Αποφασίστε τελικά, τι ακριβώς είναι ο Άδωνις;

Και μετά τον εξαιρετικό Μητσοτάκη χτες, σε ένα διάγγελμα περιεκτικό, ουσιαστικό και με σαφή οριοθέτηση του ρόλου της εκκλησίας, επανερχόμαστε στην τυπική νεοελληνική καθημερινότητα με τον τύπο που κουβαλάει το σαγόνι του χαζού στις γελοιογραφίες και τα κόμιξ, τον πολυαγαπημένο Άδωνι Γεωργιάδη. Ο οποίος δηλώνει ότι οι εκκλησίες και οι πιστοί δεν μπορούν να περιοριστούν. Επειδή ΕΤΣΙ.

Χωρίς να μπορεί να αρθρώσει καν ένα επιχείρημα, επιτίθεται στον συνομιλητή του κατηγορώντας τον:

• για έλλειψη σοβαρότητας (χαχαχα),
• για προσπάθεια να διεξάγει σόου στην τηλεόραση (αααααχαχαχαχαχαχα),
• για δόλια κίνητρα (ΑΑΑΑΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑ)
  "Αν σας ενδιαφέρει η δημόσια υγεία στ’ αλήθεια, σίγουρα δεν σας ενδιαφέρει να προκαλέσετε τους πιστούς."
• και στη συνέχεια εξηγεί (αχ, μου στέρεψαν τα γέλια) για ποιον λόγο δεν μπορείς να περιορίσεις πιστούς και εκκλησίες. Θαυμάστε…

Η εκκλησία χρήζει σεβασμού και δεν χρειάζεται ανθρώπους να της κάνουν υποδείξεις ασεβώς.

Εδώ και το σύνολο της κουβέντας με την επίμαχη δήλωση.

Τα έχουμε πει πολλές φορές για τον τύπο αυτόν, ο οποίος ανέρχεται με ταχύτατα βήματα στα αξιώματα, σε χαρακτηριστικούς πολιτικούς χώρους ηλιθίων που λατρεύουν παράλληλα τα success stories που δεν συνοδεύονται από αξία. Από το ΛΑΟΣ στη ΝΔ, σε ολόκληρο το φάσμα της δεξιίλας από τον ορθόδοξο ανορθολογισμό έως την απάτη και τον αριβισμό, ο Άδωνις συνεχίζει με αξιοζήλευτη συνέπεια να συλλέγει οπαδούς που ενθουσιάζονται από το λέγειν του απόλυτου τίποτα.

"Η εκκλησία χρήζει σεβασμού" και "Οι υποδείξεις στην εκκλησία είναι ασεβείς".
- Ωραίο ακούγεται, έτσι, απροσδιόριστα. Για πες μας τώρα φίλε Άβερελ, με ποια λογική ακολουθία επιχειρημάτων χρήζει σεβασμού η εκκλησία; Επιπλέον, υποδείξεις στα ζητήματα υγείας σε μια δυτική χώρα, ποιοι κάνουν; Οι παπάδες ή ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας; Και όταν τελικά οι παπάδες συμβουλεύουν κόντρα στις επίσημες συστάσεις για τη δημόσια υγεία, ποιος είναι ο ασεβής;

"Κανένας άνθρωπος δεν μπορεί να κάνει υποδείξεις στην εκκλησία".
- Δηλαδή ρε Άβερελ; Οι παπάδες δεν είναι άνθρωποι; Και μάλιστα με όλα τους τα συμφέροντα σε ανθρώπους μειωμένης αντίληψης και κριτικής ικανότητας;

Ουφ!

Θα μπορούσα να αναλύσω λέξη προς λέξη το σύνολο της των διατυπώσεων του αντιπροέδρου της ΝΔ. Δεν θα το κάνω. Είναι χάσιμο χρόνου. Θα απευθυνθώ όμως σε όλους εκείνους που μας ζαλίζουν διαρκώς με τη ρητορική δεινότητα και τις εξαιρετικές θέσεις του νανοβιονικού τηλεπωλητή μπιχλιμπιδίων για ιθαγενείς. Και θα τους ρωτήσω ένα απλό πράγμα:

Την ώρα που ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας ανακηρύσσει επίσημα τον Κορονοϊό σε πανδημία και ο Πρωθυπουργός της χώρας βγάζει διάγγελμα νουθετώντας και την εκκλησία, ο Άδωνις Γεωργιάδης, πιστεύει πραγματικά ότι οι παπάδες ξέρουν καλύτερα; Ναι ή όχι;

Με άλλα λόγια, ο Άδωνις Γεωργιάδης είναι:

1. Χαζός και συμβουλεύει ενάντια στη δημόσια υγεία;
2. Ή απατεώνας και αριβίστας ο οποίος ψαρεύει ψήφους στα νερά των θιγμένων της Ορθοδοξίας, και συμβουλεύει ενάντια στη δημόσια υγεία;
3. Ή μήπως και τα δύο;

Σε κάθε περίπτωση, αντιλαμβάνεστε πόσο πολύ εκτίθεστε, κάθε φορά που επικαλείστε τις ικανότητες του Άδωνι σε κάτι διαφορετικό από την αμάθεια, την ανακολουθία και το αδίστακτο του χαρακτήρα του;



-----------------------------
Αμάθεια (ενδεικτικά)

Ανακολουθία (ενδεικτικά)

Για το αδίστακτο του χαρακτήρα, εγώ προσωπικά στέκομαι στο παρόν άρθρο. Ψηφίζω την 3η επιλογή.

Συνέχεια στο άρθρο...

Η Πίστη Σώζει (διαβάστε και θα καταλάβετε)

Ναι, καλά διαβάζετε και μάλιστα στο παρόν blog. Η πίστη σώζει!

Αλλά όχι οποιαδήποτε πίστη. Εδώ αναφερόμαστε σε ένα πολύ συγκεκριμένο είδος πίστης. Αυτό που ο φιλόσοφος Daniel Dennett έχει ονομάσει Πίστη στην Πίστη. Και το οποίο περιγράφει το εξής φαινόμενο. Οι πιστοί, στην συντριπτική τους πλειοψηφία, δεν πιστεύουν στο πραγματικό αντικείμενο της πίστης τους, δηλαδή στον υπερφυσικό Αυτόν φορέα που διαφεντεύει τις τύχες μας και απαιτεί να σεβόμαστε κάποιες δικές Του παραξενιές (όπως το κόλλημα με τα κεφαλαία, όταν μιλάμε γι’ Αυτόν). Οι πιστοί απλώς συντάσσονται με την αγελαία εκείνη συμπεριφορά που ορίζεται από τα αντίστοιχα μιμίδια (συνήθειες, έθιμα, τελετουργίες κλπ.), η οποία συμπεριφορά τους επιτρέπει να αισθάνονται πιο ασφαλείς με δύο τρόπους. Πρώτα-πρώτα αισθάνονται μέλη μιας ομάδας (κρατήστε το αυτό για παρακάτω) και δεύτερον αποκτούν ομοϊδεάτες, με τους οποίους μπορούν να συζητάνε για φανταστικές λύσεις στα υπαρξιακά τους. Όπως και να το κάνουμε, είναι πολύ ζόρικο να πρέπει να παραδεχτείς ότι όλα κάποτε τελειώνουν. Θα ήταν πολύ ωραία να μπορούσες να πείσεις τον εαυτό σου ότι ο θάνατος δεν είναι τερματικός σταθμός αλλά ταξίδι προς τον ομορφότερο τόπο που μπορεί να φανταστεί κανείς. Ή μάλλον δεν θα ήταν και τόσο ωραίο, μιας και θα σε κορόιδευαν οι άλλοι. Αν όμως συμφωνούσαν και οι υπόλοιποι να προσποιούνται ότι ο θάνατος είναι η απόλυτη λύτρωση απ’ όλα τα δεινά; Πόσο υπέροχο!

- Δράκε, το ότι προσποιούνται, το λες εσύ επειδή δεν πιστεύεις. Εμείς που πιστεύουμε, είμαστε σίγουροι για τον μεταθανάτιο παράδεισο που μας περιμένει.

- Αν είναι έτσι και είσαστε τόσο σίγουροι, πώς μπορείς και παρακούς τις παραξενιές Του επίτηδες;

- Ποτέ δεν θα έκανα κάτι τέτοιο.

Πίστη στην Πίστη
(Daniel Dennett σε επανάληψη από το 2009 με τον H1N1)

- Αν πραγματικά πιστεύεις ότι ο θεός σου σε βλέπει και δεν θέλει να αυνανίζεσαι, δεν θα αυνανίζεσαι. Θα αυνανιζόσουν ποτέ ενώ θα σε έβλεπε η μάνα σου; Φυσικά όχι! Πόσο μάλλον όταν σε βλέπει  ο θεός. Πιστεύεις λοιπόν ότι σε βλέπει ο θεός; Ίσως όχι...

- Εχμμμ…

Φτηνός Εξυπνακισμός
Καθόλου. Ο Daniel Dennett έδειξε με τον πλέον κομψό τρόπο ότι ο άνθρωπος αρέσκεται στο να λέει ότι πιστεύει, χωρίς πραγματικά να ζει σαν να παρακολουθείται από έναν Παντοδύναμο, Πάνσοφο και Πανταχού Παρόντα θεό (α φεύκα με τα κεφαλαία, μας έπρηξες). Σαν να πιστεύει δηλαδή. Αλλά η χρήση της λέξης "αυνανισμός" πέφτει πολύ βαριά στον πιστό για να μπορέσει να αναγνωρίσει τον εαυτό του στην παραπάνω εικόνα. Οπότε ας έρθουμε στο βασικό μας θέμα, το οποίο δεν είναι άλλο από τον Κορονοϊό και τη ραγδαία εξάπλωσή του σε παγκόσμιο επίπεδο.

Πανδημία Κορονοϊού
Την ίδια ώρα που σε σκληροπυρηνικές και απολίτιστες χώρες, σύμφωνα με την ευρεία εγχώρια αντίληψη, οι διαχειριστές της εκεί πίστης βάζουν φρένο στα τελετουργικά τους και τις μαζικές συνάξεις (στοπ το προσκύνημα στη Μέκκα και τέρμα η προσευχή της Παρασκευής στο Ιράν), στην Ελλάδα έχουμε ένα ατελείωτο θεσμικό καραγκιοζιλίκι από ένα σωρό ηλίθιους. Θαυμάστε:

1. Ο Μητροπολίτης Πατρών δηλώνει ότι ο εκκλησιασμός και η θεία κοινωνία είναι θέμα πίστης και ότι κανένας πιστός δεν κινδυνεύει αν γεμίσουν οι εκκλησίες και διεξάγεται κανονικά η μετάληψη.

2. Ο Εθνικός Οργανισμός Δημόσιας Υγείας απαντά μέσα από το επίσημο τηλεφωνικό του κέντρο ότι ο κορονοϊός δεν μεταδίδεται από τη θεία κοινωνία.

3. Η λοιμωξιολόγος Ελένη Γιαμαρέλου αποφαίνεται δημόσια ότι δεν κινδυνεύουν από τον κορονοϊό όσοι θα πάνε να μεταλάβουν.

4. Η Έλενα Ράπτη τονίζει ότι κοινώνησε σήμερα και θα συνεχίσει να κοινωνεί.

5. Το ekklisiaonline.gr αναφέρεται στα λεγόμενα του Μεσογαίας "Δυστυχώς, το μεγάλο πρόβλημα δεν είναι ο ιός της γρίπης -όπως διατείνονται τα ΜΜΕ- ούτε ο ιός του παγκόσμιου πανικού -όπως υποστηρίζουν οι ιατρικοί σύλλογοι- αλλά ο ιός της ασεβείας και το μικρόβιο της ολιγοπιστίας."

Στην Ελλάδα ακόμα αντέχουμε.  Την ίδια ώρα που ακόμα και σκληροπυρηνικοί της μουσουλμανικής πίστης σπεύδουν να αναθεωρήσουν, εμείς επιμένουμε να ζούμε στον μεσαίωνά μας. Μα πώς έγινε αυτό; Οι μουσουλμάνοι δεν είναι που ζουν με υπερβολική προσήλωση στα πιστεύω τους; Τι έγινε τώρα;

Θυμάστε τι σας έγραψα στην αρχή και σας παρακίνησα να κρατήσετε το πρώτο σκέλος για τη συνέχεια; "Πρώτα-πρώτα αισθάνονται μέλη μιας ομάδας και δεύτερον αποκτούν ομοϊδεάτες, με τους οποίους μπορούν να συζητάνε για φανταστικές λύσεις στα υπαρξιακά τους." Κάτω από τον φόβο της αποχώρησης απ’ τη ζωή, οι πιστοί παραμένουν πιστοί στην πίστη τους αλλά σιγά μην επιμείνουν στην πίστη τους σε έναν θεό ο οποίος θα τους προφυλάξει από την πανδημία ακόμα κι όταν οι ίδιοι συνεχίζουν ανεύθυνα και κόντρα στις συστάσεις των επιστημονικών οργανισμών. Δεν θέλουν να πεθάνουν. Δεν θέλουν να αποδεκατιστούν. Και κάπου εδώ στ’ αρχίδια τους (sic) αν δεν προσκυνήσουν. Ναι, κατά δήλωση τους πιστεύουν έστω κι αν συμπεριφέρονται σαν να μην πιστεύουν. Πίστη στην Πίστη.

Για να σας δω τώρα μάστορες!
Κυριακή, 8 Μαρτίου 2020. Στα 73 τα επιβεβαιωμένα κρούσματα κορονοϊού την ώρα που γράφω αυτές τις αράδες. Και το παρόν άρθρο, ευελπιστώ ότι θα έχει και update. Οι διαχειριστές της ορθόδοξης πίστης θα κληθούν να αποφασίσουν:

1. Πιστεύουν στο θεό και τη δύναμή του;
2. Ή πιστεύουν στην αξία της ζωής και το σεβασμό στη δημόσια υγεία;

Είναι πραγματικά πιστοί; Ή δεν πιστεύουν και τόσο πολύ ότι υπάρχει ένας τύπος εκεί ψηλά ο οποίος θα τους σώσει από τον κορονοϊό ό,τι κι αν γίνει αλλά απλώς βολεύονται στο να δηλώνονται εντός της ασφάλειας της αγέλης τους;

Σε κάθε περίπτωση, εμείς οι λογικοί χαιρετίζουμε με χαρά τους δεύτερους στον κόσμο της λογικής και ελπίζουμε ότι θα επικρατήσουν.

Η Πίστη στην Πίστη ΣΩΖΕΙ!

Συνέχεια στο άρθρο...

Ο Αμαζόνιος που καταστρέφεται και τα @@ μου που κουνιούνται!

- Δηλαδή τι; Υποστηρίζεις αυτούς που βάζουν φωτιές και ρημάζουν το περιβάλλον; Είσαι με τους οικοπεδοφάγους; Είσαι με τον Μπολσονάρο;

- Όχι. Η καταστροφή του περιβάλλοντος σε όλες της τις μορφές (σκουπίδια, ρύποι, απόβλητα, καυσαέρια, αποψιλώσεις, απειλούμενα είδη κλπ.) είναι κάτι που σίγουρα δεν μπορούμε να προσπερνάμε ελαφρά τη καρδία. Επίσης ο Μπολσονάρο δεν είναι τίποτα άλλο από τον χαρακτηριστικό αμόρφωτο καραγκιόζη του ακροδεξιού πολιτικού φάσματος. Τώρα λοιπόν που έβαλα τους απαραίτητους αστερίσκους προκειμένου να μην σκάσουν όλα όσα θα γράψω πάνω στον περιβαλλοντικώς ευαίσθητο όχλο, ορίστε τι ακριβώς υποστηρίζω. Υποστηρίζω ότι η καταστροφολαγνεία και ο εθισμός στην άκριτη κατανάλωση των ειδήσεων της κλιματικής-πάει-μ’-όλα-αλλαγής πρέπει να έχει και κάποια όρια.

Οπότε ορίστε τι πραγματικά συμβαίνει με τον Αμαζόνιο:

1. ΠΥΡΚΑΓΙΕΣ! JUST FUCKIN WOW!!!
Ναι, έχουμε δραματική έξαρση του φαινομένου των πυρκαγιών στον Αμαζόνιο. Για την ακρίβεια έχουμε 83% περισσότερες πυρκαγιές στο διάστημα Ιανουάριος 2019 - Αύγουστος 2019, συγκριτικά με το ίδιο διάστημα για το 2018. 83% σημαίνει κάτι λιγότερο από διπλασιασμός. Εντυπωσιακό, έτσι; Καθώς δεν είναι και τόσο συνηθισμένο να έχουμε εκτεταμένες πυρκαγιές στον Αμαζόνιο, σωστά; ΛΑΘΟΣ. Όπως μπορείτε να δείτε και με τα μάτια σας εδώ, στην χρονοσειρά Fire των Global Maps της NASA: οι πυρκαγιές στον Αμαζόνιο λαμβάνουν χώρα ευλαβικά κάθε τέτοια περίοδο του έτους και μάλιστα δεν είναι οι σημαντικότερες πάνω στον πλανήτη καθώς στην Αφρική γίνεται υπερπολλαπλάσιος χαμός.

Πυρκαγιές τον Αύγουστο του 2018

2. SPREAD THE AWARENESS ΓΙΔΙΑ
Όπως κάθε ευαισθητοποιημένος αλλά παντελώς ανενημέρωτος ιδεοληπτικός οφείλει στον εαυτό του, έτσι και ο μη αναγνωρισμένος απ' τη μαμά του Tyler τουιτάρει στις 20 Αυγούστου δύο φωτογραφίες από τις εν λόγω πυρκαγιές, των οποίων την προβολή μπλοκάρουν οι σκοτεινές δυνάμεις που διαφεντεύουν τη γη, και παρακινεί τον κόσμο να τις μοιραστεί και να προσευχηθεί για τον Αμαζόνιο. Αποτέλεσμα; 452,821 Retweets και 525,075 Likes (μέχρι τώρα)! Καθόλου άσχημα. Ειδικά αν σκεφτεί κανείς ότι η δεξιά φωτογραφία έχει χρησιμοποιηθεί σε άρθρο του 2012 και η αριστερή φωτογραφία ανήκει χρονικά στον Ιούνιο του 1989! Δεν πειράζει όμως. Δεν πειράζει καθόλου που έχετε καταντήσει έρμαια των ισχυρισμών του καθενός. Μπορείτε πλέον θαυμάσια να ασχολείστε πλήρως ευαισθητοποιημένα με θέματα φλέγοντα για το πώς θα είναι ο πλανήτης μετά από 50 και 70 χρόνια, την ίδια ώρα που δεν είσαστε σε θέση να προβλέψετε τι σας περιμένει τον επόμενο μήνα από την εκάστοτε κυβέρνηση που εσείς οι ίδιοι έχετε ψηφίσει.

3. ΜΑ Ο ΠΛΑΝΗΤΗΣ ΚΑΤΑΣΤΡΕΦΕΤΑΙ ΚΑΙ…
… τα αρχίδια μου κουνιούνται. Όχι, δεν καταστρέφεται. Τουλάχιστον όχι με την έννοια της κατεύθυνσης προς τον γκρεμό. Προφανώς και υπάρχουν δραστηριότητες του ανθρώπου οι οποίες επιβαρύνουν το περιβάλλον, αλλά υπάρχουν και άλλες πλείστες οι οποίες λαμβάνουν χώρα προς την κατεύθυνση της βελτίωσής του, Η μεγαλύτερη ζημιά όμως στην παρούσα φάση έχει να κάνει με το εξής: οτιδήποτε δεν συνάδει με το αντιληπτικό πλαίσιο της κρατούσας θεώρησης περί ανθρωπογενούς κλιματικής αλλαγής, εντάσσεται αυτόματα και πολύ βολικά στο περιθώριο ως ακραίο και συνωμοσιολογικό. Γιατί να αντικρούσεις όταν μπορείς να απορρίψεις εκ των προτέρων; Αποτέλεσμα; Απαγορεύεται έστω και η παραμικρή αναπαραγωγή οποιασδήποτε αισιόδοξης είδησης η οποία κοντράρει την τρέχουσα εδώ και 20 χρόνια ατζέντα την ώρα που οι φωνές των απλών ανθρώπων έχουν μάθει να συσπειρώνονται γύρω από την υστερία.

Η ουσία λοιπόν είναι ότι την ίδια ώρα που μαθαίνετε από ένα σωρό ευαίσθητους σχετικά με την ολοκληρωτική καταστροφή στον βασικότερο πνεύμονα της γης, τον Αμαζόνιο, η είδηση που δεν θα φτάσει ποτέ στα αυτιά σας είναι η εξής:

Ο πλανήτης μας πλέον πρασινίζει. Για την ακρίβεια η κάλυψη σε πράσινο πάνω στη γη είναι κατά 5% αυξημένη συγκριτικά με 20 χρόνια πριν και το συγκεκριμένο δεδομένο πραγματικά οφείλεται σε ανθρωπογενή δράση.

Πέρα απ’ το άρθρο, ρίξτε και μια ματιά στην αντίστοιχη χρονοσειρά Vegetation των Global Maps της NASA:

ΑΥΤΑ

Συνεχίστε τώρα να αναπαράγετε με συνέπεια τα κηρύγματα από άμβωνος για την αδιαφορία του ανθρώπου για το περιβάλλον, την ώρα που θα πετάτε αγανακτισμένοι τη βρωμερή γόπα σας όπου σταθείτε και βρεθείτε και τα σκυλάκια σας θα καταχέζουν τα πεζοδρόμια. Στη θεωρία είσαστε πολύ δυνατοί. Έστω κι αν στην πράξη αδυνατείτε να αλλάξετε το περιβάλλον σας ακόμα και σε ακτίνα μισού μέτρου γύρω σας.

Συνέχεια στο άρθρο...

Ο Μάνος ο Βουλαρίνος και η Athens η Voice ΔΕΝ είναι το ίδιο πρόσωπο…

εκτός από κάθε τελευταία μέρα του Ιουνίου.

Έτσι και την 30η Ιουνίου του 2019 (ολογράφως, του δύο χιλιάδες του δεκαεννιά), και μετά από τη μαζική αντίδραση πολλών για την παρακάτω θαυμάσια ανάρτηση της Άθενς της Βόης…

ο Μάνος ο Βόης (αναγνωρισμένος του πληκτρολογίου γόης) ένιωσε το αίμα του να ανεβαίνει στο κεφάλι. Οι εγκεφαλικώς ανάπηροι που αδυνατούσαν να κατανοήσουν το μεγαλείο της διατύπωσης που έκανε η Άθενς η Βόης, του επανέφεραν μνήμες από τότε που η Λιάνα η Κανέλλη δεν μπόρεσε να καταλάβει εκείνη την εξαιρετικά έξυπνη φάρσα που της έκανε ο Μάνος ο Βόης και είχε μπήξει στη συνέχεια τα κλάματα μπροστά σε όλους (η Λιάνα η Κανέλλη) με αποτέλεσμα να αναγκαστεί ο Μάνος ο Βόης να ζητήσει συγνώμη και να διακόψει τις φάρσες της Συντέλειας. Ξέρετε, λέμε για τότε που περίμενε τη Λιάνα έξω από το στούντιο με έναν τετράσβερκο τύπο με πυγμαχικά γάντια, λίγο μετά την εκπομπή όπου εκείνη τις είχε αρπάξει από τον Ηλία τον Κασιδιάρη. Μια φάρσα τόσο πετυχημένη, σαν να μπαίνεις κάτω απ’ το νοσοκομειακό κρεβάτι μοναδικού επιζώντος σεισμόπληκτου, και να του το κουνάς με μανία πέρα-δώθε περιμένοντας να σακατευτεί στα γέλια. Είναι το λιγότερο εξοργιστικό όταν οι άνθρωποι δεν καταλαβαίνουν και σου χαλάνε ένα γαμάτο αστείο, και έτσι έσπευσε ο Μάνος ο Βόης να απαντήσει με την παρακάτω ανάρτηση στο Φέης το Μπουκ:

Έχω μοιραστεί κατά καιρούς πολλά από τα άκρως ευρηματικά του άρθρα και έχω γελάσει με την ψυχή μου με το ιδιαίτερο χιούμορ του, και αυτός ακριβώς είναι ο λόγος για τον οποίον μπήκα στη διαδικασία να του απαντήσω σχετικά σε σχόλιο, με τα ακόλουθα (τα γράφω από μνήμης αλλά θα σας εξηγήσω το γιατί παρακάτω):

1ον όταν κάποιος απολογείται με δικαιολογίες του τύπου "δεν καταλάβατε τι εννοούσαμε αλλά επειδή είμαστε και large, θα μας αναγνωρίσουμε κακοδιατύπωση", αυτό δεν είναι συγνώμη αλλά τσαντίλα.

2ον όταν η αγορά σε αναγνωρίσει ως καθιερωμένο ηλεκτρονικό ΜΜΕ, γνωρίζεις εκ των προτέρων ότι θα διασπείρει την επιτυχία σου 10 φορές και την αποτυχία σου 1010. Ισχύει για όλους. Όποιος λοιπόν δεν την παλεύει με τον τρόπο που λειτουργεί η αγορά των νέων, καλά θα κάνει να επιστρέψει στην ασφάλεια του τοπικού καφενείου.

3ον ένα καθιερωμένο μέσο όπως η Athens Voice έχει τέτοια δύναμη ώστε, αν παρερμηνεύσει τα λεγόμενα κάποιου και γράψει σχετικά γι’ αυτά, μπορεί εύκολα να τον στείλει στην κόλαση. Στα πλαίσια μια στοιχειώδους συμμετρίας, λογικό κι επόμενο είναι να μπορεί να δεχτεί, ΑΝ φυσικά ισχύουν όσα λες, τις ασύγκριτα μικρότερες συνέπειες από μια παρερμηνεία στα λεγόμενά της. Ασύγκριτα μικρότερες καθώς δεν μιλάμε καν για έναν άνθρωπο αλλά απλώς για έναν απρόσωπο οργανισμό.

4ον δεν είναι η πρώτη φορά που συμβαίνει κάτι τέτοιο με την Athens Voice, οπότε δεν έχουμε να κάνουμε απλώς με μια στραβή αλλά με επιβεβαίωση.



Η πλέμπα του Φέης του Μπουκ όμως, για κάποιον μυστήριο λόγο, αποδέχτηκε το παραπάνω σχόλιο, φιλοδωρώντας το με λάικς και καρδούλες. Έτσι, ο Μάνος ο Βόης ένιωσε τα μηνίγγια του να χτυπάνε και να εμποδίζουν τη συνηθισμένη του έμπνευση να ταξιδέψει βόρεια. Και για κακή του τύχη έσπευσε να απαντήσει με το καθόλου εμπνευσμένο και δασκαλίστικο:


Σε εισαγωγικά βάζουμε κάτι που είπε κάποιος άλλος και όχι κάτι που νομίζουμε ότι είπε.
- Μάνος Βόης



Αλλά και πάλι η διαδικτυακή πλέμπα, δια στόματός μου, του απάντησε:

Όχι. Σε εισαγωγικά μπορούμε να βάλουμε επίσης και μια υποτιθέμενη σκέψη κάποιου, συνοδεύοντάς την με το λεκτικό "του τύπου" για να ξεκαθαρίσουμε ότι είναι υποτιθέμενη και να αποφύγουμε τις παρεξηγήσεις.

Επίσης χάνεις την ουσία εδώ. Και αυτή είναι ότι πολλοί κατάλαβαν το ίδιο που κατάλαβα εγώ και ελάχιστοι αυτό που ισχυρίζεσαι ότι εννοούσε η Athens Voice. Επίσης, εγώ προσωπικά δεν είδα κανέναν να προτείνει την αυτοπυρπόληση της Athens Voice, αλλά επειδή βολεύει τη συλλογιστική σου η συγκεκριμένη υπεραπλούστευση, την υιοθέτησες μια χαρά σαν σκέψη των απέναντι.



Ο Μάνος ο Βόης άκουσε την έμπνευση να του φωνάζει Arrivederci, κάπου μέσα από την αμυγδαλή του εγκεφάουλ (sic). Παράλληλα τα λάικς, τα γελάκια και οι καρδούλες αποδοχής στα παραπάνω σχόλια, άρχισαν να πολλαπλασιάζονται με ραγδαίους ρυθμούς. Και έτσι ο Μάνος ο Βόης απάντησε με το φουλ ειρωνικό αλλά και εξαιρετικά εμπνευσμένο:


Ε αφού κατάλαβαν οι περισσότεροι αυτό, μάλλον θα έχουν δίκιο.
- Μάνος Βόης



Κάποιοι κακεντρεχείς θα μπορούσαν να πουν ότι ο Μάνος ο Βόης είχε εκείνη την Κυριακή βάρδια ως μαντρόσκυλο της Άθενς της Βόης. Εγώ πάντως δεν πρόκειται να σας πω κάτι τέτοιο, όσο κι αν με πιέσετε. Επίσης δεν πρόκειται να σας πω ότι ο αυτοσαρκασμός ανήκει πάντοτε στα πολεμοφόδια κάθε σοβαρού κωμικού, προκειμένου να μπορέσει να διαφύγει από μια δύσκολη κατάσταση. Τέλος, δεν θα σας πω ότι τόσο ο Μάνος ο Βόης όσο και η Άθενς η Βόης επιδεικνύουν κοινωνκή τελικά ευαισθησία, όπως τη Μόρια στην οποία έγινε αναφορά, αν και μόνο αν μπορούν να χρεώσουν κάτι στον ΣΥΡΙΖΑ.



Οπότε, το μόνο που έκανα, ήταν να απαντήσω τα εξής:


Κοίταξε Μάνο, όταν κάποιος λέει κάτι και οι άλλοι καταλαβαίνουν κάτι διαφορετικό, τότε μάλλον αυτός ο κάποιος δεν το εξήγησε καλά. Μιλάμε για βασικό κανόνα των διατυπώσεων.

Τέλος, κάνεις πολύ άσχημα IMHO να παριστάνεις το μαντρόσκυλο της Athens Voice. Μπορείς θαυμάσια να αρθρογραφείς στο συγκεκριμένο μέσο και παράλληλα να διαχωρίσεις τη θέση σου ή και απλώς να σιωπήσεις. Ακόμα καλύτερα, μπορείς να επιστρατεύσεις το ευρηματικό σου χιούμορ που αγαπάμε όλοι προκειμένου να ελαφρύνεις την ατμόσφαιρα. Σίγουρα πάντως να μην κάνεις αυτό που κάνεις τώρα.



Χμμμ… Σας ζητάω συγνώμη. Γιατί τελικά μάλλον μου ξέφυγαν τα δύο απ’ τα τρία, τα οποία υποσχέθηκα να μην φανερώσω. Τουλάχιστον δεν θα σας φανερώσω ποτέ και για κανέναν λόγο ότι τόσο ο Μάνος ο Βόης όσο και η Άθενς η Βόης επιδεικνύουν κοινωνική ευαισθησία, όπως τη Μόρια στην οποία έγινε αναφορά, αν και μόνο αν μπορούν να χρεώσουν κάτι στον ΣΥΡΙΖΑ.

Τα θαμπζ απ, τα χααζόγελα και οι αγαπούλες συνέχισαν να αυξάνονται. Και ο χιουμορίστας (μόνο με τους απέναντι) ο Μάνος ο Βόης έσβησε το επίμαχο σχόλιο και μπλόκαρε τον εν λόγω σχολιαστή.

ΚΑΙ ΜΠΡΑΒΟ ΤΟΥ!

Συνέχεια στο άρθρο...

Άκου, βλήμα…

Δεν έχω μπορέσει ακόμα να καταλάβω τι ομαδική παράκρουση πιάνει τον κόσμο, ιδίως τα φιλαράκια μου, και καταλήγουν να μοιράζονται σαν μανιακοί στο Facebook οποιαδήποτε παπαριά γράφεις. Και αυτό είναι κάτι που δυσκολεύομαι να διαχειριστώ.

Ζηλεύω Θάνο Τζήμερε. Το παραδέχομαι.

Δεν το χωράει ο νους μου πως ένας τόσο αυτοαναιρούμενος και αγράμματος χαζός καταλήγει να γίνεται παντιέρα ανθρώπων που θεωρώ ότι κουβαλάνε στοιχειώδη λογική και γνώσεις. Ίσως έχω υπερεκτιμήσει τελικά το τι σημαίνει "γνώσεις" στη χώρα μας. Ναι, μιλάω γι’ αυτήν την χώρα όπου:

• κυβερνάει ένας παντελώς αμόρφωτος με περγαμηνές καταληψία και επιτελείο που απαρτίζεται από γκόμενες με περπατούρες (ναι, έχει περπατήσει η Ελευθερία Χατζηγεωργίου) και αλκοολικούς φαν της Μενεγάκη,

για την αντιμετώπιση του οποίου χρειάζεται η συνδρομή

• ενός χριστιανόπληκτου, με τσιρίδα, χάλια προφορά και το σαγόνι του χαζού απ' τις γελοιογραφίες ο οποίος πουλάει νανοβιονικά γιλέκα, καθώς και
• του αντικειμένου χλευασμού του παρόντος άρθρου

επειδή τα χώνουν στον ΣΥΡΙΖΑ! Ξαναλέω: Οι γνώσεις των ανθρώπων του μετώπου της λογικής είναι τόσες πολλές ώστε χρειάζονται τη συνδρομή δύο θεόχαζων για να τα χώσουν στον περιοδεύοντα θίασο του ΖΥΡΙΖΑ.

Σαν να ζητάς τη συνδρομή αμόρφωτων και χαζών φουσκωτών οι οποίοι θα δείρουν για να βγει η Ελλάδα απ’ τα οικονομικά της αδιέξοδα. Oh, wait…

Μόνο ο Άδωνις μπορεί να τα χώσει σ' αυτήν την αλεπού!

Στο θέμα μας τώρα Θάνο!
Γράφεις στο άρθρο σου “Κόκκινα δάνεια, πολιτική άνοια”, και πολύ σωστά, ότι μία σύμβαση ιδιωτικού δικαίου (πρέπει να) αφορά αποκλειστικά τα αντισυμβαλλόμενα μέρη και κανέναν άλλον. Συμφωνώ και επαυξάνω. Και στη συνέχεια αναπτύσσεις μια ολόκληρη θεωρία η οποία πασχίζει να αποδείξει ότι κακώς (νταξ, απολαύστε)

όλα τα κόμματα, εντός και εκτός Βουλής, αριστερά και δεξιά, με μόνη εξαίρεση την "ανάλγητη νεοφιλελεύθερη σέχτα" της οποίας προεδρεύει ο γράφων, υποστηρίζουν ότι το κράτος όχι απλώς έχει το δικαίωμα, αλλά οφείλει να εμφανιστεί αυτόκλητο και να πει στην Τράπεζα: "Ο δανειολήπτης ζύγισε λανθασμένα τις οικονομικές του προοπτικές. Με τα λεφτά που του έδωσες αγόρασε σπίτι ή τα έριξε στη δουλειά του ή τα ξόδεψε στην κατανάλωση. Δεν μπορεί να τα επιστρέψει. Θα τα πληρώσεις εσύ! Μέρος του ή το σύνολο. Και σου απαγορεύω να εκπλειστηριάσεις ακίνητη ιδιοκτησία όπως έχετε συμφωνήσει με τον δανειολήπτη, αν είναι η πρώτη του κατοικία."

Προσπερνάμε το έκδηλο στοιχείο της αυτοϊκανοποίησης στην παραπάνω διατύπωση, το οποίο θα έπρεπε να αποτελεί σινιάλο για οποιονδήποτε σώφρονα ώστε να αντιμετωπίσει το υπόλοιπο του άρθρου με σκεπτικισμό. Και φτάνουμε στο σημείο όπου απαριθμείς τους χαμένους από την κρατική παρέμβαση υπέρ των δανειοληπτών. Χαμένοι λοιπόν οι δανειολήπτες, η οικονομία, οι τράπεζες δια των μικρομετόχων, οι φορολογούμενοι, η οικοδομική δραστηριότητα, η δικαιοσύνη, η ηθική, η γιαγιά μου και ο παππούς μου.

Χμμμ… αν είναι όλοι χαμένοι, ίσως τελικά δεν είναι κανένας χαμένος και ζούμε απλώς σε μια κακορυθμισμένη κοινωνία, αλλά κάθε άλλο παρά άδικη. Και κάπου εδώ, όλοι αυτοί που μοιράζονται το άρθρο σου σαν μανιακοί για τις τεράστιες αλήθειες που αυτό φανερώνει, αποτυγχάνουν να αναδείξουν τον πραγματικό χαμένο της υπόθεσης. Τον φορολογούμενο. Καθώς αυτός βρίσκεται παραπεταμένος και απαξιωμένος σε μια λίστα στην οποία έχουν χωρέσει όλοι! Επειδή δεν περιμένω φυσικά να καταλάβουν τόσο γρήγορα οι οπαδοί σου τι διαστρεβλωτική μπούρδα πήγαν και μοιράστηκαν, θα σου το κάνω όσο πιο απλό γίνεται:

1. 
Δανείστηκε κάποιος και αδυνατεί να αποπληρώσει το δάνειό του; Αχ, πόσο στα παπάρια μας! Ας πρόσεχε. Όταν δανείστηκε, πρώτον δεν τον υποχρέωσε κανείς να δανειστεί και δεύτερον είχε τη δυνατότητα, ως ενήλικος, να εκτιμήσει τα οφέλη και τους κινδύνους από έναν τέτοιο δανεισμό και να προχωρήσει σε σύναψη της αντίστοιχης ιδιωτικής σύμβασης λαμβάνοντας ακέραια και την ευθύνη των πράξεών του. Πάμε πάλι, λαμβάνοντας ακέραια και την ευθύνη των πράξεών του. Ας βρει την άκρη μόνος του τώρα. Ο φορολογούμενος δεν του χρωστάει τίποτα!

2. 
(ΠΙΟ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ) Δάνεισε κάποιος 300.000€ στεγαστικό δάνειο σε υπάλληλο φαστφουντάδικου και τώρα αδυνατεί να εισπράξει τα οφειλόμενα; Αχ, πόσο στα παπάρια μας και πάλι! Ας πρόσεχε. Όταν τα συγκεκριμένα σκουπιδοδάνεια καταγράφονταν κάποτε ως ενεργητικό των τραπεζών και εισέπρατταν τα δυσθεώρητα bonus τους τα αντίστοιχα golden boys, ήταν αναμφίβολα πολύ όμορφες εποχές. Σήμερα όμως που ήρθε η ώρα της αποπληρωμής με τα ταμεία άδεια, νομίζω ότι το δίκαιο και το ηθικό είναι να ψάξουν να βρουν την άκρη οι τράπεζες και τα golden boys. Ο φορολογούμενος δεν τους χρωστάει τίποτα. Ή μάλλον, ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΚΡΙΒΕΙΑ… Άκου, βλήμα, Τζήμερε! Οι συνεχείς ανακεφαλαιοποιήσεις στις οποίες αναφέρθηκες για να μας συγκινήσεις με το δράμα των μικρομετόχων (λυγμ, κλαψ, οδύρμ, μοιρολόγ και δεινοπάθ), δεν έγιναν με λεφτά που παρήχθησαν από κάποιο λεφτόδεντρο. Έγιναν με λεφτά των φορολογουμένων. Είτε άμεσα, είτε έμμεσα (αποπληρωμή νέων δανείων από το κράτος στους πιστωτές). Η κρατική παρέμβαση λοιπόν την οποία μετά βδελυγμίας αποκηρύσσεις στην περίπτωση των δανειοληπτών, ως δια μαγείας μεταβάλλεται σε πρεμούρα για κρατική παρέμβαση στην περίπτωση των τραπεζών. Οι οποίες τράπεζες, μάλιστα, κάθε άλλο παρά "καθαρού" ιδιωτικού δικαίου είναι, καθώς πέρα από την υποχρεωτική διάσωσή τους από τα λεφτά των φορολογουμένων, αποτελούν επιπλέον θεσμοθετημένα κέντρα υποχρεωτικής διαμεσολάβησης στη διεξαγωγή συναλλαγών από κάποιο ποσό και πάνω. Είτε σου αρέσει είτε όχι, τεχνικά οι τράπεζες είναι υπάλληλοι των φορολογουμένων. Ναι, δημόσιοι υπάλληλοι.

Συνεπώς ναι, συμφωνούμε ότι σε μια ιδανική κοινωνία δεν θα πρέπει να υπάρχει κρατική παρέμβαση και ρυθμίσεις σε συμβάσεις ιδιωτικού δικαίου. Απλώς η μη κρατική παρέμβαση θα πρέπει να ισχύει και για τα δύο μέρη της σύμβασης και να μην προβλέπει εξαιρέσεις βασισμένες σε λεφτόδεντρα που ανακεφαλαιοποιούν τράπεζες και σε προστασία κρυφοδημοσίων υπαλλήλων, σοβιετολάγνε καραγκιόζη Τζήμερε (ελπίζω οι υπόλοιποι να πιάνετε την λεπτή, εχμ… όχι και τόσο λεπτή ειρωνεία πίσω απ’ τους συγκεκριμένους χαρακτηρισμούς.

Συνέχεια στο άρθρο...

Ελλάδα 2100: Σήμερα ο Γρηγορόπουλος θα ήταν 107

News247
Άγρια επεισόδια μετά την πορεία. Προσαγωγές και τραυματίες σε Εξάρχεια και ΑΠΘ.

Athens Voice
Αλέξανδρος Γρηγορόπουλος: Πού βρίσκονται σήμερα Κορκονέας και Σαραλιώτης

Τα Νέα
Αλέξανδρος Γρηγορόπουλος: Η δολοφονία που άλλαξε την Ελλάδα

Ατάκα
- Άμα δεν τον είχαν σκοτώσει, σήμερα θα ήταν 107 χρονών ο Αλέξανδρος και θα έπαιζε με τα τρισέγγονα, τα δισέγγονα, τα μονοσέγγονα και τα σέγγονα του.

Καλωσόρισμα
Καλωσορίσατε στη χώρα των βλαμμένων. Μιας και τυγχάνω εγνωσμένος γέροντας της Ορθοδοξίας, σας έχω μια inside ενημέρωση σχετικά με το 2100. Οι παραπάνω τίτλοι ειδήσεων καθώς και η ατάκα αποτελούν προϊόν φαντασίας. Όχι επειδή δεν θα λαμβάνουν χώρα τέτοια επεισόδια· αυτό είναι το μόνο βέβαιο. Αλλά επειδή το 2100 δεν θα υπάρχει πλέον Ελλάδα. Δεν δικαιούται να υπάρχει άλλο αυτή η χώρα μέσα στο ανελέητο παιχνίδι της φυσικής επιλογής. Μιλάμε για τη χώρα που βιώνει μια άνευ προηγουμένου κρίση η οποία κοντεύει να αγγίξει τη δεκαετία και ο κόσμος, ακόμα και σήμερα:

• είτε βγαίνει στους δρόμους για να σπάσει και να κάψει ό,τι βρει μπροστά του διαμαρτυρόμενος ενάντια στη βία (βρες το λάθος),
• είτε ανέχεται κυβερνήσεις και αντιπολιτεύσεις οι οποίες με τη σειρά τους ανέχονται το κάθε κακομαθημένο μπάσταρδο να προκαλεί ζημιές χιλιάδων € σε άτομα τα οποία δεν γνωρίζουν αν αύριο θα έχουν να πληρώσουν τον ΕΝΦΙΑ,
• είτε σχολιάζει από το Facebook το δίκαιο ή μη των εξεγέρσεων.

Το 2008 ο 15χρονος Αλέξανδρος Γρηγορόπουλος σκοτώνεται από τα πυρά του Επαμεινώνδα Κορκονέα. Άδικα. Εντελώς άδικα! Σε μια εποχή όπου τα φιλοακροδεξιά σώματα ασφαλείας έχουν αρχίσει γενικότερα να εκδηλώνονται με υπερβάλλοντα ζήλο, καθώς το παραδοσιακό κρυφοστέγαστρο τέτοιων απόψεων, η ΝΔ, βρίσκεται στην εξουσία και μάλιστα με υπουργικά καραγκιοζοφασιστάκια τύπου Μαργαρίτη Τζίμα ο οποίος είχε τότε δηλώσει ότι η ΝΔ δεν φέρει καμία ευθύνη για τέτοιες καταστάσεις αναίτιας και υπέρμετρης βίας καθώς ο Κορκονέας είχε λάβει την εκπαίδευσή του αλλά και διοριστεί επί ΠΑΣΟΚ!

Η οργή του κόσμου, με το συγκεκριμένο συμβάν, είχε ξεχειλίσει δικαιολογημένα με αποτέλεσμα τα γνωστά εκτεταμένα επεισόδια της 6ης Δεκεμβρίου του 2008. Και το αδικαιολόγητο ξέσπασμα κατά δικαίων και αδίκων, το οποίο όμως, αν μη τι άλλο, δεν είναι δα και κάτι πρωτόγνωρο όταν η κοινή γνώμη εξεγείρεται μαζικά. Όποιος νομίζει ότι τέτοια φαινόμενα συμβαίνουν αποκλειστικά στην Ελλάδα, καλά θα κάνει να πάει, έτσι ενδεικτικά, μια βόλτα από Wikipedia μεριά και να διαβάσει για τις ταραχές του Los Angeles το 1992 με την αναίτια δολοφονία του Rodney King. Και τους διαδηλωτές να ξεσπάνε αδικαιολόγητα κατά δικαίων και αδίκων με το κασετόφωνο, τους Body Count και τον ύμνο Cop Killer (ναι, είμαι τρελός fan του Ice T) στον αριστερό ώμο και το περίστροφο στο δεξί χέρι. 53 άδικοι θάνατοι ήταν τότε η απάντηση στη διαμαρτυρία για τον αδικοχαμένο Rodney King (βρες το λάθος), αλλά όπως έχουμε αναφέρει ήδη, το "εν βρασμώ" έχει δυστυχώς τέτοια και πλήρως αναμενόμενα αποτελέσματα. Ααα, για να μην το ξεχάσω, υπήρξαν και κοντά στο 1 δις $ υλικές ζημιές!

Γνωρίζετε όμως ποια είναι η γαμημένη διαφορά ανάμεσα στα επεισόδια της Αθήνας του 2008 και τη μάχη του Los Angeles το 1992; Στην Αμερική δεν τηρούν κάποια αναθεματισμένη επέτειο ενώ στην Ελλάδα τα επαναλαμβάνουμε ευλαβικά, κάθε χρόνο, σε μια καθιερωμένη εκδήλωση διαμαρτυρίας ενάντια στη βία. Γι’ αυτό σπάμε. Και καίμε. Και πετάμε Molotov. Επειδή διαμαρτυρόμαστε για τη βία!

- Έλα τώρα, μην τα ξεφτιλίζεις έτσι όλα. 1ον δεν είναι οποιαδήποτε βία αλλά κρατική βία και 2ον σκέψου και τον καημένο τον Γρηγορόπουλο, 15 χρονών παιδί. Σήμερα θα ήταν 25 ετών και θα σπούδαζε.

- Θα ξεκινήσω απ’ το δεύτερο. Που το ξέρεις ότι θα ήταν σήμερα 25 ετών και θα σπούδαζε; Μπορεί να είχε φύγει στα 21 του από τροχαίο ή στα 23 του από καλπάζουσα λευχαιμία, μπορεί να ήταν σήμερα 25 και θαμώνας των γηπέδων ή μπορεί να έπαιζε online πόκερ. Το μόνο βέβαιο είναι ότι άμα είχε ως σοβαρό προσανατολισμό του τις σπουδές, θα την είχε κάνει για κάποια άλλη πολιτισμένη χώρα προκειμένου να ξεφύγει από τη μοίρα που θα του είχαν στρωμένη μπροστά οι πανηλίθιοι ιδεοληπτικοί παρτάκηδες συμπολίτες του. Και ας μην πιάσουμε και το θέμα με το πόσοι 15χρονοι φεύγουν άδικα απ’ αυτή τη ζωή σε ετήσια βάση. Και ας μην ανοίξουμε και την ηλικιακή ψαλίδα έτσι ώστε να περιλαμβάνει και 13χρονους, και 16χρονους αλλά και 17χρονους. Αν επεκτείνουμε δε τον συλλογισμό μας και στις SOMETHINGχρονες, τότε τα κακομαθημένα μπάσταρδα θα πρέπει να δουλεύουν υπερωρίες και να πεθάνουν από υπερκόπωση προκειμένου να μην αφήσουν μαγαζί για μαγαζί, ρημάζοντας το μέλλον της χώρας για την οποία διαμαρτύρονται ότι δεν τους προσφέρει όραμα στο μέλλον (ξαναβρές το λάθος).  Πάμε και στο πρώτο τώρα για να το κλείσουμε κάποτε το θέμα. Ναι, το ξέρω ότι σου είναι ιδιαίτερα βολικό να αναγνωρίζεις καλή και κακή βία ανάλογα με το ποιο είναι το ιερό σου βιβλίο, αλλά η αλήθεια είναι μία και τόσο εξαιρετικά απλή ώστε ο τρισμέγιστος George Carlin κατάφερε, με άλλη αφορμή, να την διατυπώσει σε μία και μόνο πρόταση:

Το να κηρύσσεις πόλεμο για να επιβάλεις την ειρήνη είναι σαν να γαμάς υπέρ παρθενίας!

Άιντε γίδια, φτάνει πια…

Συνέχεια στο άρθρο...

Πολιτικά Ορθός; Ή φασίστας ή χαζός!

Δεν χρειάζεται κάποια ιδιαίτερη εισαγωγή, καθώς η συγκεκριμένη ιστορία βγάζει μάτι.

Τρεις ακαδημαϊκοί, very χολοσκασμένοι (που έλεγε και η πολυαγαπημένη Γεωργία Βασιλειάδου) από τον καρκίνο της αριστερής προπαγάνδας υπέρ του πολιτικώς ορθού, την οποία προάγουν εντελώς ξεδιάντροπα τα πανεπιστήμια, έστησαν το εξής project:

Από τον Ιούνιο του 2017 άρχισαν να υποβάλουν επίτηδες μούφα εργασίες σε επιστημονικά περιοδικά γύρω από την ευρύτερη θεματολογία των Gender, Race, Sexuality, Fat και Social Studies, οι οποίες όμως συμβάδιζαν πλήρως με το πολιτικά ορθό σε επίπεδο συμπερασμάτων. Το όλο project στήθηκε προκειμένου να ξεσκεπάσει:

• Τη γενικευμένη ανικανότητα των reviewers να διακρίνουν τις μαλακίες και το τρολάρισμα από τον επιστημονικό λόγο.

αλλά τελικά είχε ως αποτέλεσμα και τις παρακάτω διαπιστώσεις:

• Η διαφθορά της ακαδημαϊκής κοινότητας η οποία πλέον εγκρίνει ή απορρίπτει εργασίες, όχι με βάση τη μεθοδολογία, την πρωτοτυπία και τη συνολικότερη αξία τους αλλά με το αν και κατά πόσο αυτές εξυπηρετούν την ευρύτερη αριστερή ατζέντα των δικαιωματιστών.
• Το ότι απαγορεύεται να έχει παράπονο αντιμετώπισης οποιοσδήποτε λευκός και οποιοσδήποτε άνδρας, ακόμα κι αν κατηγορείται για τα πλέον παρανοϊκά πράγματα του κόσμου με τα πλέον σαθρά επιχειρήματα. Απλώς δεν μπορεί να διαχειριστεί το γεγονός ότι χάνει την εξουσία του!

  
#ΚΑΙ_ΤΩΡΑ_ΚΛΑΙΜΕ
Πολλές από τις εργασίες τους, οι οποίες εξήγαγαν συμπεράσματα επιεικώς για τον πεοκλή, δημοσιεύθηκαν ακόμα και σε περιοδικά υψηλού κύρους. Για να πάρετε μια ιδέα, θα δείτε live στο παρακάτω βίντεο τη φάση που τους ανακοινώνεται μέσω email ότι η εργασία τους που υποστηρίζει ότι τα σκυλιά που πηδιούνται μέσα στη μέση του δρόμου προάγουν την κουλτούρα του βιασμού (!!!) καθώς και τη φάση που οι reviewers δηλώνουν την ανησυχία τους για το αν και κατά πόσο οι ερευνητές σεβάστηκαν το privacy των σκυλιών!

 Άλλες "σοβαρές" μελέτες που έγιναν αποδεκτές;

1. Η άρνηση των ανδρών να χρησιμοποιήσουν δονητή εκ των όπισθεν, οφείλεται σε ομοϋστερία και γενκότερη φανατική πολεμική απέναντι σε gay και trans.
2. Η αγάπη των ανδρών απέναντι στα βάρη και το fitness οφείλεται σε ένα επιβεβλημένο μοντέλο κοινωνικής καταπίεσης και ότι αυτή (η καταπίεση) θα μπορούσε να αρθεί με την υποχρεωτική και με συγκριτική προβολή των fat activists σε περιοδικά body building.
3. ΚΑΙ ΤΟ ΚΑΛΥΤΕΡΟ!
   Το γαμάτο "Our Struggle is My Struggle: Solidarity Feminism as an Intersectional Reply to Neoliberal and Choice Feminism" του οποίου τα 2/3 (περίπου 3600 λέξεις) προέκυψε από μετάφραση του κεφαλαίου 12 του Mein Kampf (Ο Αγών Μου) με απλή αντικατάσταση λεκτικών όπως "εθνικοσοσιαλιστικό κόμμα" σε "φεμινιστικό κίνημα" και "Εβραίοι" σε "λευκοί άνδρες" και "πατριαρχία".

Όταν το Mein Kampf έγινε αποδεκτό, η ομάδα τρομοκρατήθηκε αφού είχε γίνει πλέον ξεκάθαρο ότι ο αυταρχισμός στις μέρες μας όχι μόνο παραμένει σκληρός αλλά και καλά καμουφλαρισμένος πίσω από τα προσχήματα της ισότητας και της κοινωνικής δικαιοσύνης. Και φυσικά άρχισε να δημοσιεύει τα πορίσματα από το σχεδόν διετές project.

ΓΙΑ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ υποβλήθηκαν 20 papers, έγιναν αποδεκτά τα 7 και δημοσιεύθηκαν τα 4!

Ας πρόσεχε η αλήθεια!
Στις μέρες μας ενδιαφέρει αποκλειστικά η στήριξη της σύγχρονης Βίβλου που ονομάζεται πολιτική ορθότητα. Κάποιοι από εμάς συνεχίζουμε να φωνάζουμε βλέποντας το κατάντημα του πολιτισμένου κόσμου. Εσείς οι υπόλοιποι, είσαστε επιεικώς για τα πανηγύρια αν όχι υπεύθυνοι για τη γενικευμένη μισαλλοδοξία και το ξαναζωντάνεμα της ακροδεξιάς απ' άκρη σε άκρη.


Από το Δράκο με αγάπη!

ΥΓ: Νομίζω ότι και ο τέρμα καθυστερημένος μπορεί πλέον να αντιληφθεί γιατί ο όρος feminazi, κάθε άλλο παρά άκυρος είναι!

Συνέχεια στο άρθρο...

Κβαντική Πολιτική Ανάλυση

Κι αν σας έλεγα ότι τη Χρυσή Αυγή δεν υποστηρίζει μόνο το 7% των ψηφοφόρων, όπως αυτό καταγράφηκε στις εθνικές εκλογές του Σεπτεμβρίου του 2015; Κι αν σας έλεγα ότι αυτό το ποσοστό ενδέχεται να βρίσκεται κοντά στο 15%;

Πώς προκύπτει ένα τέτοιο νούμερο; Σίγουρα όχι από κάποια έγκυρη μέτρηση αλλά από την απλή λογική η οποία λέει ότι δεν υπάρχει κάτι το οποίο να απαγορεύει σε κάποιον ψηφοφόρο άλλου κόμματος να έχει τη Χρυσή Αυγή ως δεύτερη ή τρίτη επιλογή. Εκτός κι αν νομίζετε ότι στο 28% της ΝΔ στις συγκεκριμένες εκλογές δεν στεγάζεται και ένα σεβαστό ποσοστό δεξιάς πλέμπας, το οποίο βλέπει με συμπάθεια την δυναμική παρέα του Παναγιώταρου και του Κασιδιάρη.

15% ναζί στην Ελλάδα; Μπρρρρ… Δεν το μάθατε όμως από εμένα.

Ας πάμε σε κάτι άλλο τώρα. Τι θα λέγατε αν μαθαίνατε ότι στις συντριπτικά περισσότερες περιπτώσεις η ψήφος δεν είναι ξεκάθαρο "NAI" αλλά μια διστακτική πράξη μεταξύ του "Χμμμ… Ίσως αυτό." και του "Ε και τι να κάνω; Αφού όλοι είναι μαλάκες."; Τα κριτήρια επιλογής κόμματος εκτείνονται σε όλο το φάσμα που περιλαμβάνει το μη χείρον που είναι βέλτιστο, το προσωπικό κέρδος, την κοινή ψήφο με συγγενείς και οικογένεια, την πλήρως συνειδητοποιημένη ψήφο, την προσήλωση σε μία απ’ τις θέσεις ενός κόμματος, την τυχαία-έτσι-για-διαμαρτυρία επιλογή, την ενίσχυση του αντιπάλου δέους από το απευκταίο σενάριο κλπ.

Τι σημαίνουν όλα αυτά; Το εξής απλό. Οι άνθρωποι και οι ιδεολογίες τους κατανέμονται με τέτοιον τρόπο ώστε να καλύπτουν κάθε πιθανό σημείο στον πολυδιάστατο χώρο των ιδεών, και μάλιστα με τρόπο κάθε άλλο παρά συνεκτικό. Και αυτό επειδή ο ανθρώπινος εγκέφαλος συνεχίζει να είναι δέσμιος της νοητικής προκατάληψης που λέγεται Anchoring (Θυμάστε το Chematiasma;) και η οποία περιγράφει την τάση μας να λαμβάνουμε αποφάσεις στηριζόμενοι υπερβολικά σε προϋπάρχουσες πληροφορίες και επιλογές, αρνούμενοι να επανεξετάζουμε τα δεδομένα.

Επιστρέφοντας στο προαναφερθέν 15%, μπορείτε να βάλετε στοίχημα ότι δεν μιλάμε για ένα συμπαγές σώμα ναζιστών. Μιλάμε για ανθρώπους που παρέλαβαν κάποτε κάποιες ιδέες και αρνούνται να τις επανεξετάσουν. Μιλάμε για πολλούς αστοιχείωτους που άκουσαν σε μικρή ηλικία ότι ο πατριωτισμός είναι καλό πράγμα και αποφάσισαν, σε μεγαλύτερη ηλικία να συνταχθούν με τους αυτοαναγορευμένους πατριώτες της Χρυσής Αυγής, μην έχοντας ιδέα για τις αποκρουστικές τους απόψεις. Μιλάμε για ένα σωρό ξενόφοβους που έχουν εντοπίσει τα προβλήματα της Ελλάδας της κρίσης στους μετανάστες. Και μιλάμε για άλλους τόσους καμένους που φοβούνται "ΤΑ ΚΟΥΜΟΘΝΙΑ ΠΟΥ ΘΑ ΜΑς ΠΑΡΟΥΝ ΤΑ ΣΠΗΤΙΑ". Αστοιχείωτος, ξενοφοβικός, καμένος. Σίγουρα δεν θα βρούμε θετικό πρόσημο σε κάποια απ’ αυτές τις λέξεις αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δικαιούμαστε να προάγουμε όλους αυτούς σε ναζιστές και στυλοβάτες του σκληρού πυρήνα της Χρυσής Αυγής. Για την ακρίβεια, όσο αρνούνται όλοι αυτοί να επανεξετάσουν τα δεδομένα που τους έφεραν κάποτε να στηρίξουν την εγκληματική οργάνωση του Μιχαλολιάκου, άλλο τόσο αρνούνται να επανεξετάσουν τα δεδομένα όλοι όσοι σπεύδουν να μαρκάρουν ανθρώπους για πάντα με τη στάμπα του ναζιστή, επειδή εντόπισαν σ’ αυτούς μια φορά κι έναν καιρό ρατσιστικό και φασιστικό λόγο. Και δεν λειτουργεί έτσι το πράγμα.

Η ταξινόμηση των ανθρώπων πάνω σε δίπολα δεν είναι αποδοτική στην ερμηνεία της κοινωνίας μας. Είναι εύκολη.

Τόσο εύκολη όσο και διχαστική και αποπροσανατολιστική. Είναι μια πρακτική η οποία επιτρέπει στα Παβλωφικά αντανακλαστικά μας να λειτουργούν υποδειγματικά σε μια αθλητική επιτυχία της Βούλας Παπαχρήστου, την ίδια στιγμή που παραμένουν κοιμισμένα στον νταή, μισάνθρωπο, αντιδημοκράτη και καταπιεστικό Παύλο Πολάκη. Βλέπετε, πριν από 5 χρόνια είχαμε σταμπάρει τελεσίδικα την πρώτη ως ναζί την ίδια ώρα που ο δεύτερος έχει σταμπαριστεί ως αριστερός! Αν πεις δε για τον Πάνο Καμμένο, αυτός έχει τα τελευταία 3 χρόνια τη στάμπα του συναγωνιστή της αριστεράς, χωρίς να έχει αλλάξει στην πολιτική του πορεία ούτε μια από τις ιδέες του.

Πατήστε και στο ενδιάμεσο. Δεν θα πέσετε.
Αν θέλουμε να μπορέσουμε κάποτε ως κοινωνία να διαγνώσουμε αποτελεσματικά το που βρισκόμαστε και που πηγαίνουμε, είναι επιβεβλημένο να κάνουμε τα εξής δύο:

1. Αποβάλετε την κβαντική σας ματιά τώρα! Σταματήστε να βλέπετε τους ανθρώπους σαν ηλεκτρόνια τα οποία σε κάποια φάση της ζωής τους μεταπηδούν στην ακροδεξιά στιβάδα και παραμένουν για πάντα εκεί. Οι ιδέες ζυμώνονται και μεταβάλλονται δυναμικά και οι άνθρωποι μπορούν να αλλάζουν. Δεν έχουμε κανέναν λόγο να τους στέλνουμε πακέτο στην ακροδεξιά.
2. Περιπλέξτε τα αφηγήματά σας για τον κόσμο. Όταν σας είναι υπερβολικά εύκολο να εξηγήσετε πολύπλοκα πράγματα όπως συμπεριφορές και κοινωνικές τάσεις, όταν οι μοναδικές διαθέσιμες επιλογές σας είναι "μαζί μας" ή "εχθρός μας", κάτι κάνετε λάθος. Ή μάλλον, τα κάνετε όλα λάθος.

ΥΓ: Χωρίς δάκρυα και ρίγη συγκίνησης ή κάποιου είδους περηφάνια, μπράβο στη Βούλα Παπαχρήστου για το χρυσό της μετάλλιο. Και δείτε και τις δηλώσεις του μαλάκα εδώ...

Συνέχεια στο άρθρο...

Μη σκέφτεσαι καθόλου! Τώρα όμως σκέψου, σκέψου, σκέψου…

Ποινική δίωξη σε βαθμό κακουργήματος σε βάρος του 88χρονου που πυροβόλησε τους ληστές!

Μάλιστα…

Με αφορμή την διαδικτυακή κουβέντα που ξέσπασε με μερικούς μπερδεμένους (ανεξαρτήτως του γεγονότος ότι τους αγαπάω) φίλους μου, ας ξεκαθαρίσουμε τα εξής:

Στην περίπτωση του παππού που πυροβόλησε τους ληστές οι οποίοι μπούκαραν στο σπίτι του στη Γλυφάδα, η συζήτηση ΔΕΝ γίνεται για τον 88χρονο per se. Θα αποφασίσει ούτως ή άλλως η δικαιοσύνη σχετικά με την τύχη του και οφείλουμε να τη σεβαστούμε. Να τη σεβαστούμε λέω. Απλώς να τη σεβαστούμε και όχι αναγκαστικά να την εμπιστευόμαστε.

Η κουβέντα όμως εδώ έχει να κάνει με τη συνολική αντιμετώπιση των εκάστοτε 88χρονων ή οτιδηποτέχρονων βρίσκονται αντιμέτωποι με την εισβολή κακοποιών στο σπίτι τους (των οτιδηποτέχρονων) και το αν και κατά πόσον ένας νόμος που προβλέπει τη δίωξη ανθρώπων που αμύνονται μέσα στο ίδιο τους το σπίτι, είναι ενδεχομένως προβληματικός.

Ο βασικός προβληματισμός:

Όταν δύο άνθρωποι, ο Χ και ο Υ, βρίσκονται αντιμέτωποι σε μια κατάσταση η οποία μπορεί δυνητικά να εξελιχθεί σε δίλημμα του τύπου "Ο θάνατός σου, η ζωή μου!", και η κατάσταση οφείλεται αποκλειστικά στον Υ, δικαιούμαστε να κάνουμε λόγο για δικαιώματα στη σωματική ακεραιότητα ή ακόμα και τη ζωή του Υ;

Και η δική μου προσωπική απορία. Πώς έχουν καταντήσει έτσι οι σύγχρονες κοινωνίες; Επεκτείνουν απ’ τη μία ολοένα και περισσότερο τη νομική εμβέλεια και τις κυρώσεις σχετικά με τις απροσδιόριστες και εντελώς υποκειμενικές συνέπειες του λόγου και από την άλλη αρνούνται πεισματικά να αφήσουν εκτός νομικής κρίσης περιπτώσεις όπου παραβιάζεται κάποιο αντικειμενικό όριο, όπως το άσυλο της κατοικίας. Χωρίς να θέλω να γίνω εριστικός στο συγκεκριμένο θέμα, διαβάζω εδώ:

Άρθρο 9: (Άσυλο της κατοικίας)

1. H κατοικία του καθενός είναι άσυλο. H ιδιωτική και οικογενειακή ζωή του ατόμου είναι απαραβίαστη. Kαμία έρευνα δεν γίνεται σε κατοικία, παρά μόνο όταν και όπως ορίζει ο νόμος και πάντοτε με την παρουσία εκπροσώπων της δικαστικής εξουσίας.
2. Oι παραβάτες της προηγούμενης διάταξης τιμωρούνται για παραβίαση του οικιακού ασύλου και για κατάχρηση εξουσίας και υποχρεούνται σε πλήρη αποζημίωση του παθόντος, όπως νόμος ορίζει.

Και αναρωτιέμαι: Όταν κινδυνεύει η ζωή μου, η πρόταση του νόμου είναι ότι άμα θέλω να αποφύγω μια πιθανή δίκη, θα πρέπει να αρκεστώ στην αποζημίωση από έναν πιθανό μου θάνατο;

- Ώπα ρε φιλαράκι! Μιλάμε για τους νόμους και το Σύνταγμα. Μη σκέφτεσαι. Μη σκέφτεσαι καθόλου! Αυτή είναι η απόλυτη αλήθεια, την οποία έχουμε στην κατοχή μας. Οποιαδήποτε σκέψη έξω απ’ το πλαίσιο που ορίζεται από το Σύνταγμα, είναι λάθος.

- Ναι, αλλά υπάρχουν συντάγματα και σε άλλες χώρες τα οποία διαφέρουν απ’ το δικό μας και…

- Το δικό μας είναι το σωστό. Το ορθόδοξο!

[διακοπή για διαφημίσεις]

Επιστροφή στην πραγματικότητα. Ας προσπαθήσουμε να κάνουμε εικόνα το ισχύον νομικό πλαίσιο στην περίπτωση του 88χρονου της Γλυφάδας; Τι ακριβώς ζητάμε από έναν άνθρωπο που δεν πείραξε κανέναν και βρέθηκε ξαφνικά αντιμέτωπος με τεράστια ψυχολογική πίεση και τον υπαρκτότατο κίνδυνο του να χάσει ακόμα και τη ζωή του, την ώρα που κάποιοι παραβίασαν το σπίτι του; Να τριμάρει το μέγεθος της αντίστασής του, αφουγκραζόμενος τις διαθέσεις των καταπατητών, σαν να πρόκειται για κάποιο επίλεκτο στέλεχος ομάδας καταστολής βίας; Ποιες είναι οι επιλογές αυτού του ανθρώπου προκειμένου να δείξει πίστη στους νόμους και το Σύνταγμα και παράλληλα να μην μπλέξει με τη δικαιοσύνη; Να μην αντισταθεί; Να αφεθεί στις (μάλλον όχι αγαθές) διαθέσεις των καταπατητών; Να καταπνίξει την οργή του και να καταπιεί τον φόβο του; Ή μήπως τελικά να σκεφτεί:

- Σκέψου Βρασίδα! Να φύγω από την μπαλκονόπορτα; Δεν προλαβαίνω. Ωωωω… Να τους εκεί, στο χολ! Και ο ένας κρατάει και όπλο. Θάρρος Βρασίδα, θάρρος. Τρέμουν τα χέρια μου. Γιατί μου συμβαίνει αυτό; Γιατί σ’ εμένα; Αν καταφέρω να χτυπήσω με το ρόπαλο αυτόν απ’ τη μεριά μου με το μαχαίρι, μπορεί να έχω το χρόνο μετά να καταφέρω κι τον άλλον. Μια στο κεφάλι και… Αλλά για στάσου! Μπορεί να τον σκοτώσω. Να σημαδέψω το χέρι του; Και με πόση δύναμη για να μην τους κάνω ζημιά και δικαστώ μετά για κακούργημα; Αλλά έτσι; Τι θα γίνει αν δεν τον βγάλω εκτός μάχης και μου επιτεθούν δύο μετά; Κι αν με πυροβολήσει μετά ο άλλος; Όρμα Βρασίδα. Πάρε βαθιά ανάσα και όρμα. Κι αν τους σκοτώσεις όμως; Σκέψου Βρασίδα. Σκέψου, σκέψου, σκέψου…

Μήπως κάπου παραλογιζόμαστε;

ΥΓ 1
Προφανώς η απάντηση στα παραπάνω δεν είναι απλή. Σε ένα νομικό σύστημα που θα αθώωνε προκαταβολικά τις σωματικές βλάβες ή τους σκοτωμούς εντός σπιτιού από τον ιδιοκτήτη, θα μπορούσε να ανοίγει το δρόμο τον κάθε κακοποιό να κουβαλάει τα θύματα στο σπίτι του για να τα σκοτώσει με την άνεσή του. Δεν υπάρχουν απλές απαντήσεις σε τέτοια θέματα. Ενίοτε όμως υπάρχουν απλές ερωτήσεις και ζητήματα προς προβληματισμό, όπως: Μήπως θα πρέπει να εξετάζεται το με ποιον τρόπο βρέθηκε ο Υ εντός του σπιτιού του Χ, πριν αποφασίσουμε να ασχοληθούμε με τα δικαιώματα σωματικής ακεραιότητας και ζωής του Υ; Έτσι, προς προβληματισμό…

ΥΓ 2
- Ναι, ωραία, και ο Τζήμερος και ο Άδωνις επίσης υποστηρίζουν ότι ο καθένας θα έπρεπε να πυροβολεί ελεύθερα εντός του σπιτιού του.
- Άντε να δούμε πότε θα αρχίσουμε σ’ αυτήν τη χώρα να συζητάμε επί των θέσεων και όχι επί του ποιος αποδεδειγμένος καραγκιόζης επιχειρηματολογεί υπέρ μιας θέσης!

Συνέχεια στο άρθρο...

Η Κρυφή Ανάγνωση πίσω από την Αθώωση του Αμβρόσιου

Αθωώθηκε ο Αμβρόσιος. Υπέροχα!

Καλός Χριστιανός

Το μοναδικό ερώτημα που έχω να κάνω είναι το εξής:

Έχουμε εμπιστοσύνη τελικά στην ελληνική δικαιοσύνη;

Εγώ προσωπικά δεν έχω. Καμία. Θέλετε να σας πω και το γιατί; Εύκολο. Απεχθάνομαι τα λαϊκά δικαστήρια και τους όχλους. Και δυστυχώς η ελληνική δικαιοσύνη δεν είναι τίποτα άλλο από ένα μεγάλο λαϊκό δικαστήριο με θεσμική υπόσταση. Σχεδόν κάθε υπόθεση εκδικάζεται με γνώμονα, όχι το δίκαιο αλλά την έκταση του αντικτύπου που θα έχει μια απόφαση σε οπαδούς και κοινωνικές δομές. Οπαδούς τόσο ομάδων (προνομιακές αντιμετωπίσεις προέδρων) όσο και της θρησκείας (θυμάστε τον Φίλιππο Λοΐζο;). Και αν είναι πολύ κραυγαλέο να εκδικαστεί με τέτοιον γνώμονα, τότε πολύ απλά τρενάρει η εκδίκαση τόσο πολύ χρονικά ώστε στην πράξη να καταλήγουμε σε αρνησιδικία.

Τα τελευταία χρόνια όμως παρατηρήθηκε και το εξής φαινόμενο. Με την πολιτική ορθότητα να προελαύνει θριαμβευτικά εις βάρος της ελευθερίας έκφρασης και λόγου, οι δικαιωματιστές αναθάρρησαν και άρχισαν να καλούν τη δικαιοσύνη να επεμβαίνει ολοένα και περισσότερο κάθε φορά που κάποιος αναιδής διανοείται να αρθρώσει φασιστικό, ρατσιστικό, σεξιστικό ή μισαλλόδοξο λόγο. Όπου φασιστικός, ρατσιστικός κλπ. λόγος σημαίνει τις περισσότερες φορές εμένα-προσωπικά-με-προσβάλλει λόγος. Γεμίσαμε παρατηρητήρια ανθρώπινης συμπεριφοράς και επιδιώξαμε ως κοινωνία ένα ασφυκτικό πλαίσιο διατύπωσης απόψεων οι οποίες, όταν δεν εξασφαλίζουν την έγκριση των αντικαπιταλιστών και των ΛΟΑΤΚΙΠΡΟΣΘΕΣΤΕΜΕΡΙΚΑΑΚΟΜΑΓΡΑΜΜΑΤΑ, είναι ικανές να οδηγήσουν ανθρώπους σε περιπέτειες για τις ιδέες τους.

Ο φιλελεύθερος κόσμος το αποδέχτηκε όλο αυτό, πανηγύρισε, ανακοίνωσε ανοικτά την εμπιστοσύνη του στη δικαιοσύνη και θεώρησε ότι κερδήθηκε μια τεράστια μάχη στο δρόμο προς τον εκπολιτισμό της κοινωνίας.

Σσσσσσσςς… Θα σας πω ένα μυστικό που σας έκρυβαν επιμελώς! Δεν εκπολιτίστηκε καμία κοινωνία. Απλώς μεγάλωσε πολύ η ομάδα των πολιτικά ορθών ώστε να μπορεί να απαιτεί ΚΑΙ ΑΥΤΗ τις δικές της προνομιακές αντιμετωπίσεις.

• Πολιτική Ορθότητα = Σύγχρονο Ρεύμα = Αντίκτυπος και Ψήφοι
• Ομάδες = Αντίκτυπος και Ψήφοι
• Κόμματα = Αντίκτυπος και Ψήφοι

Μαντέψτε ποιους νομίζατε ότι δικαιούστε να αφήσετε έξω απ’ το συγκεκριμένο πρότυπο!

Ο Αμβρόσιος δεν έπαψε ποτέ να είναι χυδαίος εκπρόσωπος μιας μισαλλόδοξης θρησκείας. Μιας τυχαίας θρησκείας; Όχι. Ο Αμβρόσιος είναι εκπρόσωπος της κρατούσας θρησκείας η οποία, όσο κι αν υποχωρεί σταδιακά, δεν παύει να αριθμεί στη χώρα μας σαφώς περισσότερους οπαδούς και συνδεδεμένες ψήφους από τις προαναφερθείσες ομάδες. Λάβετε απλώς υπόψιν τα παρακάτω:

1. Στο δικαστήριο ο Αμβρόσιος ορκίστηκε, που νομίζετε; Ακριβώς σ’ αυτό που πρεσβεύει και στις ιδέες του. Ορκίστηκε σχεδόν στον εαυτό του, γαμώ την τρέλα μου! Και ως γνωστόν, αν σ’ αδικήσει ο Κατής, σε ποιον θα πας να δικαστείς;
2. Στη συγκεκριμένη περίπτωση, ο Αμβρόσιος δεν δικάστηκε καν για τις ιδέες του αλλά για ευθεία κήρυξη μίσους και προτροπή σε βία. Εμφανίστηκε μετανιωμένος; Αααααχαχαχαχα… Από την απολογία του το ακόλουθο. "Το φτύστε τους είναι το λιγότερο. Αν είχα όπλο και μπορούσα από τον νόμο, θα το χρησιμοποιούσα να τελειώνουμε." Βγάζει φυσικά γέλιο η αντιπαραβολή της συγκεκριμένης δήλωσης με τους ισχυρισμούς περί θρησκείας της αγάπης, αλλά δεν βγάζει καθόλου γέλιο απ’ την άλλη η διάθεση του τράγου να χρησιμοποιήσει όπλο για να περιορίσει το δικαίωμα στην αυτοδιάθεση και τον έρωτα μιας μεγάλης μερίδας ανθρώπων στη χώρα μας.

Αντί λοιπόν να καταλήξει ο συγκεκριμένος κακιασμένος ρασοφόρος, ιδίως μετά την απολογία του, σε κελί στο τρίτο υπόγειο και να δοθεί το κλειδί στους συντελεστές του Gay Pride της Θεσσαλονίκης για επίσημο πέταγμά του στο Θερμαϊκό, μαθαίνουμε τελικά όλο έκπληξη ότι ο υποκινητής ενεργειών μίσους αθωώνεται!

Πάμε πάλι μέχρι να σας γίνει κτήμα. Θεωρείτε ότι η πρόταση "η ελληνική δικαιοσύνη δεν είναι τίποτα άλλο από ένα μεγάλο λαϊκό δικαστήριο με θεσμική υπόσταση" είναι υπερβολική; Θεωρείτε ότι οι νόμοι στη χώρα μας πραγματικά προστατεύουν ανθρώπινα δικαιώματα και όχι τα κεκτημένα της εξουσίας σε πολυπληθείς κοινωνικές ομάδες; Εγώ προσωπικά όχι.

Έχετε τελικά εμπιστοσύνη στην ελληνική δικαιοσύνη;

ΥΓ: Επειδή την βλέπω να έρχεται την ανταπάντηση. Αλήθεια; Αυτός είναι ο λόγος που χρειαζόμαστε περισσότερους στις επάλξεις της πολιτικής ορθότητας; Περισσότερος έλεγχος και ανάγκη να μεγαλώσει ακόμα περισσότερο το συγκεκριμένο κίνημα ώστε οι πιέσεις του να είναι συγκρίσιμες με τις πιέσεις των υπολοίπων ομάδων; Αυτό επιδιώκουμε τελικά; Νόμους που θα εφαρμόζονται, όχι επειδή υπάρχει το πλαίσιο ισχύος αλλά επειδή θα ασκούνται ισχυρότερες πιέσεις;

Μάλιστα. Θα ήθελα να μου δείξετε έστω και ένα επιτυχημένο παράδειγμα συγκρουσιακής ευμάρειας παγκοσμίως, πριν σας εκφράσω το θαυμασμό μου για τις ιδέες σας.

Συνέχεια στο άρθρο...