ότι μπορείτε με κάποιον ευφάνταστο τρόπο να αποδείξετε τη μη ύπαρξη μιας τέτοιας μοχθηρής μελιτζάνας ακριβώς γιατί η μη ύπαρξη, για όλα τα πράγματα, δεν αποδεικνύεται! Άρα, συνεχίζοντας, μήπως σκέπτεται μεταφυσικά και όποιος δεν πιστεύει στον Πινόκιο, στις νεράιδες, στους Gormiti και στον Superman;;;

"5. O κ. Xόκινγκ για να αποκρούσει την πίστη στην ύπαρξη του Θεού ως πρωταρχική αιτία των όλων υποστηρίζει ότι το σύμπαν δημιουργήθηκε μόνο του, με την ενέργεια της βαρύτητας και ότι από το τίποτα είναι δυνατόν να δημιουργηθούν και άλλα σύμπαντα. H άποψη αυτή είναι αντίθετη προς τη φιλοσοφική και επιστημονική πείρα κατά την οποία τίποτα δεν μπορεί να προέλθει από το τίποτα, αλλά και στη λογική."

Επιπλέον η άποψη του Hawking δεν είναι αντίθετη στη λογική, αλλά στην καθημερινή μας αντίληψη. Η λογική μας εξελικτικά έχει προικιστεί με τη δυνατότητα της αναδιαμόρφωσης ανάλογα με την κεκτημένη γνώση και εμπειρία. Η καθημερινή μας αυτή αντίληψη ήταν τέτοια ώστε κάποτε μας έκανε να θεωρούμε τη γη επίπεδη! Η καθημερινή μας αντίληψη ήταν αυτή που κάποτε μας έκανε να θεωρούμε τους κεραυνούς ως φωτιές που πέφτουν από τον ουρανό, από κάποιο υπερφυσικό ον με πρόθεση. Συνεχίζετε να υποστηρίζετε ότι κακώς η λογική είναι ανοικτή στη μάθηση και στην αναδιαμόρφωση βάσει της κατεκτημένης γνώσης;;;

"6. Πολλοί επιστήμονες, ιδίως των φυσικών επιστημών, μεταξύ των οποίων και ο κ. Xόκινγκ, νομίζουν ότι μπορούν να δώσουν απαντήσεις επί μεταφυσικών θεμάτων στηριζόμενοι στα πράγματι εντυπωσιακά επιτεύγματα της Επιστήμης, παραβλέποντας το γεγονός ότι και αυτή έχει τα όριά της πέρα από τα οποία επικρατεί άγνοια και έτσι επιβεβαιώνουν την παρατήρηση του Σωκράτη για τους συγχρόνους του «ειδικούς», ότι δεν έχουν επίγνωση της αγνοίας τους, ότι «δεν ξέρουν ότι δεν ξέρουν»."

Αρχικά, γεννιέται η εξής απορία! Γιατί επικαλείστε κ. Ανδριανέ τώρα την επιστημονική γνώση για να στηρίξετε την άποψη σας; Μόλις στα προηγούμενα επιχειρήματα σας την απορρίψατε; Δεύτερον, και επειδή είναι ξεκάθαρο ότι αγνοείτε παντελώς τα περί κβαντομηχανικής, έχει αποδειχτεί επιστημονικά ότι υπάρχει γένεση εκ του μηδενός. Και η απόδειξη, όσο και αν μπορεί να μη βολεύει κάποιους αυτό, δεν είναι απλώς ισχυρισμός αλλά απόδειξη!

"Eυάγγελος Aνδριανός, Eπίτιμος Aρεοπαγίτης"

Ένα τελευταίο σχόλιο κύρια Ανδριανέ. Η διαφορά του Hawking με τους διαχειριστές της πίστης είναι ότι τον Hawking ψάχνουν να τον βρουν για να μιλήσει, επειδή έχει αποδείξει την αξία του. Εκατομμύρια άνθρωποι παγκοσμίως διαβάζουν τα βιβλία του και περιμένουν τα πορίσματα του επειδή αυτό που προσφέρει στον κόσμο είναι εγνωσμένης αξίας προϊόν. Λέγεται εκλαϊκευμένη γνώση, γνώση δηλαδή προσιτή στον καθέναν. Συνεπώς ο Hawking διδάσκει αυτούς που θέλουν! Οι διαχειριστές της πίστης αντίθετα δεν έχουν και ιδιαίτερη ζήτηση. Ψάχνουν να βρουν τον κόσμο, από την κολυμβήθρα ακόμα, επειδή δεν έχουν αποδείξει καν το αντικείμενο της ενασχόλησης τους. Και τελικά προσπαθούν να κατηχήσουν αυτούς που δεν θέλουν. Θλιβερό κατάντημα...

Συνέχεια στο άρθρο...

Στον Andy πάντως έπιασε...

Andy: ΔΟΥ Η' Θεσσαλονίκης! Εδώ είμαστε, ίσως εδώ να έχει όντως λιγότερη κίνηση από της Καλαμαριάς. Τρεις φορές φάγαμε πόρτα εκεί, γαμώ τον κλειδάριθμο μου!!!

[Ώρα 9:04, εσωτερικό πλάνο ακολουθεί τα βήματα του Andy]
Με θαρραλέο βήμα ο Andy διέσχισε το διάδρομο και άρχισε να ανεβαίνει τα σκαλιά τα οποία από κάποια μαεστρική αρχιτεκτονική έμπνευση, δεν είναι ίσια αλλά νιώθεις ότι αδειάζουν κάθε βήμα σου στο προηγούμενο σκαλί. Συνεπώς μετά από 54 σκαλιά, μεταφυσικά μεταφραζόμενα σε 108 δρασκελιές, ο Andy βρέθηκε στον 3^ο όροφο να αντικρίζει για ακόμα μια φορά το μυθικό τέρας. Ουρά σε ελληνική δημόσια υπηρεσία. Αριθμός απόστασης από την πόρτα 21 άτομα.

Ελληνάρας: Τι θα γίνει ναούμ; Τρεις ώρες περιμένουμε! Τι κάνει η άλλη μέσα; Τα νύχια της βάφει;;;

Όλοι μαζί (ακούγονται διάσπαρτες λέξεις που δεν κολλάνε): Εεε καλά την... μόνο να... ναι... είχα δει... τι σου... και... όλοι οι αργόσχολοι... ξύνουν... έτσι κάνουν καλέ... την περασμένη Δευτέρα.. έφταιξε ρε συ... εδώ μέσα μαζεύτηκαν... τη μουν(έλα τώρα, δεν είναι σωστό)άρα τους... η κοπελίτσα... όλο στη ζούλα... ο Χριστός κι η Παναγίτσα καλέ... στη ζούλααααα... πως μιλάτε έτσι... τη δουλειά της... εσείς οι νέοι... κάνει!

Ελληνάρας: Ποιος κάνει τη δουλειά της ρε μεγάλε; Κι εμείς δουλειές έχουμε ναούμ! Εγώ τώρα χάνω φράγκα εδώ...

Μετριοπαθής: Φίλε μου, όλοι στο ίδιο καζάνι βράζουμε! Απλώς αν σταματήσουμε να φωνάζουμε και κρατήσουμε και τη σειρά μας, θα τελειώσουμε μια ώρα αρχύτερα.

Ελληνάρας: Άντε τώρα μη βιδώσω με τις άχρηστες πρωί πρωί! Την κρατάμε τη σειρά μας μη στεναχωριέσαι...

Θείτσα: Εγώ πάντως ήμουν μετά από τον κύριο με τα γυαλιά!

Παπάς: Ωπ, σας την έφερα! Δεν παίζει να δείτε παπά σε εφορία, είμαι μυθικό πρόσωπο!!! (σουρεαλιστική παρένθεση)

...

...

[Ώρα 9:18, εσωτερικό πλάνο]
Αριθμός απόστασης από την πόρτα 14 άτομα. Η πόρτα του μητρώου ανοίγει και εξέρχεται η ξανθιά φτιασιδωμένη δημόσια υπάλληλος.

Δημόσια Υπάλληλος: Όσοι είστε για κλειδάριθμο, να περάσετε απέναντι στην πόρτα στα δεξιά.

[Ώρα 9:18, εσωτερικό πλάνο, συνέχεια]
Ο τύπος που βρίσκεται στο τέρμα της ουράς, με αύξοντα αριθμό κοντά στο 30 plus, πραγματοποιεί εκκίνηση Usain Bolt και φτάνει στην πόρτα των κλειδάριθμων με το χαιρέκακο χαμόγελο του Elmo Blatch (δείτε το στο Youtube μετά το 0:40). Οι υπόλοιποι, μαζί και ο Andy, ακολουθούνε ανάμεσα σε ιπτάμενους αλλά αόρατους ("άκουσα αλλά δεν είδα") Χριστούς και Παναγίες, σχηματίζοντας νέα σειρά έξω από την πόρτα απέναντι. Αριθμός απόστασης από την πόρτα 7 άτομα. Ο Andy αρχίζει να διασκεδάζει με την όλη φάση, ιδίως αφού είδε τη σειρά μπροστά του να μειώνεται στο μισό. Ο ήχος βουητό παραμένει μακριά, στην εμβέλεια της προηγούμενης πόρτας και στη νέα σειρά επικρατεί ησυχία και συγκρατημένη αισιοδοξία, μαζί και με ένα αδιόρατο πλην διάχυτο συναίσθημα φθόνου για τον Elmo Blatch ο οποίος μιλάει στο τηλέφωνο...

Elmo Blatch: Έλα... Τιιιιιι;;;... Στην εφορία, σε κανένα πεντάλεπτο θα έχω τελειώσει...

[Ώρα 9:28, εσωτερικό πλάνο]
Ο Elmo Blatch έχει φύγει από ώρα και η σειρά έξω από την πόρτα των κλειδάριθμων παραμένει ήρεμη. Αριθμός απόστασης από την πόρτα 4 άτομα. Ένας δημόσιος υπάλληλος έχει εξέλθει πριν από λίγο και υπάρχουν υποψίες ότι δεν υπάρχει άλλος μέσα, αλλά το 4 είναι αριθμός αρκετά καταπραϋντικός. Η αναμονή συνεχίζεται...

[Ώρα 9:31, εσωτερικό πλάνο]
Η πόρτα ανοίγει και ξεπροβάλλει ξανθιά δημόσια υπάλληλος. Κοίταξε να δεις! Υπήρχε τελικά κάποιος μέσα.

Δημόσια Υπάλληλος: Όσοι είστε από άλλη ΔΟΥ, δεν μπορώ να σας δώσω εγώ κλειδάριθμο! Θα πάτε να περιμένετε στο μητρώο...

[Ώρα 9:31, εσωτερικό πλάνο, συνέχεια, το πλάνο περιστρέφεται ταχύτατα 180 μοίρες με αποτέλεσμα τη διαδοχή θολών εικόνων]
O Andy κινείται αστραπιαία προς τα πίσω, ανάμεσα σε ιπτάμενους αλλά αόρατους ("άκουσα αλλά δεν είδα") Χριστούς και Παναγίες, για να καταλήξει και πάλι στο μυθικό τέρας, ουρά σε ελληνική δημόσια υπηρεσία!!! Αριθμός απόστασης από την πόρτα... χμμμ... με έναν πρόχειρο υπολογισμό 60 plus.

Andy (από μέσα του): Τετάρτη Πέμπτη Παρασκευή = Wednesday Thursday Friday = WTF = What the Fuck??? Έτσι ανταμείβεται η υπομονή; Ποια συνάρτηση προβλέπει αρνητική κίνηση στη σειρά ως προς το χρόνο;

Θείτσα: Εγώ είμαι δεύτερη μετά από τον κύριο και μετά είναι η κυρία με το παλτό. Και μετά είστε εσείς, σας είχα δει από πριν!

Λουσάτη γκόμενα (με διαπεραστική φωνή Παπακώστα): Ναι, αλλά ο κύριος με τη μπλε μπλούζα δεν ήταν εκεί μπροστά, ήρθε μετά από εμένα.

Κύριος με μπλε μπλούζα: Πας καλά; Ξες από πότε περιμένω; Εγώ ήρθα εδώ από το πρωί; Εσένα δεν σε είχα δει όταν ήρθα...

Λουσάτη γκόμενα (με διαπεραστική φωνή Παπακώστα): Εεε καλά, άμα είναι να λέμε ότι θέλουμε τώρα...

[Ώρα 9:37, εσωτερικό πλάνο]
Μεσήλικας κουστουμάτος προσπερνάει τη σειρά, ανοίγει την πόρτα του μητρώου, ρωτάει "Να περάσω;" και περνάει. Ακολουθούν ιπτάμενοι Χριστοί και Παναγίες και διάσπαρτες λέξεις που δεν κολλάνε...

Όλοι μαζί: Εεεεε τι κάνεις... Έεεελαααα... Εεε αυτό πια... Μα καλά, τι κάνουν... δηλαδή τι;... ρε, εμείς τι είμαστε... οι φραγκάτοι!... οι μαλ(έλα τώρα, δεν είναι σωστό)άκες της υπόθεσης;... με το έτσι θέλω;... αφήνουν να περνάει όποιος θέλει;

Ελληνάρας (σε συχνότητες Άδωνι): Άμα έβγω και τον πάρω καροτσάκι τον τύπο... να σας πω εγώ μετά!

[Ώρα 9:42, εσωτερικό πλάνο]
Αριθμός απόστασης από την πόρτα 50 plus. Η πόρτα ανοίγει, βγαίνει κατσουφιασμένος κύριος και ακούγεται από μέσα η φωνή της δημόσιας υπαλλήλου!

Φωνή: Για κλειδάριθμο μόνο. Περάστε για κλειδάριθμο!

[Ώρα 9:42, εσωτερικό πλάνο, συνέχεια]
Ο Andy διαπιστώνει με έκπληξη ότι μόνο τρία άτομα κινούνται προς την πόρτα! Γκαζώνει ανάμεσα στους παρευρισκόμενους και καταφτάνει στην πόρτα δεύτερος!!!

Μάλλον Ρωσοπόντιος: Γκια κλεινταριά εδώ είναι;

Andy: Για κλειδαριά, στο δρόμο απέναντι, στου Θανάση! Εσύ όμως κάτσε εδώ.

Ψηλός: Χαχαχαχαχαχαχα, τι κλειδαριά ρε φίλε; Χαχαχαχαχα...

[Ώρα 9:44, εσωτερικό πλάνο]
Ανοίγει η πόρτα και ακούγεται και πάλι η φωνή της δημόσιας υπαλλήλου.

Φωνή: Για κλειδάριθμο μόνο. Ο επόμενος!

[Ώρα 9:44, εσωτερικό κοντινό πλάνο στο στο πρόσωπο της δημόσιας υπαλλήλου]
Η μελαχρινή δημόσια υπάλληλος βαριέται αφόρητα και μιλάει αποκλειστικά με μονολεκτικά.

Δημόσια Υπάλληλος: Ταυτότητα!

Δημόσια Υπάλληλος: Άφιμί!

[Ώρα 9:44, εξωτερικό πλάνο]
Ταξιτζής σταματάει δίπλα σε προπορευόμενο οδηγό και του μιλάει σε άπταιστα νεοελληνικά!

Ταξιτζής: Αλάρμ, γαμώ την Μπαναΐα μ’ ΑΛΑΡΜ! Η μεγαλύτερη εφεύρεση του κόσμου!

Προπορευόμενος: Ααα πάγαινε ρε καραγκιόζη...

Ταξιτζής: Μετά λέμε γιατί βουλιάζει το κράτος! Γίδι! ΕΕΕ ΓΙΔΙ...

[Ώρα 9:45, εσωτερικό κοντινό πλάνο στο πρόσωπο της δημόσιας υπαλλήλου]
Η μελαχρινή δημόσια υπάλληλος ενοχλείται φανερά από τη φασαρία στο δρόμο, που την εμποδίζει να αποδώσει τα μέγιστα στο έργο της.

Δημόσια Υπάλληλος: Τι γίνεται πάλι έξω ρε Κατερίνα; Νεύρα, νεύρα, όλο νεύρα. Όλοι νευριασμένοι είναι. Χμμμ, ανήκετε στη ΔΟΥ Καμαμαριάς κύριε, δεν μπορώ να σας δώσω εγώ κλειδάριθμο...

Andy (μετά από στιγμιαία σιωπή): Βγάλε μου τον κλειδάριθμο τώρα, ΠΡΙΝ ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΘΩ ΣΕ ΑΝΘΡΩΠΟΜΟΡΦΟ ΚΤΗΝΟΣ ΚΑΙ ΣΕ ΚΑΤΑΣΠΑΡΑΞΩ!!!

Δημόσια Υπάλληλος (μετά από στιγμιαία σιωπή): Σας παρακαλώ κύριε, τι είναι αυτά; Κανονικά πρέπει να σας εξυπηρετήσει η άλλη συνάδελφος, γιατί εγώ ασχολούμαι μόνο με τη δική μας ΔΟΥ. Πρέπει να κάνουμε κι εμείς τη δουλειά μας, καταλαβαίνετε; Τέλος πάντων όλοι μέσα στην αγριάδα είσαστε, μισό λεπτό...

[Ώρα 9:47, εσωτερικό πλάνο]
Η μελαχρινή δημόσια υπάλληλος παραδίδει τον κλειδάριθμο στον Andy. Αλήθεια, γιατί δεν το έκανε εξ’ αρχής αφού ήταν τόσο απλό; Γιατί μεταφέρθηκε κόσμος από τη μία σειρά στην άλλη και τούμπαλιν; Κανένας δεν θα μάθει!!! Και ο Andy βαδίζει προς την έξοδο χαρούμενος. Ώρα για κρουασάν με σοκολάτα...

Υ.Γ.: Στον Andy πάντως έπιασε η χρήση της συγκεκριμένης φοβέρας, οπότε την αφήνει παρακαταθήκη στους επόμενους δυνητικούς επισκέπτες εφοριών ή και άλλων δημόσιων υπηρεσιών:

(αντικαταστήστε με το αίτημα σας) πριν μεταμορφωθώ σε ανθρωπόμορφο κτήνος και σε κατασπαράξω!

Συνέχεια στο άρθρο...

Στον Νίκο Παπάζογλου

Διαβάζω από το λεξικό του Τριανταφυλλίδη!

παρέα:

1. ομάδα προσώπων που συνδέονται με σχέσεις φιλίας ή γνωριμίας, συντροφιά
2. σχέση φιλίας ή γνωριμίας, κοινωνική συναναστροφή, συντροφιά
3. πρόσωπο με το οποίο συνδέεται κανείς με σχέση φιλίας ή στενής γνωριμίας, φίλος, σύντροφος

Χμμμ, σέβομαι απόλυτα τα λεξικά και τα χρησιμοποιώ ευλαβικά για να ξεδιαλύνω διαφωνίες σχετικά με έννοιες και ορισμούς. Παρ’ όλα αυτά όμως θεωρώ ότι ο ορισμός αυτός είναι, ψυχολογικά τουλάχιστον ελλιπής. Καθώς και ο αντίστοιχος ορισμός των Τεγόπουλου και Φυτράκη, του Μπαμπινιώτη κλπ. Και αυτό γιατί όλοι αυτοί οι ορισμοί απέτυχαν να συμπεριλάβουν τον πιο κομψό και σύντομο ορισμό της παρέας. Συγχωρήστε μου την συναισθηματική μου φόρτιση, αλλά ο ορισμός αυτός είναι ο άρτι αποχωρήσας από τη ζωή Νίκος Παπάζογλου! Ο Νίκος ήταν η μορφή εκείνη στην αύρα της οποίας μπορούσες να εισάγεις κάποιον που δεν γνωρίζει την έννοια της παρέας και, χωρίς άλλα λόγια, να αισθανθεί αυτός ο κάποιος στο μέγιστο την συναναστροφή, τη συντροφικότητα, τη στενή φιλία!!!

Το ελληνικό τραγούδι είναι φτωχότερο από σήμερα. Τετριμμένο. Ακούγεται συχνά σε τέτοιες στιγμές, αλλά κατά την προσωπική άποψη του Δράκου η πικρή αλήθεια είναι ότι δεν είναι το τραγούδι φτωχότερο αλλά αυτό που το τραγούδι του Παπάζογλου αντιπροσώπευε. Η ίδια η Ελλάδα είναι φτωχότερη από σήμερα και αυτά είναι λόγια που δεν κοπιάρονται στα πλαίσια ενός καθωσπρεπισμένου άρθρου μιας εφημερίδας που ανακοινώνει το θάνατο ενός καλλιτέχνη! Είναι τα λόγια που περιγράφουν αυτό που ένιωσαν άθελα τους οι περισσότεροι που πληροφορήθηκαν σήμερα τα δυσάρεστα! Και θα εξηγήσω αμέσως. Τον Νίκο Παπάζογλου τον γνώρισαν λίγο πολύ όλοι μέσα από τα τραγούδια του. Και πάντα μέσα σε ένα παρεΐστικο κλίμα. Κάποιοι τα τραγούδησαν μισοσουρωμένοι. Κάποιοι ερωτεύτηκαν με αυτά και κάποιοι τα χρησιμοποίησαν σαν ατάκες. Κάποιοι έκλαψαν και κάποιοι κούρνιασαν μέσα σε μια γλυκιά ευφορία ακούγοντας τα! Κάποιοι, πολλοί σε αριθμό, ένιωσαν πιο Έλληνες. Όχι με την εθνικιστική έννοια. Αλλά με αυτήν την απροσδιόριστη παρεΐστική αίσθηση που ξεπηδούσε μέσα από κάθε φράση, κάθε αυτοσχεδιασμό και κάθε λαϊκή λέξη των στίχων του Νίκου. Στην ομήγυρη των τραγουδιών του Παπάζογλου δεν υπήρχαν ποτέ γκόμενες, δεν υπήρξαν ποτέ απώτερες σκέψεις. Υπήρξε μόνο η καθαρή στιγμή! Υπήρξε αυτή η κοινή ικανοποίηση ότι αυτό είναι ένα προνόμιο που μόνο εμείς οι Έλληνες μπορούμε να ζήσουμε. Υπήρχε μόνο παρέα, συμμετοχή και ένωση! Και αυτό, έχω την αίσθηση ότι το νιώσαμε όλοι!!!

Ο Νίκος Παπάζογλου

Μερικοί από εμάς είχαμε την τύχη να τον ζήσουμε κι από κοντά. Άλλοι λίγο και άλλοι πολύ. Τραγουδήσαμε μαζί του και γελάσαμε μαζί του. Πειράγματα της παρέας. Διασκεδάσαμε ακούγοντας τον να αυτοσχεδιάζει στιχουργικά με υπόκρουση το μπαγλαμαδάκι του για να ξορκίσει το κακό, όταν βρισκόμασταν αποκλεισμένοι στην Άνδρο με τα μποφόρια έξω να λυσσάνε. Ήπιαμε και χαλαρώσαμε μαζί του, νιώθοντας παράλληλα ότι οι μόνοι που δεν χαλάρωναν ούτε στιγμή ήταν οι δεσμοί μέσα στην παρέα μας. Και οι στιγμές αυτές της παρέας παραμένουν ανεξίτηλες στο νου και την καρδιά μας. Στιγμές απέραντης συντροφικότητας με πόλο τον Νίκο με το αιώνιο κόκκινο φουλάρι του, το σκισμένο τζινάκι του, το χαμόγελο του και την μουσικά παραπονιάρικη φωνή του. Λέξεις ξεχασμένες ανάμεσα σε ψαροκάικα και αρχαίους φιλόσοφους. Νύχτες γεμάτες άνεμο και αλμύρα. Και μέρες γεμάτες ξενοιασιά και αγάπη. Στιγμές για πάντα!

Ο Παπάζογλου λάτρευε την Ελλάδα και δεν σταματούσε να την εξερευνά· τοπικά, λεκτικά και συναισθηματικά. Η Ελλάδα, ανεξαρτήτως προτιμήσεων και πεποιθήσεων, τον λάτρεψε κι αυτή! Αν και δεν θα είναι πια κοντά μας, η πουρούδα, το γκαγκάν και το σαούλι του θα συνεχίσουν να μας συντροφεύουν και να μας ενώνουν! Η αύρα του όμως θα λείψει σε όλους.

Καλό σου ταξίδι Νίκο! Και όπου κι αν βρίσκεσαι, το τσουκάλι πάντα γεμάτο με καλούδια…

Συνέχεια στο άρθρο...

Πωωω ρεεε, ποιος ξέρει τι πήρε το άτομο;

Κεραυνός εν αιθρία για τον ελληνικό αθλητισμό, αφού σύμφωνα με το ρεπορτάζ του ΣΚΑΙ η Χρυσοπηγή Δεβετζή τιμωρείται από τη διεθνή ομοσπονδία στίβου με διετή αποκλεισμό, για την άρνηση της να παραστεί σε έλεγχο ντόπινγκ. Συνεχίζεται λοιπόν η αποκαθήλωση των ελλήνων πρωταθλητών του στίβου, οι οποίοι συνεχίζουν να πληγώνουν με τη στάση τους τα αισθήματα ενός λαού που τους αναγόρευσε κάποτε σε ήρωες. Ποιος μπορεί άλλωστε να ξεχάσει τα κωμικοτραγικά γεγονότα των Κεντέρη και Θάνου παραμονές των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004 τα οποία έπληξαν βαριά το γόητρο της Ελλάδας, της χώρας που καθιέρωσε τα ολυμπιακά ιδεώδη, στο παγκόσμιο στερέωμα.

Μα για μισό λεπτό…
… μήπως έχετε την αίσθηση ότι έχετε ξαναδιαβάσει το παραπάνω απόσπασμα; Αν έχετε τέτοια αίσθηση, είναι γιατί το διαβάζετε, και το ξαναδιαβάζετε, και το ξαναδιαβάζετε, και το ακούτε, και το ξαναακούτε… Ονομάζεται δε ξύλινη γλώσσα! Και χρησιμοποιείται ευλαβικά από οποιονδήποτε δεν έχει να πει τίποτα απολύτως πάνω σε κάποιο συγκεκριμένο θέμα, οπότε αναγκάζεται να καταφεύγει σε στερεότυπες και χιλιοειπωμένες εκφράσεις προκειμένου να δείξει ότι ξέρει. Ότι νιώθει το πρόβλημα, ότι αισθάνεται και κατανοεί την αύρα της κοινά αποδεκτής γνώμης, ότι τέλος πάντων θα διατυπώσει μια άποψη που θα ακουστεί με την δέουσα προσοχή. Και τελικά το κόλπο πιάνει! Γιατί η δέουσα προσοχή που αξίζει σε τέτοιου είδους ειδήμονες είναι μόνο η προσοχή με την οποία υποδέχεται κάθε σκεπτόμενος εγκέφαλος το βουητό της φωνής και τη θολούρα της εικόνας από την τηλεόραση.

Για να σταθούμε λίγο περισσότερο στα γεγονότα της 19ης Μαρτίου, όπου και μάθαμε για την ποινή της Δεβετζή, η αλήθεια είναι πως ούτε κεραυνός εν αιθρία υπήρξε (είπαμε, τρελάθηκε ο καιρός αλλά όχι κι έτσι) ούτε πληγώθηκαν τα αισθήματα κανενός ευαισθητούλη απ’ αυτούς που πηγαίνουν στο γήπεδο και θαυμάζουν τους πάσης φύσεως διαπλανητικούς αθλητές ούτε φυσικά επλήγη το γόητρο της Ελλάδας από τον αποκλεισμό ενός αθλητή στίβου! Έλεος πια με αυτές τις πομπώδεις εκφράσεις παρεξήγησης σε μια χώρα στην οποία οι περισσότεροι δεν δείχνουν τον στοιχειώδη αυτοσεβασμό στην κοινωνία τους, παρκάροντας όπου να ‘ναι, καπνίζοντας στα μούτρα του άλλου, κλείνοντας τους δρόμους για την περιφορά της θαματουργής εικόνας και σπάζοντας το μαγαζί της γωνίας επειδή "δεν μας δώσανε καθαρό πέναλτι στο 89 ναούμ..."! Η πικρή αλήθεια είναι πως όλες οι διαμαρτυρίες και οι αφορισμοί αθλητών για τα σκάνδαλα ντόπινγκ είναι παιδιάστικες αντιδράσεις απενοχοποίησης της δικής μας άρρωστης νοοτροπίας και των κίβδηλων ιδανικών και προτύπων μας, τα οποία παρεμπιπτόντως ελάχιστα διαφέρουν από τις νοοτροπίες και τα ιδανικά των θεατών του αθλητισμού παγκοσμίως.

Ποιος ξέρει τι πήρε το άτομο…
- Πώπω, τι καλάθι έβαλε το άτομο;
- Πσσςς, τι είπε το άτομο;
Το μόνο που καταδείχτηκε με τις παραπάνω εκφράσεις είναι ότι η κατάληξη το άτομο είναι δηλωτική θαυμασμού! Και, θα τρομάξετε αν παρατηρήσετε καλύτερα, αλλά κάθε προσπάθεια αμφισβήτησης της αθλητικής επίδοσης κάποιου με λόγια είναι στην πραγματικότητα κεκαλυμμένη διατύπωση θαυμασμού. Τι πήρε το άτομο; Το έχουμε ακούσει τόσες φορές που μας έχει γίνει βίωμα και σε κάθε παγκόσμιο ρεκόρ ή θεαματική νίκη το εκστομίζουμε με αυθόρμητο θαυμασμό, ενώ στην πραγματικότητα διατυπώνουμε μια κατηγορία! Και τι συμβαίνει δηλαδή; Θαυμάζουμε τον κατηγορούμενο; Είναι δυνατόν; Με ποιον τα έχουμε βάλει στην πραγματικότητα;

Σε μια προσπάθεια να προσδιορίσουμε λίγο καλύτερα τον εχθρό μας, αυτόν δηλαδή που μας πληγώνει, θα πρέπει να κάνουμε έναν σημαντικό διαχωρισμό! Διαχωρίζουμε λοιπόν αυτήν τη στιγμή την επίδοση και το ρεκόρ σε αθλητή και άθλημα. Και ερχόμαστε στο κρίσιμο ερώτημα. Όταν τελικά αποκαλύπτεται ότι το ρεκόρ δεν ήταν ρεκόρ, ποιος είναι ο φταίχτης; Ο αθλητής ή το άθλημα;;; Όποιος βιαστεί να απαντήσει, θα στείλει αδικαιολόγητα στο ανάθεμα σπουδαίους αθλητές όπως ο Κεντέρης, η Θάνου, η Χαλκιά και η Δεβετζή. Αιρετική άποψη, ναι, αλλά νομίζω ότι θα πρέπει να αιτιολογηθεί επαρκώς.

Η Μάστιγα του Ντόπινγκ
Η απάντηση στο προηγούμενο ερώτημα είναι ότι φταίει πάντα το άθλημα. Γιατί; Διότι έτσι είναι πλέον τα αθλήματα! Ο πρωταθλητισμός κατά την ταπεινή άποψη του Δράκου είναι μια βιομηχανία παραγωγής ειδώλων και υπερανθρώπων. Παράγει πρότυπα μέσα σε κοινωνίες μη λειτουργικές και βιώσιμες, ώστε να δίνει στον απλό κόσμο το απαραίτητο θέαμα αποβλάκωσης. Αυτός ο στίβος λοιπόν που λατρεύουμε, αυτό το ποδόσφαιρο διαστημικών ταχυτήτων και απόδοσης και αυτό το μπάσκετ με αθλητές οι οποίοι πηδάνε πάνω από δίμετρους συναθλητές τους και καρφώνουν με μανία τη μπάλα στο καλάθι, είναι αθλήματα τα οποία κινούνται στη σφαίρα του φανταστικού όσον αφορά τις φυσικές ανθρώπινες δυνατότητες! Τι συμβαίνει λοιπόν και απολαμβάνουμε στην εποχή μας τέτοιο υψηλό θέαμα; Σσσσσσσςςςς, ησυχία γιατί θα σκάσει μια μικρή βόμβα… ΟΛΟΙ ΠΑΙΡΝΟΥΝ!!! Ναι, ξέρω, αυτό είναι εντελώς αφοριστικό για μερικούς και για κάποιους άλλους γνωστό, απλά όλοι αποφεύγουμε να το πούμε δυνατά. Οπότε για μια ακόμη φορά, ΟΛΟΙ ΠΑΙΡΝΟΥΝ και ΟΛΟΙ ΝΤΟΠΑΡΟΝΤΑΙ!!!

Και ποιος είναι τελικά ο καλύτερος; Όσο κι αν ακούγεται περίεργο, ο Κεντέρης μεταξύ ντοπαρισμένων ήταν ο καλύτερος!!! Τόσο απλά. Αν κανένας δεν έπαιρνε ντόπες, ο Κεντέρης θα ήταν και πάλι ο καλύτερος και οι μαύροι πάνθηρες θα έβλεπαν την πλάτη του. Ο Μπολτ, αυτό το παγκόσμιο φαινόμενο ντοπάρεται! Είτε όμως ντοπάρονται όλοι, είτε κανένας, ο Μπολτ θα τερματίζει πάντα περπατώντας τη στιγμή που οι υπόλοιποι θα ξερνάνε από την υπερπροσπάθεια. Οι αστέρες του ποδοσφαίρου που βγάζουν μάτια για πολλές διαδοχικές σεζόν, ντοπάρονται! Αλλιώς δεν θα άντεχαν να παίζουν σε τέτοιους ρυθμούς και ανταγωνισμό με τέτοια διάρκεια. Οι ανθρώπινες δυνατότητες έχουν ξεπεραστεί προ πολλού. Οι καλύτεροι λοιπόν είναι όντως αυτοί που βλέπουμε να πρωτεύουν. Και η δουλειά των αναβολικών; Προκαλούν απλώς μια μετατόπιση στις επιδόσεις! Τις μετατοπίζουν προς τα επάνω, προς τον κόσμο που έχουμε πλάσει μέσα στο μυαλό μας και λατρεύουμε, προς το υπερφυσικό. Τις μετατοπίζουν προς εμάς· τυπικό Blueshift!!! Γιατί, άμα θέλουμε να είμαστε αντικειμενικοί, κανένας δεν θα παρακολουθούσε μια Ολυμπιάδα με κανένα παγκόσμιο ρεκόρ και κανένας δεν θα έβλεπε σήμερα ποδόσφαιρο με ταχύτητες μιας εικοσαετίας πίσω. Τι ειν’ τούτοι ρε, σούρνονται...

Και υπεύθυνοι φυσικά δεν είναι οι αθλητές αλλά οι κοινωνίες μας ευρύτερα. Φυσικά δεν εννοώ με αυτό ότι οι αθλητές είναι τίποτα ανήλικα τα οποία ξεγελάστηκαν και πήραν αναβολικά, χωρίς να το γνωρίζουν, μέσα στην πορτοκαλάδα τους! Απλώς, το μοτίβο  πάει κάπως έτσι:

Από την Αυγή ως το Σούρουπο
Ο μπαμπάς δουλεύει δώδεκα ώρες την ημέρα και τελικά φέρνει στο σπίτι ψίχουλα. Η μαμά ξεκινάει τις δουλειές του σπιτιού από το πρωί, με ανοικτή την τηλεόραση σε ότι χειρότερο και άνευ νοήματος μπορεί να συλλάβει ο ανθρώπινος εγκέφαλος. Ο γιος ονόματι Αλέξης, ο οποίος από τα δέκα του χρόνια πασχίζει να χωρέσει κάπου μέσα στην προσοχή του πατέρα του, τον βλέπει να γυρνάει αποκαμωμένος από τη δουλειά, και να στήνεται μπροστά στην τηλεόραση για να απολαύσει τον Μέσι. Ο Μέσι είναι εκείνη τη στιγμή πιο σημαντικός από τον Αλέξη στα μάτια του μπαμπά, ο οποίος θέλει να ξεσκάσει λιγάκι βλέποντας αυτήν την Μπάρτσα που είναι από άλλο πλανήτη. Διάλλειμα για διαφημίσεις! Σήμερα στις 23:00 ο Δικηγόρος του Διαβόλου. (Αλ Πατσίνο): Never lost a case! Why? Because you ‘re so fuckin good??? Haa... Συνεχίζεται η μετάδοση από το γήπεδο. Η Μπάρτσα δεν χάνει ποτέ από κανέναν. Γιατί; Επειδή είναι τόσο καλοί οι παίκτες;;; Είναι, σίγουρα, και παίζουν και μαζί από τις ακαδημίες και βρίσκονται με κλειστά μάτια και μπορούν να σουτάρουν τη μπάλα από την προβλήτα μέσα στο φινιστρίνι από κινούμενο ιστιοπλοϊκό στα εκατό μέτρα. Χμμμ… δεν κουράζονται όμως ποτέ; Χααα… Ο μπαμπάς ξέρει, αλλά θέλει να απολαύσει, να ξεσκάσει λιγάκι ρε αδερφέ!

Ο Αλέξης από τότε που ξεκίνησε στο δημοτικό, ήταν μόνιμα ο καλύτερος με πολλή διαφορά από τους υπόλοιπους στη μπάλα και έτσι προοδευτικά ασχολήθηκε ενεργά με το άθλημα. Έπαιξε σε ομάδες, πέρασε από την εφηβεία και έφτασε στο σημείο της μη επιστροφής, όπου κάποιοι πολύ υποδεέστεροι του, ύστερα από προετοιμασίες με κάποιους αναγνωρισμένους προπονητές και γυμναστές, άρχισαν να κινούνται σε άλλα στάνταρ ταχύτητας και δύναμης. Και αυτό γιατί βοηθήθηκαν από κάποια θαυματουργά σκευάσματα. Ο Αλέξης ζυγίζει τις επιλογές του και διαπιστώνει ότι το μέλλον του μπορεί να επιφυλάσσει μια θέση στον κόσμο της αναγνωρισιμότητας, της επαγγελματικής αποκατάστασης, του πιθανού πλούτου αλλά και του θαυμασμού του πατέρα του, αρκεί να πάρει σκευάσματα. Η άλλη επιλογή, στα ανώριμα του μάτια, είναι ο πατέρας του. Το μέλλον του το βλέπει ζωντανά μπροστά του! Πολύωρη και κακοπληρωμένη εργασία, αβέβαιο μέλλον, μιζέρια. Η ζυγαριά γέρνει επικίνδυνα με μοναδικό αντιστάθμισμα κάποιους κίνδυνους της υγείας. Κίνδυνοι της υγείας; Ας γελάσω. Η συντριπτική πλειοψηφία του περιβάλλοντος του Αλέξη περιφρονεί προκλητικά τα πιθανά προβλήματα της υγείας είτε ανήκει στους καπνιστές, είτε στους παχύσαρκους, είτε στους επικίνδυνους οδηγούς! Η ζυγαριά είναι πλέον ξεκάθαρη. Θυμάστε μήπως και τη μαμά με την προσοχή της κλειδωμένη στα τηλεσκουπίδια; Κάπου εδώ ακολουθεί και η αδερφή του Αλέξη, η όμορφη μικρή Κωνσταντίνα, της οποίας η ζυγαριά δείχνει προς τον κόσμο των πλαστικών εγχειρήσεων, της ηλίθιας ελαφρότητας και της παρτούζας με τους ευκατάστατους κύριους του εγχώριου τηλεοπτικού στάτους, άμα θέλει και αυτή μερίδιο στην αναγνωρισιμότητα, την επαγγελματική αποκατάσταση, τον πιθανό πλούτο αλλά και το θαυμασμό της μαμάς!

Και τώρα η ώρα της ευθύνης! Ποιοι παρακολουθούν ανελλιπώς τους υπεραθλητές του σήμερα και ξέρουν λεπτομέρειες από την ηλικία τους μέχρι το όνομα της γκόμενας τους και το αγαπημένο τους φαγητό; Εμείς! Ποιοι ξοδεύουν από το υστέρημα τους για το διαρκείας της σαιζόν, για τη φανέλα του αστέρα του μπάσκετ και για τα παπούτσια του ταχύτερου ανθρώπου στον κόσμο; Εμείς! Ποιοι προτιμούν να δουν Champions League παρά να παίξουν σκάκι, να συζητήσουν ή να διαβάσουν ένα βιβλίο με τα παιδιά τους; Εμείς!!!

- Δράκε, χαλάρωσε λίγο που θα χάσουμε το Champions League για να παίξουμε σκάκι! Χάθηκαν οι άλλες μέρες;
- I rest my case...

Αναγνωρισιμότητα, πλούτος, θαυμασμός!!! Στην αρένα της προσφοράς και της ζήτησης, επιλέγουμε που θα τα προσφέρουμε, αυξάνοντας τη ζήτηση. Σε αυτήν την αυξημένη ζήτηση έρχονται τα παιδιά μας να προσφέρουν. Κάποια είναι ιδιαίτερα ικανά και, όταν παίζουν με τους κανόνες του παιχνιδιού που εμείς θεσπίσαμε, διακρίνονται στο εθνικό ή και το παγκόσμιο στερέωμα. Τέτοια παιδιά είναι οι Έλληνες πρωταθλητές. Κάποια τέτοια παιδιά δήθεν πιάνονται ντοπαρισμένα, σε μια επίδειξη πλαστής εξυγίανσης του σαθρού συστήματος. Θα τα στοχοποιήσουμε και θα μηδενίσουμε τις ανοχές μας σ' αυτά; Εμείς οι ίδιοι που "φουσκώναμε από περηφάνια" και φωτογραφιζόμασταν μαζί τους; Εμείς οι ίδιοι που θα ακολουθούσαμε τον δρόμο τους αν μπορούσαμε;;; Άντε πάγαινε από δω ρε…

Συνέχεια στο άρθρο...

Γιατί υπάρχουμε;

Αυτό κι αν δεν είναι ερώτημα! Τι να απαντήσει κανείς; Ποια στοιχειοθετημένη απάντηση θα μπορούσε να παραθέσει κάποιος, όσες γνώσεις και αν κατέχει, όσο ψηλά και αν βρίσκεται στην κλίμακα της μόρφωσης και των γνώσεων; Καμία! Ακριβώς, καμία! Και γι αυτόν ακριβώς τον λόγο, το ερώτημα αυτό κατέχει μια άκρως προνομιούχα θέση στο πυρηνικό οπλοστάσιο του θεϊσμού. Είναι το απόλυτο διαλυτικό οποιασδήποτε προσπάθειας επιχειρηματολογίας.

Χμμμ, στοιχειοθετημένη απάντηση; Ο προσδιορισμός στοιχειοθετημένη ξενίζει βέβαια λιγάκι, αφού η απαίτηση για στοιχειοθέτηση φαίνεται να απευθύνεται μόνο στη μία πλευρά, αυτήν του ορθολογισμού και της επιστήμης. Ο πιστός, μέσω κάποιας αδιευκρίνιστης σύμβασης, δικαιούται ανά πάσα στιγμή να αναφέρει το θεό ως απάντηση στα μεγάλα ερωτήματα, χωρίς να αισθάνεται υποχρεωμένος να στοιχειοθετήσει τίποτα απολύτως. Θεός, έτσι απλά! Εμείς το ονομάζουμε θεό; Και φυσικά μπορούμε όλοι να φανταστούμε πόσο εύκολη θα ήταν και η θέση της επιστήμης, αν την απαλλάσσαμε κατά τον ίδιον τρόπο από την ανάγκη της τεκμηρίωσης. Αλλά και πόσο άχρηστη θα ήταν η επιστήμη τελικά:
- Πάρε αυτό το φάρμακο, και θα γιατρευτείς από τον καρκίνο!
- Αλήθεια; Έχουν γιατρευτεί πολλοί;
- Όχι, είσαι ο πρώτος που θα το δοκιμάσει. Ήταν η χθεσινοβραδυνή μου έμπνευση για ένα κοκτέιλ με ασπιρίνη, κάλιο και δαμάσκηνα.

Η Ανάλυση του Ερωτήματος
Για να ξεκινήσουμε την απάντηση μας σε ένα τέτοιο ερώτημα, την ώρα δηλαδή που κινούμαστε στις εσχατιές της ανθρώπινης γνώσης και νόησης, καλό θα ήταν να μπορέσουμε αρχικά να αποσαφηνίσουμε λίγο περισσότερο την αναζήτηση μας. Και αυτό επειδή ακριβώς η αβασάνιστη διατύπωση της ερώτησης εξυπηρετεί μονάχα αυτόν ο οποίος δεν ενδιαφέρεται καθόλου για την απάντηση. Προσπαθώντας λοιπόν να κάνουμε λιγάκι πιο σαφές το ερώτημα, θα πρέπει να κατανοήσουμε ότι συνήθως οι ερωτήσεις που ξεκινάνε με το γιατί, ψάχνουν δύο πιθανές απαντήσεις σε μια δεδομένη κατάσταση, μία η οποία τοποθετείται χρονικά πριν από αυτήν την κατάσταση και συμπίπτει με την αιτία και μία η οποία τοποθετείται χρονικά μεταγενέστερα και συμπίπτει με τον σκοπό. Συνεπώς όταν κάποιος ρωτάει γιατί υπάρχουμε, με αυθεντικά μαθησιακή και όχι με εξυπνακίστικη διάθεση, διερευνά στην πραγματικότητα ένα εκ των δύο ερωτημάτων (ή και τα δύο) σχετικά με την ύπαρξη μας:

1. Ποια αιτία οδήγησε στην ύπαρξη μας;
2. Για ποιον σκοπό υπάρχουμε;

Θρησκεία = Μελλοντολογία
Αιτία και σκοπός λοιπόν, ή αλλιώς παρελθόν και μέλλον. Οι δύο έννοιες απασχολούσαν και απ’ ότι φαίνεται θα απασχολούν συνεχώς το ανθρώπινο μυαλό.

Ο Δανός φυσικός Niels Bohr (1885 - 1962) έχει πει:

Η πρόβλεψη είναι εξαιρετικά δύσκολη, ιδίως όταν αφορά το μέλλον!

Η σαρκαστική, στη διατύπωση της, ατάκα του Bohr, εκφράζει με τον πλέον απλό τρόπο τη δυσκολία του να μιλάμε για πράγματα που αφορούν το μέλλον. Προκειμένου να προχωρήσουμε σε μια ασφαλή πρόγνωση οποιασδήποτε μορφής για ένα συμβάν Α το οποίο θα λάβει χώρα μελλοντικά, πρέπει να γνωρίζουμε με ακρίβεια τους φυσικούς νόμους που θα προκαλέσουν το Α αλλά και τις αρχικές συνθήκες πάνω στις οποίες θα εφαρμοστούν αυτοί οι νόμοι. Ή να γνωρίζουμε με κάποιον τρόπο τις ακριβείς προθέσεις ενός εμπρόθετου φορέα. Με παράδειγμα, μπορώ να προβλέψω ότι ένα ποτήρι θα σπάσει επειδή βρέθηκε σε κάποια στιγμή να αιωρείται σε κάποιο ύψος (αρχικές συνθήκες) και επειδή υπόκειται στη δράση της βαρύτητας (φυσικός νόμος) θα συγκρουστεί με το έδαφος σε μια ανελαστική κρούση (φυσικός νόμος). Επίσης μπορώ να προβλέψω ότι ένα ποτήρι θα σπάσει επειδή γνωρίζω με σιγουριά ότι π.χ. ο Μάριος πηγαίνει να το σπάσει.

Η ιστορία της επιστήμης έχει μια μακρά παράδοση στην αποκάλυψη των αιτίων των φαινομένων. Σε ότι αφορά το παρελθόν, η επιστημονική μέθοδος έχει όλα τα εργαλεία στα χέρια της. Έχει τις αρχικές συνθήκες, έχει την εξέλιξη και διαδοχή των γεγονότων αλλά διαθέτει και το αποτέλεσμα. Κάθε συμβάν παρατηρείται, καταγράφεται, ταξινομείται βάσει των συνθηκών του περιβάλλοντος του και οργανώνεται με τέτοιον τρόπο ώστε να αναγνωρίζονται οι αιτίες που το αναπαράγουν. Το παρελθόν λοιπόν αποτελεί παραδοσιακά έναν στίβο στον οποίον η θρησκεία υποχωρεί συστηματικά κάτω από τις επιτυχίες της επιστήμης. Στην περίπτωση του μέλλοντος, τα πράγματα είναι σαφέστατα πιο δύσκολα, αφού απουσιάζει το αποτέλεσμα. Συν τοις άλλοις, όσο πιο μακριά προς το μέλλον τοποθετείται χρονικά ένα συμβάν, τόσο μεγαλύτερος χώρος υπάρχει ενδιάμεσα για τη δράση αστάθμητων παραγόντων που μπορούν διαταράξουν τις αρχικές συνθήκες και να επηρεάσουν την έκβαση του αποτελέσματος.

Στα μελλοντικά συμβάντα λοιπόν η επιστήμη, αν και έχει και πάλι να επιδείξει σημαντικές επιτυχίες, απέχει σημαντικά από την αυθεντία της απόλυτης πρόβλεψης αφήνοντας χώρο για τη θρησκεία. Η οποία θρησκεία απαντά, όχι βάσει των αρχών και των νόμων που διέπουν τη φύση, αλλά εισάγοντας έναν υπερφυσικό φορέα, το θεό, ένα ον με προθέσεις το οποίο αν και αδυνατεί να εξηγήσει τα αίτια, μπορεί πάντα να μας προσφέρει το σκοπό. Αφαιρέστε το σκοπό από τα γεγονότα, και μόλις σκοτώσατε τους θεούς.

Και από τη Θρησκεία στην Παράνοια
Εδώ είναι χρήσιμο να αναφέρουμε ότι το ανθρώπινο είδος θεωρεί πως είναι ιδιαίτερα προνομιούχο σε σχέση με όλα τα υπόλοιπα είδη πάνω στον πλανήτη. Πάσχει από μια ιδιαίτερη μορφή παράνοιας, η οποία οδηγεί τον άνθρωπο να πιστεύει ότι τα φαινόμενα που συμβαίνουν γύρω του είναι άρρηκτα συνδεδεμένα με την ίδια του την ύπαρξη, όλα συμβαίνουν για κάποιον σκοπό. Οι οφθαλμοφανείς εξηγήσεις δεν φαίνεται να τον καλύπτουν. Μια αλληλουχία από οφθαλμοφανή λογικά βήματα, τα οποία συνθέτουν μια ολοκληρωμένη εξήγηση, είναι η εξής:

1. Όλα τα συμβάντα συμβαίνουν κάπου, σε ένα σημείο του χώρου και του χρόνου.
2. Ο άνθρωπος εφόσον υπάρχει, πρέπει να υπάρχει κάπου, σε ένα σημείο του χώρου και του χρόνου.
3. Από τα αναρίθμητα συμβάντα, κάποια είναι λογικό να λαμβάνουν χώρα στον ίδιο τόπο και χρόνο στον οποίον υπάρχει ο άνθρωπος.

Φυσικά η συνύπαρξη μη νοημόνων αντικειμένων με τα γεγονότα δεν φαίνεται να απασχολεί εξίσου τα μη νοήμονα αντικείμενα· αυτά είναι ιδιαίτερα καλόβολα! Το πρόβλημα της αρμονικής συνύπαρξης με τα γεγονότα φαίνεται να είναι εγγενές της νόησης. Το θεϊστικό σύμπαν είναι άκρως συνωμοτικό και καθόλου φιλικό προς τον άνθρωπο, αφού τα πάντα γίνονται για κάποιο σκοπό, σύμφωνα με τη θεία βούληση και το προκαθορισμένο θείο σχέδιο. Δρόμος και βροχή. Γιατί βρέχεται ο δρόμος όταν πέφτει βροχή; Η απάντηση φαντάζει αυτονόητη· επειδή ο δρόμος βρέθηκε στον ίδιο τόπο και χρόνο με τη βροχή. Και κάπως έτσι ο δρόμος και η βροχή πορεύονται αρμονικά και συμφιλιωμένα μέσα στο σύμπαν. Γιατί μας χτύπησε όμως το τσουνάμι; Ααα, εδώ πρέπει να υπάρχει οπωσδήποτε κάποιος σκοπός και ας σφυρίζει το τσουνάμι αδιάφορα...

Τη συμφιλίωση μας με το υπόλοιπο σύμπαν έρχεται να προάγει η Ασθενής Ανθρωπική Αρχή καταρρίπτοντας τις θεϊστικές θεωρίες συνωμοσίας οι οποίες εστιάζονται κυρίως στην αναζήτηση του γιατί, όσον αφορά την τιμή που έχουν ορισμένες σταθερές στη φύση (π.χ. η κοσμολογική σταθερά). Η Ασθενής Ανθρωπική Αρχή λοιπόν αναφέρει ότι:

Το Σύμπαν είναι έτσι όπως είναι γιατί αν ήταν αλλιώς δεν θα υπήρχαμε για να το παρατηρήσουμε.

Ειρωνία; Κάθε άλλο. Απλή κατάθεση σεβασμού στην ίδια την ανθρώπινη ύπαρξη η οποία είναι συμβατή μόνο με αυτό το σύμπαν. Η ύπαρξη είναι η απαρχή κάθε σοβαρής κουβέντας!

Η Αλαζονεία ως Μητέρα της Ανθρώπινης Βλακείας
Από τη δική του μεριά ο Γερμανός μαθηματικός και φιλόσοφος Gottfried Leibniz (1646 - 1716) έχει πει:

Υπάρχουν δύο τύποι δηλώσεων, οι αναγκαστικά αληθείς και οι όχι αναγκαστικά αληθείς.

Η δήλωση "Όλοι οι αγράμματοι δεν γνωρίζουν γράμματα" είναι μια δήλωση αναγκαστικά αληθής, ενώ η δήλωση "Ο Μάκης παίζει μπάσκετ με τους φίλους του" είναι μια όχι αναγκαστικά αληθής δήλωση. Προεκτείνοντας τον συλλογισμό του Leibniz μπορούμε να χωρίσουμε και τις ερωτήσεις σε εξ’ ορισμού ηλίθιες και σε όχι αναγκαστικά ηλίθιες. Στην πρώτη κατηγορία ανήκουν οι ερωτήσεις οι οποίες διερευνούν την αλήθεια ή μη μιας αναγκαστικά αληθούς δήλωσης και στη δεύτερη κατηγορία ανήκουν όλες οι υπόλοιπες. Για παράδειγμα, η δήλωση "τα κορίτσια δεν είναι αγόρια" είναι μια αναγκαστικά αληθής δήλωση. Συνεπώς η ερώτηση "γιατί τα κορίτσια δεν είναι αγόρια;" είναι μια εξ’ ορισμού ηλίθια ερώτηση. Θα μπορούσαμε να διατυπώσουμε πλήθος εξ’ ορισμού ηλίθιων ερωτήσεων όπως "γιατί οι σκύλοι δεν είναι γάτες;", "γιατί κρυώνω όταν κάνει κρύο;" ή "γιατί δεν πεινάω όταν χορταίνω;" και να διασκεδάζουμε με την αφέλεια του ερωτώντος. Και αυτό γιατί οι συγκεκριμένες ερωτήσεις αποτυγχάνουν να συμπεριλάβουν την έννοια της προϋπόθεσης. Το να μην πεινάω π.χ. είναι προϋπόθεση προκειμένου να είμαι χορτάτος.

Πολλά πράγματα αποτελούν προϋποθέσεις για διάφορα άλλα. Και το βασικό ερώτημα είναι: Υπάρχει άραγε κάποια απόλυτη προϋπόθεση προκειμένου να μπορεί να συμβεί οποιοδήποτε γεγονός; Φυσικά και υπάρχει! Λέγεται ύπαρξη και όπως τονίσαμε και προηγουμένως, η ύπαρξη είναι η απαρχή κάθε σοβαρής κουβέντας. Είναι φύσει αδύνατο και άνευ νοήματος να αναζητήσουμε οποιαδήποτε πληροφορία για κάτι που δεν υπάρχει! Για την ακρίβεια, η μοναδική κουβέντα που γίνεται για πράγματα που δεν υπάρχουν, λαμβάνει χώρα μόνο στις θεολογίες και στα παραμύθια. Με τη μόνη διαφορά ότι τα δεύτερα δεν εκλαμβάνονται ποτέ ως σοβαρές κουβέντες.

Με την ύπαρξη συνεπώς ως απόλυτο δεδομένο και προϋπόθεση, μπορούμε εύκολα να καταλήξουμε στις εξής επιμέρους απαντήσεις:

Η Αιτία
Η ερώτηση "γιατί υπάρχουμε;", όταν αναφέρεται στην αιτία της ύπαρξης μας, εντάσσεται αυτόματα στις εξ’ ορισμού ηλίθιες ερωτήσεις και απαντάται με το "επειδή υπάρχουμε" κατά τον ίδιο τρόπο με τον οποίον η ερώτηση "γιατί τα κορίτσια δεν είναι αγόρια;" απαντάται με το "επειδή είναι κορίτσια". Με την ύπαρξη ξεκινάνε τα πάντα, ακόμα και οι φιλοσοφικές αναζητήσεις. Και αν δεν υπήρχαμε, το ερώτημα δεν θα μπορούσε καν να τεθεί, ώστε μια τέτοια ερώτηση να μην καθίσταται αυτοεξηγούμενη.

Ο Σκοπός
Από την άλλη μεριά η ερώτηση "γιατί υπάρχουμε;", όταν αναφέρεται στον σκοπό της ύπαρξης μας, έχει ως απόλυτα αποδεκτή απάντηση το συγκριτικό "για τον ίδιο λόγο που ο δρόμος βρέχεται όταν βρέχει και δεν έχει την απαίτηση για περαιτέρω εξηγήσεις από τον θεό των δρόμων, κατεβείτε τώρα παρακαλώ από το καλάμι σας". Το γεγονός ότι αναρωτιόμαστε για κάτι δεν σημαίνει σε καμία περίπτωση ότι αυτό το κάτι είναι έγκυρο. Και η ύπαρξη μας στον κόσμο έχει τον ίδιο σκοπό με την ύπαρξη ενός βράχου μέσα στη θάλασσα. Κανέναν. Ο σκοπός προϋποθέτει ως κινητήρια δύναμη κάποιον νου με προθέσεις και με σχέδιο και δεν υπάρχει καμία απολύτως απόδειξη για τη δράση κάποιου τέτοιου νου. Το αντίστροφο, δηλαδή η απαίτηση για έναν σκοπό προκειμένου να στηρίξουμε τους ισχυρισμούς μας για έναν θεϊκό νου, είναι εντελώς παράλογο.

Και μια 3^η Εκδοχή
Χαριτολογώντας το "γιατί υπάρχουμε;" αποκτάει κάποιο νόημα μόνο αν αντιμετωπιστεί ως συναισθηματική ερώτηση. Αλλά σε μια τέτοια ερώτηση φυσικά δεν υπάρχει καμία απολύτως υποχρέωση για μια πραγματική και αληθινή απάντηση. Η απάντηση, για την ακρίβεια, θα μπορούσε να είναι εξίσου συναισθηματική και ανάλογη με τη στιγμιαία ψυχοσύνθεση του καθενός, πράγμα που με τη σειρά του οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια σε αδιέξοδες συζητήσεις. Για παράδειγμα ο πρωθυπουργός Γιωργάκης της Ελλάδας του ΔΝΤ, κάτω από τον νταλκά της ανεύρεσης χρημάτων, θα μπορούσε να απαντήσει εκ του πονηρού:
- Υπάρχουμε για να πληρώνουμε τους φόρους μας!
με την πληρωμένη ανταπάντηση:
- Καλά. Παίξε τώρα με το ποδήλατο σου, αλλά μη βγάλεις πάλι τις βοηθητικές και χτυπήσεις.

Κουβέντα να γίνεται δηλαδή.

Συνέχεια στο άρθρο...

2010 χρόνια πριν...

- Αυτό πια δεν πάει άλλο! Αυτά τα γελοία ανθρωπάρια έχουν ξεφύγει εντελώς. Ζουν διαρκώς μέσα στην αμαρτία και δεν δίνουν καμία σημασία σε τίποτα, σε καμία από τις εξαιρετικές διδαχές Μου. Είχαν κάθε ευκαιρία, είχαν βασικά την τιμή να τους δοθεί η ευκαιρία να εφαρμόζουν κατά γράμμα τις εντολές Μου και να ικανοποιούν το θέλημα Μου και μολαταύτα (μολαταύτα, χααα το έχω το θέμα με τη γλώσσα) συμπεριφέρονται σαν τα κωλόπαιδα των γκέτο που θα εμφανίσω μεταγενέστερα. Σεξ χωρίς αναπαραγωγή, δολοφονίες! Ναρκωτικά, τι στον κρίνο τα ήθελα αυτά τα τάτουρα και την μπελαντόνα στο δημιούργημα Μου; Παιδοφιλία, ομοφυλοφιλία… Όλοι κυνηγάνε τα πλούτη, τα πλούτη και τη δόξα! Κάφροι, γελοίοι, μαζί σας θα τα πάρετε ρεεεεεεεεεεε; Μόνο η ψυχή ταξιδεύει, η ύλη ποτέ! Και όταν Εγώ ανακάλυπτα την ύλη και έθετα τους νόμους στους οποίους θα υπακούει, εσείς δεν υπήρχατε καν σαν σύλληψη. Η μήπως υπήρχατε… πέρασε και αρκετός καιρός από τότε…

Σταγόνα αυτογνωσίας στον ωκεανό της παντογνωσίας…
- Άγνωσται αι βουλαί του Κυρίου ψαρούκλες; Όχι για Μένα, Εγώ είμαι ο Παντογνώστης και Πανταχού Παρών Προϋπάρχων Θεός και κατασκεύασα τα πάντα σύμφωνα με το Θείο σχέδιο Μου, το αρτιότερο σχέδιο που έχει επινοηθεί ποτέ. Γνωρίζω τα πάντα, γνωρίζω το καθετί που συμβαίνει, οπουδήποτε κι αν συμβαίνει. Σχεδίασα τον άνθρωπο κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωσιν Μου. Και από τη στιγμή που τον δημιούργησα, γνώριζα επακριβώς και με απόλυτη ακρίβεια την πορεία του. Χμμμ, οπότε τεχνικά, αν θέλουμε να είμαστε αντικειμενικοί, Εγώ είμαι υπεύθυνος για αυτό το παγκόσμιο χάλι, αφού θα μπορούσα, γνωρίζοντας εξ’ αρχής το μη βιώσιμο του εγχειρήματος (καλά, Είμαι ο roger federer της γλώσσας!!!) και με ορισμένες απλούστατες κινήσεις να είχα επιτύχει την τέλεια κατάληξη. Στο κάτω κάτω Είμαι ή δεν Είμαι τέλειος; Είμαι ή δεν Είμαι Παντοδύναμος; Π.χ. η κατάργηση της αμαρτίας πιστεύω ότι θα είχε καλά αποτελέσματα! Το ίδιο και ο έλεγχος των γεννήσεων! Τους άφησα να γεννοβολάνε και άντε να διαχειριστείς τώρα τόση πληροφορία από τόσον και τόσον κόσμο…

… αλλά και πάλι:
- Το Echelon τα σπάει στην παρακολούθηση, αλλά ο όγκος της πληροφορίας έχει ήδη φτάσει στην τάξη μεγέθους Bougabyte! Και καλώς ή κακώς το ρημάδι δεν παίζει σε τέτοια μεγέθη. Ψάρια! Να σας δω εσάς να διαχειρίζεστε πληροφορίες σε τάξεις μεγέθους 10⁵¹ byte! Χαχαχα, όταν θα δώσω την Release έκδοση του Echelon για την ανθρωπότητα στον 20^ο αιώνα, αυτοί οι ποντικαράδες θα γνωρίζουν μέχρι το πρόθεμα Yotta που αν θυμάμαι καλά είναι μόλις 10²⁴! Τότε να σας δωωωω ψάρια!!! Μέχρι να φτάσετε στο Bouga θα πρέπει να φάτε πολλά ψωμιά Αν και τα στοιχεία θα σας τα έχω δώσει αφού θα αποκαλείτε τον Τάσο Μπουγά μέγιστο και πλανητάρχη. Χεχεχε, πόσα έχετε να μάθετε ακόμα… Σας δουλεύω ψιλό γαζί.

- Πάλι χάθηκα στις σκέψεις Μου. Η αλήθεια είναι ότι οι άνθρωποι Μου τη σπάνε, Μου τη σπάνε αφάνταστα! Με βιδώνουν κάθε φορά που κάνουν όλα αυτά για τα οποία Εγώ τους προγραμμάτισα εξ’ αρχής. Σε αντίθεση με το Parsec Champions, αυτό το Mankind είναι το πιο προβληματικό προτζεκτάκι που έχω στήσει. Το Mankind Beta ήταν για τον κρίνο. Και αναγκάστηκα να τo τερματίσω με εκείνον τον κατακλυσμό, εξαφανίζοντας ανθρώπους, ζώα, εσπεριδοειδή και άλλα ετερόκλητα. Το Mankind 2 μου φαίνεται ότι θα έχει την ίδια τύχη, χωρίς κάποιο καλό πρόσθετο CRM. Αλλά και πάλι με αυτούς θα ασχολούμαι συνέχεια; Fuck the system! Πολύ μανίκι η διαχείριση της πληροφορίας…

[Ο Θεός ρούφηξε μια γερή γουλιά από τον καφέ του. Αχνιστός γαλλικός με κανέλα! Στύλωσε τα μάτια Του στο έλατο που είχε δίπλα Του. Αν και είχε κατασκευάσει το μεγαλύτερο βεστιάριο για την πάρτη Του, εντούτοις βαριόταν αφάνταστα να τακτοποιεί τα πράγματα του εκεί μέσα. Και έτσι νομοτελειακά το έλατο Tου είχε καταλήξει ένας ατελείωτος καραγκιόζ μπερντές από τα σύνεργα της δουλειάς Tου. Αγγελάκια, καμπανούλες, αστεράκια, κρυστάλλινες πολύχρωμες μπάλες προβολής πληροφοριών καθώς και το αγαπημένο Tου κοντομάνικο Fuck The System μπλουζάκι των The Exploited, όλα κρεμασμένα εκεί επάνω. Αυτό το έλατο ήταν ξεκάθαρα ο καθρέφτης της βαρεμάρας Του. Το ταπεινό δεντράκι δεν Τον γέμιζε πια. Έκλεισε τα μάτια Του απολαμβάνοντας τον ζεστό καφέ και τη δυνατή γεύση της κανέλας στον ουρανίσκο Του. Έμεινε έτσι για μερικά δευτερόλεπτα.]

- Κατάργηση της αμαρτίας. Κατάργηση του φόνου; Κατάργηση δια παντός του θανάτου! Χμμμ, θα έχει όμως αποτέλεσμα; Ή το Mankind 3 θα καταλήξει ένα έργο χωρίς ισορροπίες; Και η τεράστια συσσώρευση ακόμα περισσότερων ανθρώπων που θα κάνουν ακριβώς αυτά που γνωρίζω από τώρα;

[Η αυτόματη σκέψη που του ήρθε στο μυαλό ήταν και πάλι ο βίαιος κατακλυσμός με τον οποίον τελείωσε την Beta έκδοση και οι εικόνες φρίκης μπροστά στα μάτια του με τη συνοδευτική υπόκρουση του Beat The Bastards των The Exploited στα αυτιά του. Αδιέξοδο! Ή μήπως…]

Μια θεϊκή ιδέα!
- Το βρήκα! Και όμως ήταν τόσον καιρό μπροστά στα μάτια μου, εεε σόρυ στα μάτια Μου ήθελα να πω. Το εγχειρίδιο χρήσης, αυτό είναι! Θα κατασκευάσω το πρώτο εγχειρίδιο χρήσης που θα τρέχει μέσα στο πρόγραμμα. Ιδιοφυής σύλληψη!!! Το εγχειρίδιο χρήσης του Mankind 2.5 δεν θα είναι στη διάθεση των διαχειριστών του αλλά οι ίδιοι οι συντελεστές του Mankind 2.5 θα αυτοδιαχειρίζονται το περιβάλλον τους. Εγώ απλώς θα πρέπει να συγχωρέσω τους ανθρώπους για τα αμαρτήματα τους και να βρω και έναν κομψό τρόπο για να τους δώσω το εγχειρίδιο. Yeah, πνευματική διαύγεια επιτέλους· είχα ψηλοβαλτώσει τον τελευταίο καιρό!

[Ρούφηξε μια ακόμα γεμάτη γουλιά από τον καφέ του και ένιωσε τους νευρώνες του εγκεφάλου του να υπερλειτουργούν.]

- Χαα, η διαδικασία είναι πανεύκολη και κομψότατη. Λοιπόν αρχικά θα αφήσω έγκυο μια παρθένα. Χαρές που θα κάνει μόλις λάβει τον κρίνο της! Στη συνέχεια θα φροντίσω ώστε αυτή να γεννήσει Εμένα σε μια ομοούσια εκδοχή παραμένοντας όμως παρθένα. Στη διάρκεια της επίγειας πορείας Μου θα διδάξω αναλυτικά τον λόγο Μου ως ο γιος Μου και τα λεγόμενα Μου θα καταγραφούν ως ο επίσημος λόγος Του Θεού και θα αποτελέσουν το ενδοσυστημικό εγχειρίδιο χρήσης, κάτι σαν user guide injection για τους ανθρώπους δηλαδή. Στο τέλος αυτοί οι άχρηστοι θα Με σταυρώσουν οπότε θα τους συγχωρέσω για όλα τα στραβά που έχουν κάνει μέχρι σήμερα. Μετά από τρεις ημέρες θα αναστηθώ και θα επιστρέψω εδώ όπου θα κάνω παρέα με τον Εαυτό Μου και με τον Εαυτό Μου σε ομοούσια εκδοχή περιστεριού. Στο μεταξύ θα έχω χτυπήσει και μια ανακαίνιση εδώ μέσα ώστε να περνάμε ζάχαρη Εγώ οι τρεις οπότε αν και λυπάμαι πολύ, ελατάκι  τον κρίνο! Την μπλούζα μου δεν μπορώ να την αποχωριστώ, τα υπόλοιπα όμως κρεμαντζούλια και το δεντράκι θα πάρουν πόδι. Ούτως ή άλλως γεννιέμαι ο γιος Μου πράγμα που θα αποτελέσει κοσμοϊστορικό γεγονός όπως ήδη γνωρίζω. Οπότε με τη γέννηση Μου θα κατεβάσω και το έλατο με τη σαβούρα του στη γη, ώστε να γίνει το σύμβολο της γέννησης Του γιου μου ως Εμένα. Δεν μπορώ να φανταστώ ένα πιο αντιπροσωπευτικό σύμβολο για τη γέννηση Μου Του γιου Μου! Και μετά απ’ όλα αυτά θα μπορώ επιτέλους να απολαύσω την τελειότητα του δημιουργήματος Μου. Τέλειο!!! Δεν βλέπω τι θα μπορούσε να πάει ποτέ στραβά…

2010 χρόνια μετά:
Νιγηρία: 30 νεκροί απο μπαράζ βομβιστικών επιθέσεων
"Κάτι μου έριξαν στο ποτό μου και μετά με βίασαν"
Πακέτο-βόμβα στην πρεσβεία της Ελβετίας στη Ρώμη
Ολλανδία: Συλλήψεις 12 Σομαλών για τρομοκρατία
Πειρατεία στον Ινδικό σε πλοίο της Ταϊλάνδης
Απειλεί με ανάληψη σφοδρής δράσης κατά του Ισραήλ η Χαμάς
- !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! Τι έγινε πάλι ρε παιδιά;;;

--------------------

Συνέχεια στο άρθρο...

OFF-TOPICS: Βοηθήστε την μικρή Μαρία-Ελένη Κυρίδου

Η είδηση ελέγχθηκε από τον Δράκο του Schrodinger, στο μέτρο του δυνατού, στις 9-11-2010 με τις κάτωθι ενέργειες:

• Το Ωνάσειο επιβεβαίωσε την είδηση.
• Χρησιμοποιήθηκαν τα τηλέφωνα που παρατίθενται παρακάτω.

Η μικρή Μαρία-Ελένη γεννήθηκε στις 20-4-2010 και από την πρώτη ώρα της ζωής της μεταφέρθηκε στο Ωνάσειο όπου παραμένει μέχρι σήμερα, επειδή είχε διαγνωστεί σύμπλοκη συγγενής καρδιοπάθεια.
Στις 31 Μάιου 2010 χειρουργήθηκε από τους χειρουργούς του Ωνάσειου ανεπιτυχώς όπου στο χειρουργείο προκλήθηκαν στην καρδούλα της μεγαλύτερες βλάβες από αυτές που ήδη είχε.
Αυτή τη στιγμή νοσηλεύεται στην εντατική του Ωνάσειου και έχει λιγότερο από ένα μήνα ζωής. Έχει βρεθεί νοσοκομείο στη Βοστόνη (Children’s hospital Boston) που δέχεται να χειρουργήσει την Μαρία-Ελένη με ποσοστό επιτυχίας μεγαλύτερο του 90% . Ο διευθυντής της παιδοκαρδιοχειρουργικής του Ωνάσειου αρνείται να δώσει τα απαραίτητα έγγραφα που απατούνται για την κάλυψη μέσω ταμείου ΙΚΑ. Οι τυπολάτρες υπάλληλοι των καταστημάτων του ΙΚΑ αρνούνται να δεχθούν τις Ιατρικές γνωματεύσεις που πιστοποιούν την σοβαρότητα της κατάστασης και την ανάγκη μεταφοράς  της στο εξωτερικό, επειδή τα Ιατρικά πιστοποιητικά δεν είναι διατυπωμένα όπως τα ορίζει η νομοθεσία που αφορά τη νοσηλεία ασθενών στο εξωτερικό.

Το κόστος της επέμβασης ανέρχεται σε 88.510 $ και το κόστος μεταφοράς (πτήση με ειδικό αεροσκάφος ασθενών εντατικής) στα 73.000 ευρώ. Η ημερομηνία εισαγωγής της όπως στάλθηκε από το νοσοκομείο της Βοστόνης λόγο του επείγοντος της κατάστασης είναι την παρασκευή 12-11-2010 και η προκαθορισμένη ημερομηνία χειρουργείου είναι την Τρίτη 16-11-2010.
Όποιος έχει την δυνατότητα και θέλει να βοηθήσει και να προσφέρει οποιαδήποτε οικονομική ενίσχυση παρακαλούμε να επικοινωνήσει μαζί μας στα τηλέφωνα:

• 6947967635 Τσαρούχα Γιώτα
• 6974091459 Τσαρούχα Αθανασία

Αν τυχόν συγκεντρωθούνε χρήματα περισσότερα από τα απαιτούμενα, θα διατεθούνε στους μη κερδοσκοπικούς συλλόγους: Καρδιά του Παιδιού (www.kardiapaidiou.gr) και Παιδικές Kαρδιές (www.paidikeskardies.gr).

Ακόμα και ένα ευρώ είναι πολύτιμο για σωθεί η ζωή της μικρής Μαρίας-Ελένης.

Συνέχεια στο άρθρο...