Η Χυδαία Επιβολή του Ισχυρού (Πραγματική Ιστορία στην Ελλάδα του 2018 – ΜΕΡΟΣ 2ο)

ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ: Αν δεν έχετε διαβάσει το 1ο μέρος εδώ, σταματήστε τώρα. Δεν θα έχετε κανένα σοβαρό στοιχείο για να αξιολογήσετε τη συγκεκριμένη πραγματική ιστορία.

---

Οι διάδρομοι του τρόμου σε στιγμές χαλάρωσης!

Μια Παρένθεση

Έστω ότι για τους Χ λόγους διαφωνίας, και με την προϋπόθεση ότι δεν έχει υποστεί βία ή κάποιου είδους αδικία, ο Βρασίδας αποφασίζει να ρίξει μια μπουνιά στον Ζαχαρία; Πως θα χαρακτηρίζατε την πράξη; Σκεφτείτε το προσεκτικά και κρατήστε την απάντηση.

Εντάξει; Προχωράμε…

Ας υποθέσουμε τώρα ότι τη μπουνιά στον Ζαχαρία δεν την έδωσε ο Βρασίδας αλλά η λεπτεπίλεπτη Εύα, η οποία προσεβλήθη από κάποιο σεξιστικό σχόλιο του θύματος. Τώρα; Πώς σας ακούγεται η συγκεκριμένη πράξη; Είναι αποδεκτή;

Και ας υποθέσουμε ότι την μπουνιά δεν την έφαγε ο Ζαχαρίας αλλά ο Mike Tyson. Εεε καλά, έλα τώρα! Ποιο θύμα;

Οπότε; Τι γίνεται με την πράξη τελικά; Δεν είναι κατακριτέα αν κάποιος αντέχει το ξύλο (σχεδόν Επίκληση στις Συνέπειες); Δεν είναι κατακριτέα αν συμφωνούμε με τα ελατήρια του θύτη (Double Standard);

Και η Κατάληξη

Το περιστατικό είναι πέρα για πέρα αληθινό και ο Δράκος υπήρξε αυτόπτης μάρτυρας αλλά:

1. Δεν υπήρξε καμιά παρκαρισμένη Mercedes Benz CLK του 2015 στις θέσεις των ασθενοφόρων.
2. Δεν υπήρξε κανένας Πρόεδρος και καθόλου κωλο-celebrity-VIP-ξες-ποιος-είμαι-εγώ πρόσωπα. Υπήρξαν όμως γύφτοι (sic) οι οποίοι τραμπούκισαν τους πάντες υπό την πλήρη και πιθανώς άνωθεν επιβεβλημένη ανοχή αστυνομίας και security.
3. Δεν υπήρξε απλώς ένας κουστουμάτος τραυματίας και δύο τρισβερκάδες. Υπήρξε ένας γύφτος τραυματίας με ένα πληγωμένο (από μαχαίρι) δάχτυλο, ο τρισβερκάς πατέρας του και ο αδερφός του, καθώς και μια συνοδεία από 10-15 γύφτους και γύφτισσες, πίτα στη βρομιά και στα tattoo, οι οποίοι άνοιγαν κουρτίνες και παραβάν και ορμούσαν μέσα την ώρα μικροεπεμβάσεων, κουβαλώντας πιθανώς έναν σκασμό μικρόβια σε δωμάτια τα οποία έπρεπε να βρίσκονται απομονωμένα από τους επισκέπτες.

Σημαίνει μήπως αυτό ότι έχουν οι γύφτοι κάποια φυλετική ροπή προς το έγκλημα και την παρανομία; Μήπως έχουν κάποια φυλετική σχέση με τη βρομιά; Μήπως είναι οι μόνοι που κουβαλάνε μικρόβια; Προφανώς όχι! Οποιοσδήποτε ζει σε συνθήκες εξαθλίωσης, ζει μέσα στη βρομιά και καταλήγει να ρέπει προς παραβατικές συμπεριφορές. Είναι ζήτημα επιβίωσης η παραβατικότητα και η μη σπατάλη ενέργειας σε πολυτέλειες τις οποίες θεωρούμε αυτονόητες όσοι ζούμε στο τυπικό δυτικό σπιτάκι μας.

Κι όμως, παρά τα όσα γράφονται παραπάνω, υπάρχουν αυτή τη στιγμή πολλά άτομα τα οποία ακούγοντας το 1ο μέρος της ιστορίας ένιωσαν την οργή τους να ξεχειλίζει απέναντι στον κωλο-celebrity-VIP-ξες-ποιος-είμαι-εγώ τύπο και τους μπράβους του, μόνο και μόνο για να νιώσουν 100% προδομένοι από το 2ο μέρος και την ρατσιστική επίθεση στους καημένους τους Ρομά, πόσο μάλλον τώρα που κάποιος διανοείται να τους αποκαλέσει και γύφτους. Η πράξη του επαναλαμβανόμενου τραμπουκισμού περνάει σε δεύτερη μοίρα μπροστά στις κατηγορίες εις βάρος του "εγκεκριμένου" κατατρεγμένου και τη χρήση μιας παράνομης λέξης. Και ο υπογράφων το συγκεκριμένο κείμενο πρέπει να είναι λογικά ένας κρυφοδεξιός ρατσιστής. Ο οποίος, αν δεν είχε αναλωθεί σε έναν ολόκληρο πρόλογο με έναν φανταστικό πλούσιο, διάσημο και αναιδή πρόεδρο, θα ήταν αδύνατο να γράψει την ιστορία εξ’ αρχής με τους πραγματικούς συντελεστές, χωρίς να χαρακτηριστεί αστραπιαία Χρυσαυγίτης.

Λυπάμαι που θα σας το χαλάσω, αλλά οι τραμπουκισμοί, πίσω απ’ τους οποίους μπορούμε ή θέλουμε να εντοπίσουμε ελατήρια, δεν μεταβάλλονται αυτόματα σε κάτι άλλο. Συνεχίζουν να είναι τραμπουκισμοί. Η αποδοχή του συνθετικού "κωλο" μπροστά απ' τον πλούσιο και η απόρριψη της μη πολιτικά ορθής λέξης "γύφτος", είναι ενδεικτικές καταστάσεις του συναισθηματικού βραχυκυκλώματος με το οποίο αντιμετωπίζετε κάποιοι την ουσία των προβλημάτων. Και το γεγονός ότι, προκειμένου να διηγηθώ το συγκεκριμένο περιστατικό, αναγκάζομαι να επινοήσω πρώτα μια ιστορία με εγκεκριμένους απεχθείς χαρακτήρες που θα προλειάνει το έδαφος απέναντι σε αριστερίζοντες και "κοινωνικά ευαίσθητους", κάνει απλώς τα μυαλά μου να πονάνε.

Ας κλείσουμε απλώς με τους κομπάρσους της όλης ιστορίας! Παραμερίστηκαν και υπέστησαν σοβαρή ψυχολογική βία (αυτοί που μου έμειναν στο μυαλό τουλάχιστον):

1. Ένας 35αρης από τροχαίο, ο οποίος πονούσε πολύ στο στήθος.
2. Ένας 40αρης με σωληνάκια και σοβαρή δυσκολία στην αναπνοή, ακινητοποιημένος πάνω σε καροτσάκι.
3. Ένα παλικαράκι πάνω σε φορείο, με το πόδι του σε κακό χάλι και γδαρμένη βάρβαρα ολόκληρη την αριστερή μεριά του προσώπου του.
4. Ένα κοριτσάκι, εικάζω 4-5 χρονών, με πιθανό κάταγμα στο πόδι του, το οποίο δεν έπαψε να κλαίει κατατρομαγμένο για πάνω από τρίωρο, γαντζωμένο στην αγκαλιά πότε του μπαμπά και πότε της μαμάς. Οι οποίοι πέρασαν όλο αυτό το διάστημα της αναμονής όρθιοι!
5. Μια κοπέλα στα 25-30, ίσως η μοναδική χωρίς συνοδό, η οποία μόρφαζε από τον πόνο και έκλαιγε μόνη της, όρθια σε μια γωνία για πάνω από μισή ώρα. Σε κάποια φάση έφυγα σε ένα διπλανό δωμάτιο της βραχείας νοσηλείας, τράβηξα μια καρέκλα προς την πόρτα και την φώναξα να καθίσει. "Μα θα χάσω τη σειρά μου" μου είπε. "Θα στην κρατήσω εγώ και θα έρθω να σε φωνάξω" της απάντησα. Και το χαμόγελο ανακούφισης που μου χάρισε επειδή βρέθηκε κάποιος να ενδιαφερθεί γι' αυτήν, με αποζημίωσε πλήρως για τις ώρες της ταλαιπωρίας.

Απλώς, όλοι οι παραπάνω δεν είχαν την ευκαιρία να καταθέσουν πιστοποιητικό κοινωνικής κατάστασης, ώστε να έχουν δικαίωμα στη διαμαρτυρία.

Συνέχεια στο άρθρο...

Η Χυδαία Επιβολή του Ισχυρού (Πραγματική Ιστορία στην Ελλάδα του 2018 – ΜΕΡΟΣ 1ο)

Η Αρχή

Κυριακή 4 Μαρτίου 2018

- Ήρθε ο γιατρός, τον εξέτασε και είπε ότι θα πρέπει να πάει στο νοσοκομείο.

- Καλέσατε ΕΚΑΒ;

- Ναι, το κάλεσε ο γιατρός. Θα τον πάνε στο Ιπποκράτειο…

- Γιατί όμως νοσοκομείο;

- Έχει κάνει 5 φορές εμετό σήμερα. Δεν στο είπα νωρίτερα. Ο γιατρός λέει ότι φοβάται για ειλεό.

- Ξεκινάω. Σε πέντε λεπτά θα είμαι εκεί.

Σε πέντε λεπτά ο Δράκος βρέθηκε στο σπίτι των γονιών του και λίγα λεπτά αργότερα βρέθηκε να ακολουθεί το προπορευόμενο ασθενοφόρο με τον πατέρα του μέσα. Κατάσταση; Ελεγχόμενη.

Είσοδος στο νοσοκομείο. Κατάσταση; Ανεξέλεγκτη. Τη συγκεκριμένη εποχή, λόγω των πρόσφατων συλλαλητηρίων σε Θεσσαλονίκη και Αθήνα για το Σκοπιανό, είχε γίνει της μόδας μια πολύ ωραία μονάδα μέτρησης της πυκνότητας πληθυσμού. Συγκέντρωση ατόμων / m²! Δημοφιλείς τιμές; Τιμές-τέρατα του στιλ 4,5 άτομα / m² (LOL), οι οποίες όμως, εντός των επειγόντων του Ιπποκρατείου, φάνταζαν ως μονάδες μέτρησης ερήμωσης. Στενός διάδρομος στα επείγοντα με γιαγιάδες σε καροτσάκια, φορεία με σακατεμένα παιδιά, στωικούς υπομένοντες, πρόσωπα να μορφάζουν από τον πόνο και νοσοκόμους σε κατάσταση πανικού να παρκάρουν ασθενείς δίπλα σε άγνωστους υγιείς συνοδούς, "για λίγο", ώστε να μπορέσουν να παράσχουν βοήθεια και σε άλλους. Α! Και γιατρούς με τη μάσκα ηρώων της Marvel να κινούνται με υπερφυσικούς ελιγμούς ηρώων της Marvel από περιστατικό σε περιστατικό, παρέχοντας ταυτόχρονα λύσεις σε διαφορετικά σημεία του νοσοκομείου μέσα από κάποια μυστήρια τηλεμετακίνηση ηρώων της Marvel. Πυκνότητα κειμένου της λέξης "τροχαίο" στους ανακατεμένους διαλόγους; Πάνω από 20%. Για όσους έχουν καλές γνώσεις Semantic SEO, πυκνότητες κειμένου μιας λέξης άνω του 5% σε ένα κείμενο, θεωρούνται πλέον από τις μηχανές αναζήτησης αφύσικες, ύποπτες, σοβαρές ενδείξεις υπερβολής και απόπειρα εξαπάτησης. Όχι στο Ιπποκράτειο! Καμία υπερβολή εδώ.

Λίγο έξω απ' το διάδρομο του τρόμου και σε φάση σχετικά χαλαρή.

- (Δράκος) Τι διάολο κάνουμε σ’ αυτή τη χώρα με τα αυτοκίνητα, γαμώ το στανιό μου; Αλλά γάμησέ το. Φαντάζει σχεδόν φιλοσοφικό το ερώτημα σ’ αυτή τη φάση. Κάτσε να τραβήξουμε το καροτσάκι όσο πιο δεξιά γίνεται γιατί έρχεται γκαζωμένο νέο φορείο και δεν βλέπω να χωράει. Και σφαδάζει ο φουκαράς.

Διαγώνια ματιά στα νούμερα προτεραιότητας του χειρουργικού. 88 ο αριθμός του Δράκου και τρέχων αριθμός ο 86. Τουλάχιστον δεν φαίνεται να αργούμε και προς το παρόν ο μπαμπάς φαίνεται να έχει καλμάρει, τόσο από πόνους όσο και από τάση για εμετό.

20 λεπτά αργότερα, η πρώτη εξέταση έχει τελειώσει και ο Δράκος έχει πλέον παραπεμπτικό για το ακτινολογικό και για εξετάσεις αίματος και ούρων. Και με τις ακτίνες στο χέρι, θα πρέπει μετά να επιστρέψει για την επανεξέταση στους γιατρούς. Παρανοϊκή διαδρομή με καροτσάκι μέσα από συγκέντρωση ατόμων / m² περίπου στο 6, με πολλά μπρος και πίσω για τη διευκόλυν… ααααααχαχαχαχαχαχα… ναι τέλος πάντων, για την κατά το δυνατόν διευκόλυνση των φορείων. Και παρκάρισμα σε νέα σειρά με το καλό σενάριο να κάνει λόγο για λίγο περισσότερο από μία ώρα αναμονής μέχρι την είσοδο στο ακτινολογικό. Εν αναμονεί λοιπόν…

Ο Ισχυρός

Περίπου 35 λεπτά μετά και εντελώς ξαφνικά, φωνές κάπου εκεί πίσω, στο μέρος που πραγματοποιήθηκε η αρχική εξέταση.

- (Τρισβερκάς) Ρε, πλάκα μας κάνεις; Ποια σειρά ρε; Ο άνθρωπος έχει κόψει τον τένοντά του.

- (Γιατρός) Κύριε περάστε έξω σας παρακαλώ. Δεν μπορούμε να…

Ο τύπος με τρεις δίπλες στο σβέρκο απωθεί με βία το γιατρό και βοηθάει τον κουστουμάτο και "υψηλό" τραυματία, ο οποίος στο μεταξύ σκυλοβρίζει για τη γαμημένη κατάσταση στα ελληνικά νοσοκομεία, να ξαπλώσει στο κρεβάτι του εξεταστηρίου.

- (Κουστουμάτος) Ρε, θα τα σπάσουμε όλα εδώ μέσα. Πάτε καλά;

- (Γιατρός) Κύριέ μου, έχετε το 117 και σειρά έχει τώρα το…

- (Κουστουμάτος) Σειρά έχουμε εμείς. Κοροϊδευόμαστε τώρα μεταξύ μας; Αιμορραγώ και μου έχετε μέσα την άλλη η οποία λέει "δεν μπορώ να καταλάβω που ακριβώς πονάω";

Επεμβαίνουν οι security του νοσοκομείου, απευθυνόμενοι στον έναν απ’ τους δύο τρισβερκάδες που συνοδεύουν την "υψηλή" προσωπικότητα.

- (Security) Κύριοι, θα σας παρακαλέσουμε να βγείτε έξω. Στο εξεταστήριο δεν μπαίνουν παρά μόνο οι ασθενείς και οι συνοδοί όσων χρειάζονται βοήθεια.

- (Τρισβερκάς) Τι λες ρε καραγκιόζη; Δεν χρειάζεται βοήθεια ο πρόεδρος; Τα αίματα τα είδες;

- (Γιατρός) Έχει ένα απλό τραύμα στο δάχτυλό του. Θέλετε να δείτε τι κόσμος περιμένει έξω, πάνω στα φορεία;

- (Τρισβερκάς) Κάνε τη δουλειά σου ρε, να τελειώνουμε.

Κάπου εδώ, και για να μην εξελιχθεί το παρόν άρθρο σε μυθιστόρημα, θα πρέπει να συνοψίσουμε την κατάσταση στα εξής:

Ο τυφώνας που μπούκαρε στα επείγοντα και παρέσυρε τα πάντα στο διάβα του, ήταν ο Πρόεδρος (;;;), συνοδευόμενος από δύο εύσωμους τρισβερκάδες μπράβους (τρεις δίπλες στο σβέρκο έκαστος). Εισέβαλαν στο νοσοκομείο, παρέκαμψαν οποιαδήποτε υπάρχουσα σειρά, σπρώχνοντας και τρομοκρατώντας καθώς τους "έπνιγε το δίκιο τους" για τους γιατρούς που αγνοούσαν την κρίσιμη κατάσταση του Προέδρου (;;;) από έναν τραυματισμό στον δείκτη του αριστερού χεριού, και ολοκλήρωσαν με το έτσι-θέλω την αρχική εξέτασή τους υπό τη διακριτική παρουσία των security. Οι οποίοι security απαντούσαν στις παραινέσεις των γύρω τρομαγμένων για παρέμβαση, ότι δεν έχουν το δικαίωμα, βάσει νόμου, να οδηγήσουν κανέναν έξω από το νοσοκομείο. Στη συνέχεια, έχοντας πάρει τα παραπεμπτικά, μπούκαραν με το έτσι θέλω στο ακτινολογικό, παρακάμπτοντας και την εκεί σειρά (Και του Δράκου, ο οποίος ακολούθησε αμέσως μετά…), και προχώρησαν στη συνέχεια σε τρίτο πιστόλιασμα σειράς, εκεί στη λήψη αίματος και ούρων. Σε όλη τη διάρκεια της επεισοδιακής μετακίνησής τους, οι τρισβερκάδες απειλούσαν και λογόφεραν διαρκώς με τους security και με κάποιους απ’ τους παρευρισκόμενους, παρενοχλούσαν τους γιατρούς και μπαινόβγαιναν συνεχώς μέσα στα εξεταστήρια, ακόμα και τη στιγμή παροχής πρώτων βοηθειών σε κάποιο επείγον περιστατικό.

Ελλάδα 2018!

Κάπου στην πορεία, εμφανίστηκαν δύο πελώριοι τύποι απ’ τα ματ, με πλήρη εξάρτηση, τους οποίους προφανώς και κάλεσαν οι security και οι οποίοι συνόδευσαν τον Πρόεδρο (;;;) εντός του χειρουργικού τμήματος κρατώντας τουλάχιστον έξω τους μπράβους, όπου και ολοκληρώθηκε η περίθαλψή του. Στο ενδιάμεσο, ο ένας απ’ τους δύο μπράβους πρόλαβε να ξανατραμπουκίσει έναν γιατρό, την ώρα που ο τελευταίος βγήκε τρέχοντας για να υποδεχτεί ένα φρέσκο περιστατικό.

- (Τρισβερκάς) Για πες ρε, αν φοράς παντελόνια, τι πήγες και είπες στη νοσοκόμα στο ακτινολογικό;

- (Γιατρός) Φύγε από μπροστά μου, έχω δουλειά.

- (Τρισβερκάς, τον τραβάει απ’ το χέρι) Δεν πας πουθενά. Θα έρθεις τώρα μαζί μου.

- (Γιατρός, με αξιοθαύμαστη ψυχραιμία) Αν με ξαναακουμπήσεις, δεν ξέρω κι εγώ τι θα γίνει. ΕΧΩ ΔΟΥΛΕΙΑ. Ο άνθρωπος έξω έχει θέμα.

- (Τρισβερκάς) Για ξαναπές ρε τι είπες…

Ο γιατρός τραβάει το χέρι του αγνοώντας πλήρως τον τραμπούκο και σπεύδει προς το νεοαφιχθέν περιστατικό, την ίδια στιγμή που οι security προσπαθούν να συγκρατήσουν τον έξαλλο Μαμελούκο.

Η υπέροχη αυτή ιστορία έληξε τελικά (αλλά προσωρινά όπως θα δείτε στη συνέχεια) με τη θριαμβευτική αποχώρηση των κωλο-celebrity-VIP-ξες-ποιος-είμαι-εγώ προσώπων από το νοσοκομείο μέσα σε μια Mercedes Benz CLK του 2015, παρκαρισμένη τόσην ώρα στις θέσεις των ασθενοφόρων! Ααα… Και ο πατέρας του Δράκου απέφυγε τελικά το ανησυχητικό σενάριο και επέστρεψε στο σπίτι του μετά από 6 ώρες στη βραχεία νοσηλεία.

Όσο για τη συνέχεια; Θα τη μάθετε στο ΜΕΡΟΣ 2ο, το οποίο θα δημοσιευθεί αύριο.

Διαβάστε τη συνέχεια: Η Χυδαία Επιβολή του Ισχυρού (Πραγματική Ιστορία στην Ελλάδα του 2018 – ΜΕΡΟΣ 1ο)

Συνέχεια στο άρθρο...

Ο Έρωτας στα Χρόνια του Φεμινισμού

Ο έρωτας είναι υπέροχο πράγμα!

Και βασικά χρειάζεται δύο. Στη συνηθέστερή του μορφή, ένα αγόρι και ένα κορίτσι. "Όχι εγώ" να πείτε στον Δημητρά (Voyer Cam of Helsinki), οι πολυαγαπημένοι The Clovers στο Love, Love, Love με τον παρακάτω στίχο:

♪ There ain't nothin' in this world for a boy and a girl but love, love, love ♫

Επειδή ακριβώς ο έρωτας είναι μια υπέροχη κατάσταση, γονιδιακής προέλευσης, στην οποία εισέρχεται ο άνθρωπος την ώρα που ο εγκέφαλος συντονίζει τις γενετήσιες ορμές με τον φορέα αποδοχής και ικανοποίησης αυτών (των γενετήσιων ορμών ντε), και οι φορείς αυτοί ενδέχεται να αποτελούν πρότυπα για πολλούς ενδιαφερόμενους, το αποτέλεσμα αυτής της κατάστασης είναι η διεκδίκηση και οι σφοδρές συγκρούσεις. Διεκδίκηση (ΠΡΟΣΟΧΗ, στερεότυπα) της καλύτερης και του καλύτερου, της ομορφότερης και του ομορφότερου, του εξυπνότερου, της σεξουαλικότερης, του μυώδους, της ναζιάρας, του ισχυρότερου, της εμπειρότερης και του πλέον παθιασμένου. Όσο πιο έντονα τα ανωτέρω χαρακτηριστικά, τόσο μεγαλύτερη η διεκδίκηση και τόσο πιο άγριος ο στίβος μάχης. Και η τελική επιλογή, σχεδόν πάντα, αφήνει δύο τρισευτυχισμένους και πολύ περισσότερους απογοητευμένους.

Το φλερτάρισμα είναι η διαδικασία εκείνη κατά την οποία εξωτερικεύεται και εκδηλώνεται η ερωτική επιθυμία προς το νούμερο 2 της εξίσωσης με απώτερο σκοπό τη χορήγηση δικαιωμάτων επαφής. Δικαιώματα επαφής τα οποία απαγορεύονται στους υπόλοιπους ανθρώπους.

Η μετάβαση από το "Μη μ' αγγίζεις" στο "Κάνε με ό,τι θέλεις!"; Όπως και σχεδόν σε όλα τα πράγματα στη φύση, δεν γίνεται με το γύρισμα ενός διακόπτη αλλά μέσα προοδευτικές υποχωρήσεις. Από το εσωτερικό "Μη μ' αγγίζεις", στο σιωπηρό "Με ακούμπησε, μακάρι να το ξανακάνει...", στο παιχνιδιάρικο "Αχ ναι, κάνε μου λίγο μασάζ στους ώμους", στο καθαρό "Μμμμ... Μ' αρέσει", στα σιωπηρά και παθιασμένα φιλιά στο λαιμό, στους λοβούς των αυτιών και το στόμα, στην ανεξέλεγκτη στύση και το ασταμάτητο μούλιασμα, στο ξεκάθαρο "Μη διανοηθείς να πάρεις το χέρι σου από εκεί", στο ανυπόμονο "Πάμε κάπου πιο ήσυχα;" και στο τελειωτικό "Κάνε με ό,τι θέλεις!". Πορεία προς την παράδοση. Πορεία τόσο σκοτεινή και διερευνητική όσο και συναρπαστική!

Σκοτεινό; Ενδέχεται να σκοντάψεις. Χρειάζεται εμπειρία για να μάθεις να πορεύεσαι διερευνητικά.

Συναρπαστικό; Δεν υπάρχει τίποτα συναρπαστικό στη ζωή μας, η συνάντηση με το οποίο να μην είναι έντονη και συχνά άβολη και άγρια για τον μη εξοικειωμένο. Και η εξοικείωση χρειάζεται εμπειρία.

Εμπειρία; Χρειάζεται ευκαιρίες και τριβή.

Ευκαιρίες; Χμμμ... Επιστρέψτε και πάλι στα διεκδικούμενα χαρακτηριστικά και μαντέψτε ποιοι θα στερούνται ευκαιριών. Και μην παραλείψετε να θυμηθείτε πως οποιοδήποτε από τα διεκδικούμενα χαρακτηριστικά δεν είναι επίκτητο, η φύση συνηθίζει να το μοιράζει εντελώς άνισα. Ω ναι! Η διαδικασία της διεκδίκησης είναι ζόρικη, παρεξηγήσιμη και συχνά τραυματική, ιδίως όταν σε διεκδικούν λίγοι ή σε απορρίπτουν πολλοί.

[Διακοπή για Διαφημίσεις]
Η ιστορία που περιγράφεται εδώ είναι η τυπική και συνηθισμένη πορεία προς τον έρωτα. Αυτό, σε καμία περίπτωση δεν σημαίνει πως οτιδήποτε έξω από το τυπικό, όταν λαμβάνει χώρα με την απαραίτητη διπλή ή / και πολλαπλή συναίνεση, υπολείπεται σε υποκειμενική αξία και απαιτεί την εξασφάλιση κάποιας αντικειμενικής έγκρισης από οποινδήποτε.
[Τέλος Διαφημιστικού Μηνύματος]

Ο Ακήρυχτος Πόλεμος στη Βιολογία
Η θρησκεία, και ειδικά ο Χριστιανισμός, τροφοδότησε παραδοσιακά τους ανθρώπους με αστήρικτους στερητικούς κανόνες οι οποίοι όριζαν το επιτρεπτό και μη για τους ανθρώπους. Αξιωματούχοι της πίστης έσπευσαν να δαιμονοποιήσουν οποιαδήποτε έκφανση θα μπορούσε να αφαιρέσει τον έλεγχο του ατόμου από τους μηχανισμούς επιβολής και εξουσίας. Μοιραία, ο έρωτας ήταν από τα πρώτα πράγματα που βρέθηκαν στο στόχαστρο. Το μυαλό του ερωτευμένου, βλέπετε, καταλήγει να εξουσιάζεται αποκλειστικά από κάποιο άλλο άτομο σε μια στεγανή κατάσταση απόλυτης παράδοσης. Και η θρησκεία δεν θα μπορούσε ποτέ να αφήσει έτσι τον ανταγωνισμό. Ποινικοποίησε τα φυσικά ένστικτα εισάγοντας την μεταφυσική και τερατώδη έννοια της αμαρτίας και κατάφερε να εισάγει τον άνθρωπο στο πιο παράλογο και ταυτόχρονα βασανιστικό τρυπάκι από καταβολής κόσμου. Αφήνω τον John Milton να εξηγήσει:

Ο Θεός γουστάρει να παρακολουθεί. Και είναι ένας μεγάλος φαρσέρ. Σκέψου το λιγάκι. Δίνει στον άνθρωπο ένστικτα. Του δίνει αυτό το εξαιρετικό δώρο, και στη συνέχεια τι κάνει; Αλήθεια σου λέω, για τη δική του διασκέδαση, για το δικό του προσωπικό κοσμικό καλαμπούρι, κάθεται και ορίζει ο ίδιος τους κανόνες του σε αντίθεση. Μιλάμε για τη φάρσα όλων των εποχών. Κοίταξε, αλλά μην αγγίζεις. Άγγιξε, αλλά μην δοκιμάσεις. Δοκίμασε, πρόσεξε μην καταπιείς όμως… ΧΑ! Και ενώ εσύ χοροπηδάς από το ένα πόδι στο άλλο, τι ακριβώς κάνει αυτός; Ξεσκίζεται στα γέλια μέχρι αηδίας. Είναι ένας δυσκοίλιος. Είναι ένας σαδιστής. Είναι ένας απών σπιτονοικοκύρης. Να λατρέψεις αυτόν; ΠΟΤΕ!

Πέρασε πολύς καιρός έως ότου να καταφέρουμε να ξηλώσουμε την καθολική εξουσία του ιερέα πάνω στην ερωτική επιθυμία και να την απενοχοποιήσουμε σε όλες της τις εκφάνσεις στα σύγχρονα πολιτισμένα κράτη. Και πάνω που νομίζαμε ότι έχουμε αρχίσει να ξεμπερδεύουμε απ’ όλα αυτά, πέσαμε πάνω στον ρεβανσισμό και την υστερία της φεμινιστικής παράνοιας η οποία αποπειράται να εισάγει καινούριους ποινικούς κανόνες. Οι άνδρες που διεκδικούν, αποτελούν συλλήβδην δυνητικούς βιαστές. Η σκοτεινή και διερευνητική πρώτη επαφή, το αδέξιο φλερτ, το έντονο κοίταγμα και η πιεστική πολιορκία ομαδοποιούνται πλέον κάτω από τον διευρυμένο όρο του βιασμού, σπιλώνοντας υπολήψεις και επιβάλλοντας κυρώσεις με συνοπτικές διαδικασίες στα αρσενικά (πιάνετε την ανεπαίσθητη αρνητική χροιά που έχει αποκτήσει η λέξη, έτσι;) αλλά παράλληλα υποβαθμίζοντας μ' αυτόν τον τρόπο την αποτρόπαια πράξη του πραγματικού βιασμού.

"Με κάνει να φοβάμαι", "Νιώθω άβολα" αλλά και "Δικαίωμά μου να κυκλοφορώ όπως θέλω" (θαρρείς και αμφισβητήθηκε ποτέ αυτό το δικαίωμα θεσμικά) επιστρατεύονται από ολοένα και περισσότερες γυναίκες σε ένα γνώριμο μοτίβο. Δώστε βάση:

Η αποκαλυπτική γυναίκα ενεργοποιεί στον άνδρα ένστικτα. Του ενεργοποιεί αυτό το εξαιρετικό δώρο, και στη συνέχεια τι κάνει; Αλήθεια σου λέω, για τη δική της προσωπική ρεβάνς, κάθεται και ορίζει η ίδια τους κανόνες σε αντίθεση. Μιλάμε για τη φάρσα όλων των εποχών. Να τα, αλλά μην κοιτάζεις. Κοίταξε, αλλά μην αγγίξεις. Άγγιξε, αλλά μπορεί να το μετανιώσω...

Και κάπου εδώ χάνεται ολοκληρωτικά ο μπούσουλας.

Τα ήθελε ο κώλος της; Τι εννοείς; Είναι σημαντικό να προσδιορίσουμε τι ακριβώς είναι αυτό που ήθελε ο κώλος της.

Σεξουαλική παρενόχληση; Αγγίγματα και πιεστικές συμπεριφορές μετά την απόρριψη; Βιασμός;;; Όχι, όχι και πάλι όχι! Όχι μόνο δεν τα ήθελε ο κώλος της αλλά επιπλέον αυτός που ισχυρίζεται κάτι τέτοιο είναι ένα πρωτόγονο και αποκρουστικό καθίκι το οποίο θα πρέπει όλοι να έχουμε στη μπούκα από τούδε και στο εξής.

Λιγούρικα βλέμματα και αδέξια ή ανεπιθύμητα φλερτ; Ναι. Είναι μέσα στο πρόγραμμα. Ανήκουν στο ευρύτερο παιχνίδι της σκοτεινής και διερευνητικής διαδικασίας της προσέγγισης και της διεκδίκησης. Και το παιχνίδι αυτό είναι τόσο ζόρικο όσο και υπέροχο. Ποιες προσπαθούν να το ποινικοποιήσουν; Τριών λογιών γυναίκες; Αυτές που διακατέχονται από ρεβανσιστικές τάσεις για όλα όσα έχει υποστεί η γυναίκα σε επίπεδο επιβολής και απαξίωσης τα παλαιότερα χρόνια, αυτές που δεν είχαν τις ευκαιρίες τους να ζήσουν το παιχνίδι του φλερτ και τέλος οι διασημότητες που επιθυμούν να ενισχύσουν το ευαισθητοποιημένο κομμάτι του προφίλ τους, υιοθετώντας μαζικές καμπάνιες αποκαλύψεων #μυτούδων εκ των υστέρων.

Η Δυτική Γυναίκα
Τι ακριβώς είπε η υπέροχη Catherine Deneuve; Τα αυτονόητα.

"Ο βιασμός είναι έγκλημα. Η προσπάθεια όμως για αποπλάνηση, ακόμα και το επίμονο ή αδέξιο φλερτάρισμα, δεν είναι αδίκημα, ούτε οι αβρότητες φαλοκρατική επίθεση."

"Αυτό που ξεκίνησε ως ενθάρρυνση των γυναικών να απελευθερωθούν και να μιλήσουν, έχει μετατραπεί στο αντίθετο. Εκφοβίζουμε τους ανθρώπους να μιλούν σωστά, να κράζουν όλους όσους έχουν διαφορετικές απόψεις και ειδικά οι γυναίκες που αρνούνται να υποταχθούν στη νέα αυτή πραγματικότητα κατηγορούνται πλέον για συνέργεια και προδοσία."

"Ως γυναίκες δεν αναγνωρίζουμε τον εαυτό μας εντός αυτού του φεμινισμού, ο οποίος πέρα από την καταδίκη της κατάχρησης εξουσίας, υιοθετεί το μίσος εις βάρος των ανδρών και της σεξουαλικότητας."

Συμπληρώνω τις φράσεις της με την εξαιρετική ατάκα του διαδικτυακού φίλου Κωνσταντίνου από το Facebook:

The Western Woman will save the world!

Συνέχεια στο άρθρο...

Ο Μαύρος Αχιλλέας και ο Γυμνός με τα Χέρια στις Τσέπες!

- Πώς κάνετε έτσι ρε; Και τι έγινε δηλαδή που θα παίξουν μαύροι ηθοποιοί τον Αχιλλέα, τον Πάτροκλο και τον Δία στο Troy: Fall of a City;

- Τι έγινε; Απολύτως τίποτα που δεν έχει γίνει ήδη. Αλλά επειδή βρισκόμαστε πλέον καταμεσής σε μια εποχή στην οποία "απαγορεύονται" κάποιου συγκεκριμένου είδους συζητήσεις και ο κόσμος καλείται να πολώνεται αστραπιαία ως πολέμιος ή απολογητής της κάθε επίκαιρης διχογνωμίας, δεν μπορώ παρά να αναρωτιέμαι: Πόσο πολύ μας έχει πολτοποιήσει τα μυαλά η πολιτική ορθότητα ώστε να...

- Έλεος πια! Για όλα τελικά σας φταίει η δήθεν δικτατορία της πολιτικής ορθότητας και τείνετε να τα φορτώνετε όλα σ’...

- ΣΚΑΣΕ. Και διάβασε παρακάτω.

Κρίσεις και Προτάσεις
Ας ξεκαθαρίσουμε πρώτα το εξής:

Κάθε φορά που συζητιέται ένα τέτοιο ζήτημα, οι θέσεις χωρίζονται σε δύο βασικές κατηγορίες.
Υπάρχουν οι κρίσεις οι οποίες... εχμ... κρίνουν κάποιο ζήτημα και οι προτάσεις που αποπειρώνται να το χαρακτηρίσουν χρωματίζοντάς το με κάποια νομικά ή/και ηθικά χαρακτηριστικά και να προτρέψουν σε ανάλογες ενέργειες.

Κρίσεις: "είναι μαλακία", "είναι ένα ηλίθιο και ανιστόρητο έργο", "είναι αριστούργημα", "τι ακριβώς προσπαθούσε να πετύχει ο σκηνοθέτης;", "η ιδέα και μόνο είναι γελοία" κλπ.

Προτάσεις: "θα έπρεπε να απαγορευτεί", "αυτό το έργο είναι βλάσφημο" (γλυκοκοιτάζουμε έμμεσα τη θεσμική παρέμβαση), "να παρέμβει το ΕΣΡ" και "να υπογράψουμε ένα petition".

Προφανώς, και στο πλαίσιο των ανθρωπίνων δικαιωμάτων τα οποία περιλαμβάνουν το δικαίωμα στη σκέψη και την έκφραση, οι κρίσεις (πρέπει να) είναι καθόλα αποδεκτές. Συμφωνούμε; Αν συμφωνούμε, για τον ίδιο ακριβώς λόγο οι προτάσεις δεν πρέπει να γίνονται αποδεκτές. Γιατί; Μα ακριβώς επειδή προτρέπουν σε ενέργειες οι οποίες θα μπλοκάρουν κάποιου συγκεκριμένου τύπου σκέψη και έκφραση. Αν πάλι δεν συμφωνούμε, σκασμός και δρόμο από δω! (Κατάλαβες τι έκανα μόλις τώρα, έτσι;)

Η θέση της Πολιτικής Ορθότητας: Γενικά ναι, αλλά οι προτάσεις που επιδιώκουν να περιορίσουν τις μη πολιτικά ορθές κρίσεις είναι αναγκαίες.

(Μη με μαρτυρήσετε παρακαλώ στον Δημητρά)

Οπότε, τώρα που κάναμε αυτό το ξεκαθάρισμα, ας προχωρήσουμε στις παρακάτω απαντήσεις:

FB status: Δεν σέβονται τίποτα πια; Μαύρος ο Αχιλλέας; Να μην δει κανείς τη συγκεκριμένη σειρά. Η πολιτική ατζέντα που θέλει τους μαύρους σε όλες τις θέσεις, πρέπει κάποτε να σταματήσει.

Chill out! Θα συμφωνήσουμε μεν πως το όλο σκεπτικό του μαύρου Αχιλλέα είναι τουλάχιστον γελοίο αλλά απ’ την άλλη, κανένας δεν σε υποχρεώνει να δεις κάτι που δεν θέλεις. Κανένας. Συνεπώς σταμάτα να ασχολείσαι τόσο πολύ με το τι δεν θα πρέπει να κάνουν οι άλλοι και να ηδονίζεσαι με την ιδέα της μαζικοποίησης των αντιδράσεων. Τις αναλύσεις σου σχετικά με το γελοίο του πράγματος να τις ακούσουμε ευχαρίστως.

[Και ξαφνικά σκάει μύτη ο πολιτικά ορθός, ο οποίος ξοδεύει πάνω από τα μισά στάτους του για να νουθετεί τους πάσης φύσεως παραστρατημένους. Ξέρετε, αυτός ο τύπος ο οποίος θεωρεί ρατσιστή αυτόν που θα κάνει έστω και κουβέντα σχετικά με το πόσο ενοχλείται με τον μαύρο Αχιλλέα από τη Φθιώτιδα. Ναι, μιλάμε για τον ίδιο που θα σκάσει μύτη στα σχόλια και θα μας πει για τους μαύρους μπασκετμπολίστες Σοφοκλή παλαιότερα και Γιάννη στις μέρες μας, συγκρίνοντας την αρχαία εποχή με την εποχή της παγκοσμιοποίησης.]

FB status: Καλά του τα πες. Στην τελική οι συγκεκριμένοι ήρωες δεν είναι ιστορικά αλλά μυθικά πρόσωπα και συνεπώς δεν υπάρχει κάποια δέσμευση στη μορφή και τα εξωτερικά χαρακτηριστικά τους. Δεν είναι υποχρεωτική η πιστή απόδοση του έργου. Άσε που κάποια μεγάλα έργα, όπως η Ιλιάδα, αποτελούν παγκόσμια πολιτιστική κληρονομιά και είναι απόλυτα θεμιτό να τα παρουσιάζει ο εκάστοτε καλλιτέχνης προσαρμοσμένα στον δικό του τρόπο. Τέλος, οι αντιδράσεις στο "Troy: Fall of a City" για τη συμμετοχή μαύρων ηθοποιών στους βασικούς χαρακτήρες, έχουν τη ρίζα τους στα ρατσιστικά πρότυπα άλλων εποχών, όπου οι λευκοί πρωταγωνιστούσαν στα πάντα.

Σοβαρά; Ας επιστρέψουμε λοιπόν στο δημοτικό και συγκεκριμένα στα λεξικά για να δούμε τι είναι οι μυθικοί ήρωες.

ήρωας ο [íroas]:

1. στην αρχαία ελληνική μυθολογία θνητός με εντελώς ξεχωριστές ικανότητες και ιδιότητες, που λατρευόταν μετά το θάνατό του
2. α. που αντιμετωπίζει τον κίνδυνο, κυρίως στις πολεμικές επιχειρήσεις, με εξαιρετικό θάρρος, τόλμη και γενναιότητα
   β. που διακρίνεται για το ήθος, την αρετή και την αυτοθυσία του στην υπηρεσία ενός ανώτερου σκοπού
3. α. καθένα από τα δρώντα βασικά πρόσωπα ενός λογοτεχνικού, θεατρικού ή κινηματογραφικού έργου
   β. το κύριο πρόσωπο ενός συμβάντος

Προφανώς αναφερόμαστε στο 3α. Αυτά τα πρόσωπα που περιέχονται στον ορισμό 3α έχουν ένα βασικό χαρακτηριστικό. δεν είναι αυτόνομα αλλά αποτελούν βασικά συστατικά ενός λογοτεχνικού, θεατρικού ή κινηματογραφικού έργου. Κάθε ένα τέτοιο έργο περιγράφει μία ιστορία και η ιστορία αυτή, πέρα από τα πρόσωπα στα οποία βασίζεται, είναι άρρηκτα συνυφασμένη και με το συνολικότερο πλαίσιο στο οποίο οριοθετείται το σκηνικό. Είναι προφανώς ΟΚ να αποδώσεις το έργο με μικρές προσαρμογές στα σύγχρονα ήθη (ώστε να αγγίξει περισσότερο το έργο τους θεατές) και με αλλαγές στο ντύσιμο (με μέτρο), σε μερικές ιδιότητες των χαρακτήρων και σε μερικά κομβικά σημεία της ιστορίας, αλλά μέχρι εκεί. Γιατί μέχρι εκεί; Όχι επειδή θα σε κυνηγήσει κάποιος και θα σου επιβάλει κυρώσεις αλλά επειδή από ένα σημείο και μετά θα παράγεις ένα εξάμβλωμα του έργου το οποίο ουδεμία σχέση έχει πλέον με τη βάση της ιστορίας.

Το χρώμα, η καταγωγή, το κοινωνικό πλαίσιο, η εθνικότητα, τα αντιμαχόμενα στρατόπεδα, το φύλο, καθώς και η κατάληξη μιας ιστορίας δεν μπορούν να αλλάξουν επειδή τότε, δεν μιλάμε πια για την ίδια ιστορία. Λυπάμαι που θα σας το χαλάσω, αλλά ο Τρωικός Πόλεμος παύει να είναι ο Τρωικός Πόλεμος τη στιγμή που πολεμάνε μαύροι Έλληνες, όταν πολεμάνε οι Κοσσοβάροι με τους Τρώες, όταν ηγείται της εκστρατείας των Ελλήνων ένα λαϊκό παιδί από την Πύλο, ο Βρασίδας, όταν το Δωδεκάθεο περιλαμβάνει Αφροαμερικάνους και Κορεάτες, όταν η αφορμή για τον πόλεμο γίνεται με την αρπαγή της Κακάσχημης Καπνικαρέας και όταν κερδίζουν τελικά οι Τρώες. Μιλάμε για κάποια άλλη ιστορία, ενός κατά πάσα πιθανότητα ατάλαντου ή στερεμένου παραγωγού, ο οποίος αδυνατεί να στήσει μια δική του ιστορία ή έναν δικό του νέο ήρωα και στραπατσάρει κάτι ήδη αναγνωρισμένο για να υιοθετήσει το brand και να καρπωθεί τον ντόρο από τις αντιδράσεις των οπαδών του. H ίδια ιστορία με άλλο όνομα και άλλα ονόματα πρωταγωνιστών απλώς θα πήγαινε άπατη.

Όσο για τα επιχειρήματα περί ρατσιστικών αντιδράσεων, είναι ακόμη πιο φαιδρά και από τις αυτιστικές αντιδράσεις των απολογητών του μαύρου Αχιλλέα. Αν μιλήσουμε για κλασικά έργα, ο Οθέλος θα έπαυε να είναι Οθέλος τη στιγμή που ο ομώνυμος ήρωας θα γινόταν κοκκινοτρίχης μανάβης απ’ τα φιόρδ και η Καλύβα του Μπαρμπα-Θωμά δεν θα ήταν πια η Καλύβα του Μπαρμπα-Θωμά αν ο Μπαρμπα-Θωμάς ήταν ξανθός ιδιοκτήτης φάρμας στο σοκολατοχωριό της Milka. Να μιλήσουμε και για κάτι πιο σύγχρονο; Το πολυαγαπημένο Django Unchained ήταν μια ταινία η οποία μας καθήλωσε για κάτι λιγότερο από 3 ώρες και πανηγυρίσαμε στο τέλος την καθολική ισοπέδωση των λευκών αφεντάδων από τον σχεδόν υπεράνθρωπο μαύρο σκλάβο, στην απόλυτη ιστορία εκδίκησης. Τη μέρα που θα γυριστεί το remake του Django Unchained με πρωταγωνιστή τον Tom Hardy στο ρόλο του αλυσοδεμένου Βόρειου, ο οποίος έσπασε τις αλυσίδες του και τσάκισε τους λευκούς αφέντες που καταπίεζαν τους μαύρους σκλάβους στον Αμερικάνικο Νότο, θα γνωρίζουμε ότι το remake έγινε από κάποιον παντελώς ατάλαντο σκηνοθέτη ο οποίος προσπάθησε να καβαλήσει το έτοιμο brand του υπερταλαντούχου Tarantino και να καρπωθεί τις τότε αντιδράσεις της πολιτικής ορθότητας. Μόνο που εμείς, οι εκτός πολιτικής ορθότητας, θα χλευάζουμε παρέα μ’ εσάς, την ίδια ώρα που θα υπερασπιζόμαστε το δικαίωμα του σκηνοθέτη να γυρίσει τη μαλακία του. Και απλά δεν θα πάμε να τη δούμε. Ααα... Επίσης εντελώς πληροφοριακά, θα στραβώσουμε και με έναν μελλοντικό Οβελίξ με six pack. Ίδια λογική.

Παγκόσμια κληρονομιά η Ιλιάδα; Σίγουρα. Αλλάζει κάτι στα της προηγούμενης επιχειρηματολογίας η καταγωγή ενός γιδέμπορα ο οποίος παραποιεί ένα brand και περιμένει να εισπράξει από τον θόρυβο των αντιδράσεων; Ίσως να άλλαζε αν ο συγκεκριμένος γιδέμπορας ήταν ο ίδιος ένας ήρωας μιας ιστορίας. Αλλά δεν είναι.

FB status: Μια παραγωγή του κινηματογράφου ή της τηλεόρασης πρέπει να κρίνεται αποκλειστικά από τις ερμηνείες της και όχι από την πιστότητα των ηρώων της, ιδίως όταν αυτοί είναι φανταστικοί. Κανονικά κάποιος πρέπει να τη δει πρώτα για να αποφανθεί.

Όχι. Δεν οφείλουμε τίποτα σε όποιον (επανάληψη μήτηρ πάσης μαθήσεως) ατάλαντο παραποιεί ένα έτοιμο brand για να ωφεληθεί απ’ τις αντιδράσεις. Ούτε σεβασμό ούτε λεφτά. Και ούτε και το πιστεύεις κι εσύ κατά βάθος. Απλώς στη δική σου λογική δεν γίνεται να είναι ποτέ λάθος κάτι που προβάλει μαύρους.

FB status: Όλα όσα λες είναι αποτέλεσμα της προκατάληψης ενάντια στην πολιτική ορθότητα. Έχουμε καταλήξει πλέον, όταν κάτι δεν συμφωνεί με τα δικά μας προσωπικά βιώματα και τις νόρμες μας, να το χρεώνουμε στην επιβολή της πολιτικής ορθότητας.

Όχι άδικα. Σε έναν κόσμο ραγδαία μεταβαλλόμενο, οι οπαδοί της πολιτικής ορθότητας συμπεριφέρονται σαν να έχουν πλέον στα χέρια τους την απόλυτη αλήθεια, η οποία απαγορεύεται να συζητηθεί περαιτέρω.

Οι καταπιεσμένες ομάδες των παλαιότερων εποχών, όχι μόνο είναι κατακριτέο να τίθενται υπό αμφισβήτηση για οποιονδήποτε λόγο, αλλά καθίσταται πλέον επιβεβλημένο να συμμετέχουν στα πάντα σε συγκεκριμένα "ηθικώς δίκαια" ποσοστά. Μαύρος Δίας; Μαύρος Δίας. Πως μπορεί να υπάρχει ολόκληρο Δωδεκάθεο στο οποίο να αποδεχόμαστε να μην συμμετέχουν μαύροι. Επίσης (ρίχνω ιδέα τώρα) το Δωδεκάθεο είναι μιας πρώτης τάξεως ευκαιρία να παταχθεί η χοντροφοβία. Ο μαύρος Δίας θα μπορούσε πολύ όμορφα να συνδυαστεί και με έναν Ποσειδώνα με πατσοκοίλια, προγούλια και δίπλες στο σβέρκο. Γιατί όχι; Μυθικά πρόσωπα είναι κι αυτά.

Και κάπως έτσι φτάνουμε σε ταινίες τύπου Star Wars: The Last Jedi. Μια ταινία του 2017 η οποία, πέρα από τη γυναίκα-πρωταγωνιστή (η οποία προσωπικά θεωρώ ότι ήταν πολύ καλή επιλογή), παραγέμισε από γυναίκες σε όλα τα πόστα. Τυχαία; Ίσως όχι. Αποτέλεσμα; Η ένταση που έβγαζε ο Kylo Ren μόνος του, ήταν υπερπολλαπλάσια από το ανάλατο αποτέλεσμα του πολυάριθμου γυναικείου cast. Τυχαία; Σίγουρα όχι. Μιλάμε για ταινία που πραγματεύεται τον πόλεμο. Και ο πόλεμος εκφράζεται καλύτερα από άνδρες λόγω φύσης. Και επειδή το βλέπω να έρχεται το σχόλιο για την εκθείαση του πολεμοχαρούς αντρικού προτύπου: Είναι η πολεμική έκφραση κάτι για το οποίο πρέπει να καυχιόμαστε; Καθόλου. Αλλά και πάλι, η καλλιτεχνική θεματολογία πραγματεύεται συνήθως ιστορίες πέρα από το ομαλό και το αναμενόμενο. Και πρέπει να τις πραγματεύεται με τους καταλληλότερους εκπροσώπους. Δεν ξέρω για εσάς, αλλά εγώ δεν θα πήγαινα να παρακολουθήσω δίωρη ταινία από κάμερα κυκλοφορίας με ομαλή ροή κίνησης και υπέροχες οδηγικές συμπεριφορές, όσο κι αν αυτό θα ήταν κάτι για το οποίο θα έπρεπε να καυχιόμαστε ως κοινωνία.

Η πολιτική ορθότητα είναι εδώ πλέον για να επιβάλει διά της πίεσης, όχι τον καταλληλότερο για την απόδοση κάποιας ιστορίας, αλλά αυτόν που περιμένει στη σειρά. Γιατί; Επειδή του είχαν κλέψει τη σειρά τα προηγούμενα χρόνια. Και αυτή η κατάσταση θεωρείται τελεσίδικα από πολλούς ως αδιαπραγμάτευτη αλήθεια.

Κύριοι της πολιτικής ορθότητας, δεν είσαστε ευαισθητοποιημένοι. Είσαστε απλοί ρεβανσιστές. Και ο μαύρος Αχιλλέας είναι ένα κατάντημα της μετριότητας και της έλλειψης αυθεντικότητας, αξίες τις οποίες προβάλετε κατά κόρον.

Σας αποχαιρετώ με την αγαπημένη μου Ruth Brown (Ωωω ναι, είναι μαύρη!), την ώρα που τραγουδάει για το πατριαρχικό πρότυπο του sugar daddy. Έτσι, για να σας μπλοκάρω τον εγκέφαλο.

UPDATE 2024

4.1 στο IMDB. Καλά πήγε κι αυτό...

Συνέχεια στο άρθρο...

Όταν ο ΚουφοΣύριζα Γλεντάει το Σύστημα

48ωρη άδεια στον καταδικασμένο σε 11 φορές ισόβια Δημήτρη Κουφοντίνα. Άλλωστε 11 φορές ισόβια είναι σίγουρα πολύς καιρός. Και ένας νομικός πολιτισμός ο οποίος είναι προσανατολισμένος στον σωφρονισμό των κρατουμένων, δεν θα μπορούσε παρά να επιδιώκει να δώσει ανάσες σε έναν άνθρωπο ο οποίος καλείται να περάσει την υπόλοιπή του ζωή στερούμενος το ύψιστο αγαθό της ελευθερίας. Έτσι;

Εχμμ… Όχι ακριβώς!

Καλώς.
Δεν χρειάζεται καν να μπούμε στη διαδικασία να αναλύσουμε το νομικό κομμάτι όλοι εμείς που δεν είμαστε νομικοί. AN προβλέπεται νομικά, τότε πολύ καλώς δόθηκε η 48ωρη άδεια στον Δημήτρη Κουφοντίνα.

Κακώς!
Αν κάτι τέτοιο προβλέπεται νομικά, τότε πολύ κακώς προβλέπεται νομικά. Ένας τέτοιος νόμος είναι, εξαντλώντας κάθε επιείκεια στις εκφράσεις, εντελώς για τον πούτσο! Ναι, ξέρω, ξενίζει η χρήση τέτοιων λέξεων σε ένα κείμενο το οποίο (υποτίθεται ότι) διαβάζει κάποιος με σοβαρές προσδοκίες, αλλά η αλήθεια είναι ότι οι νόμοι του κράτους και το σκεπτικό με το οποίο αυτοί διατυπώθηκαν, δεν μπορούν να αντιμετωπίζονται ως ιερά και αλάνθαστα κείμενα, ιδίως όταν αποτυγχάνουν να εντοπίσουν έναν ελέφαντα ο οποίος χέζει καταμεσής στο σαλόνι του δυτικού πολιτισμού.

Ο Αόρατος Ελέφαντας
Για να μπορέσει να κατανοήσει κάποιος το πόσο πολύ έχουμε βραχυκυκλώσει εμείς οι "πολιτισμένες" δυτικές κοινωνίες, δεν έχει παρά να ανοίξει τα μάτια του και να παρατηρήσει τα εξής:

• Η "ευαίσθητη" αριστερά καθώς και μέρος του "ευαίσθητου" φιλελεύθερου χώρου, κινούνται συστηματικά στη λογική του να κυνηγάνε online και να επιδιώκουν την επιβολή κυρώσεων απέναντι σε οτιδήποτε τους φαίνεται ότι εντάσσεται στη ρητορική εκείνη που περιγράφεται ως μισαλλόδοξος λόγος AKA hate speech.
• Το ίδιο αυτό "ευαίσθητο" κομμάτι της κοινωνίας, παλεύει με νύχια και με δόντια να εξασφαλίσει σε έναν άνθρωπο την πολυπόθητη ανάσα ελευθερίας, από τις επιβληθείσες κυρώσεις όχι απλώς για hate speech αλλά για συστηματική επίδοση σε offline, χειροπιαστά, αποκρουστικά και αποδεδειγμένα εγκλήματα μίσους AKA hate crimes.
• Μιλάμε για ένα σύστημα εξωφρενικά ηλίθιο, το οποίο αποδέχεται ταυτόχρονα τόσο την ισόβια καταδίκη ενός εγκληματία για μια σειρά από κατακριτέα εγκλήματα όσο και την διευκόλυνση της ζωής του συγκεκριμένου εγκληματία ο οποίος ουδέποτε, κατά την πορεία του σωφρονισμού του, αποδέχτηκε το κατακριτέο των πράξεών του!
• Και όλα αυτά ακριβώς επειδή τα εγκλήματα μίσους, συνεχίζουν να κατηγοριοποιούνται από μία σημαντικότατη μερίδα των συμπολιτών μας, ένθεν κακείθεν, ως αποδεκτά και μη αποδεκτά, όχι με βάση το αποτέλεσμα (θάνατος ενός ανθρώπου τον οποίον κάποιος άλλος απλά μισούσε) αλλά με βάση τις προθέσεις που αποτέλεσαν το ελατήριο πίσω από το έγκλημα. Οι μεν αποδέχονται τα εγκλήματα απέναντι σε εκμεταλλευτές πλουσίους και απορρίπτουν τα ρατσιστικά εγκλήματα απέναντι σε κατατρεγμένους μετανάστες, ενώ οι δε αποδέχονται τα εγκλήματα απέναντι σε δίκην-προθέσεων τρομοκράτες και απορρίπτουν τα εγκλήματα ταξικού μίσους απέναντι σε επιτυχημένους και ευκατάστατους. Στην περίπτωση Κουφοντίνα, όπως είναι φανερό, αναφερόμαστε στους πρώτους.

Εξόφθαλμο; Όσο κι ο χέστης ελέφαντας του σαλονιού.

Το Κατάντημα της Αριστεράς
Δεν χρειάζεται ιδιαίτερη ανάλυση για τους σημερινούς εκπροσώπους της αριστεράς. Θα τους τα εξηγήσω μάλιστα απλά, μιλώντας τους επί προσωπικού.

Μεγαλώσατε με το μύθο που βάφτισε τον στυγνό δολοφόνο της 17 Νοέμβρη Ρομπέν των Δασών, αλλά και την υποχρέωση να ριγείτε κάθε φορά που διαβάζατε το "Όποιος γλυτώνει από ένα δάκρυ έναν άνθρωπο, υψώνει ένα μέτρο το μπόι της ανθρωπότητας" του Γιάννη Ρίτσου ή ακούγατε τον Νίκο Ξυλούρη να τραγουδάει:

♪ Και να αδερφέ μου που μάθαμε να κουβεντιάζουμε ήσυχα, ήσυχα κι απλά...
Γιατί εμείς δεν τραγουδάμε για να ξεχωρίσουμε, αδελφέ μου, απ’ τον κόσμο. Εμείς τραγουδάμε για να σμίξουμε τον κόσμο. ♫

Φυσικά, ένα τέτοιο ιδεολογικό βραχυκύκλωμα δεν θα μπορούσε να κρατήσει για πάντα. Και κάπου εκεί, στην πορεία, αποκηρύξατε Ρίτσο και Ξυλούρη παραχαράσσοντας ακόμα και το νόημα του "Πότε θα κάμει ξαστεριά" (το τραγουδάνε κάποιοι σήμερα απέναντι σε φαντασιακές δικτατορίες), και αποθεώσατε τον ιδεολογικά κενό και αιμοσταγή καραγκιόζη Κουφοντίνα. Το κατάντημα της αριστεράς ήταν αναμενόμενο. Και ο Μιχάλης Παπαγιαννάκης έδωσε τη θέση του στον κάθε Πολάκη και το κάθε σκατόπαιδο του κάθε Βούτση. Ααα, και στην χυδαία αλαφρότητα …

της Ξανθιάς Bimbo του Μαξίμου!
Μιλάμε για έναν πρωθυπουργό, ξανθιά bimbo σε χαζοχαρούμενη αμερικάνικη ταινία. Άγουρος, αμόρφωτος, προβληματικός στην ομιλία, με αμήχανες στιγμές σιωπής συνοδευόμενες από αμήχανο χαμόγελο, κουτοπόνηρος και παντελώς αναξιόπιστος. Έλαχε όμως να κυβερνήσει έναν λαό μπουχτισμένο από τις μακροχρόνιες και κακές σχέσεις, ο οποίος μόλις ξενοκοίταξε προς την ξανθιά bimbo, θαμπώθηκε από το ανάλαφρο τίποτα που παρακολουθούσε αποκλειστικά στις εκπομπές της Μενεγάκης (sic) και αποφάσισε να της παραδώσει πλέον και την καθημερινότητά του, πέρα από την καρδιά του. Στην πορεία, το χαρακτηριστικό της κουτοπονηριάς στάθηκε αρκετό για να διατηρηθούν τα κεκτημένα της bimbo, αφού ο Αλέξης διαπίστωσε ότι ο μηδενικής κοινωνικής συνοχής ανήσυχος (LOL) ελληνικός λαός μπορεί να κυβερνηθεί πολύ εύκολα με ένα εξαιρετικά απλό κόλπο. Χαρίζεις ανά τακτά χρονικά διαστήματα, στον ιδεοληπτικό αχταρμά του δήθεν ηθικού φάσματος (αριστεριστές, αναρχικούς κρατιστές, άθεους υπερασπιστές του Ισλάμ, αντισπισιστές κλπ.) ανήθικες νίκες με τις οποίες θα μπορούν να τρολάρουν το αντίπαλο ανήθικο δέος με το κρατικοδίαιτο σόι, τα κλεμμένα, τις μίζες, τις offshore και τα χαριεντίσματα με την ακμάζουσα ακροδεξιά.

Μπορείτε να φανταστείτε καλύτερη τέτοια ανήθικη νίκη, απέναντι σε Κούληδες και Ντόρες, από την έξοδο μετά δημοσίων θεαμάτων του αμετανόητου Κουφοντίνα; Εγώ δύσκολα! Ποιος ξέρει; Ίσως και να μου λείπει η φαντασία.

ΥΓ: Ο πλήρως προβλέψιμος καραγκιόζης, ο οποίος θα σκάσει νομοτελειακά στα σχόλια και θα σπεύσει να με χαρακττηρίσει Τζήμερο, παρακαλείται να διαβάσει πρώτα αυτό, απλώς για να πιστοποιήσει την ιδιότητα του προβλέψιμου καραγκιόζη: Είσαι Δεξιός

Συνέχεια στο άρθρο...

Φόβος και Παράνοια στη Γερμανία (REMAKE 2017)

Τι μάθαμε από τους περισπούδαστους αναλυτές των Γερμανικών Εκλογών 2017, ένθεν κακείθεν: Μάθαμε τα εξής:

ΔΥΟ ΜΕΤΡΑ ΚΑΙ ΔΥΟ ΣΤΑΘΜΑ
Οι Γερμανοί έγιναν και πάλι Ναζί. Το 12,6% του ακροδεξιού κόμματος AfD στις χτεσινές εκλογές, αν μη τι άλλο, λέει πολλά.

Με άλλα λόγια το 12,6% (μάλλον το 5% καθώς ένα 60% των ψήφων που συγκέντρωσε το AfD ήταν ψήφοι διαμαρτυρίας) των ανθρώπων μας χώρας ΕΙΝΑΙ ΥΠΕΡ ΑΡΚΕΤΟ για να τσουβαλιάσουμε έναν λαό ως φασίστες.

60% των ψηφοφόρων του AfD δεν συμφώνησαν αλλά διαμαρτυρήθηκαν

Αλλά…

Το 85% των μουσουλμάνων παγκοσμίως, το οποίο αυτοπροσδιορίζεται ως Σουνίτες και στηρίζει ιδεολογικά την αυστηρή εφαρμογή των γραφών του Κορανίου, ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΡΚΕΤΟ για να θεωρήσουμε, όχι τρομοκράτες, αλλά απλώς ανεκτικούς απέναντι στην τρομοκρατία των φανατικών τους μουσουλμάνους.

Το ότι με βάση τα στοιχεία του 2015 (Global Terrorism Index) ISIL, Boko Haram, Taliban και al-Qa’ida ευθύνονται για το 74% των θανάτων από τρομοκρατικές ενέργειες, είναι προφανώς μια σύμπτωση. Αξίζει να σημειωθεί επίσης και μια άλλη σύμπτωση. Το γεγονός ότι στα κράτη μέλη του OECD, οι θάνατοι από τρομοκρατικές επιθέσεις παρουσίασαν αύξηση 650% από το 2014 στο 2015, ενώ παγκοσμίως υπήρξε συνολική μείωση 10% στο ίδιο διάστημα.

Οι παραπάνω συμπτώσεις συμβαδίζουν και με το εξής: Το 69% του προαναφερθέντος 12,6% του AfD έχει ως βασικό του θέμα την τρομοκρατία, η οποία στη Γερμανία έχει αρχίσει να γίνεται συνήθεια και ασκείται αποκλειστικά από μουσουλμάνους.

Οπότε τι; Μετακομίζει η τρομοκρατία σταδιακά στην Ευρώπη; Μπααα… Αποκλείεται! Ο φόβος είναι απλώς μια φτηνή δικαιολογία για να μπορέσει να εκφραστεί ο κρυφοφασισμός των Γερμανών.

Το αστείο; Η ανωτέρω κριτική στους Γερμανούς γίνεται από μια χώρα η οποία έχει στείλει στην κυβέρνηση το αντίστοιχο ελληνικό AfD του Πάνου Καμμένου, ενώ έχει δώσει και ένα περήφανο 7% στους αυθεντικούς Ναζί, στις εκλογές του Σεπτεμβρίου του 2015.

ΟΥ ΡΕ ΨΕΚΑΣΜΕΝΟΙ
Για το 12,6% του AfD αλλά και τη συνολικότερη επέλαση της ακροδεξιάς στην Ευρώπη, φταίνε όλοι αυτοί που δεν ξέρουν τις τους γίνεται, καθώς αδυνατούν να καταλάβουν πόσο γαμάτη είναι η Ευρωπαϊκή Ένωση και η Ευρωζώνη.

Δεν υπάρχει λόγος βέβαια να σταθούμε στο γεγονός ότι με το ΑΕΠ της Γερμανίας να καλπάζει την τελευταία δεκαετία, το ίδιο και περισσότερο καλπάζει και ο ρυθμός φτωχοποίησης (ακούγεται αστείο, αλλά ναι) των Γερμανών.

Πηγή: German poverty rising - despite economic growth

Επίσης, και σε ό,τι έχει να κάνει με τη γενικότερη άνοδο της ακροδεξιάς στην Ευρώπη, δεν υπάρχει κανένας λόγος να στεκόμαστε στο γεγονός ότι το μοντέλο της ΕΕ κολυμπάει εδώ και κοντά μια δεκαετία εντός της οικονομικής κρίσης, σκίζοντας στην κυριολεξία τις περιφερειακές χώρες με πλέον εξόφθαλμη περίπτωση αυτήν της χώρας μας.

Όλοι όσοι δεν γουστάρουν να ζουν κάτω απ’ τη μπότα (sic) της Μέρκελ και του Σόιμπλε, είναι απλά ψεκασμένοι, ανάξιοι λόγου και πρέπει να αντιμετωπίζονται ως αγράμματοι και αμόρφωτοι φασίστες.

ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΟΡΘΟΤΙΝΑΝΑΙΜΠΟΥΡΔΟΥΚΛΩΜΑ
Η πολιτική ορθότητα επιβάλλει τη θετική στάση απέναντι στους μουσουλμάνους και στην ενωμένη Ευρώπη. Όποιος αποπειράται, έστω και να επιχειρηματολογήσει διαφορετικά, είναι φασίστας και πρέπει επιτέλους να του κλείσουμε το στόμα. Χρειαζόμαστε περισσότερη πολιτική ορθότητα και φίμωμα των αντιφρονούντων. Εχμ… Ναι, αυτό ακριβώς χρειαζόμαστε αλλά θα πρέπει να το διατυπώσουμε διαφορετικά καθώς αρχίζει να θυμίζει Σοβιετία, και η Σοβιετία χαρακτηρίζει τους απέναντι κρατιστές. Εμείς δεν είμαστε κρατιστές αλλά φιλελεύθεροι. Και θα κάνουμε το παν να διατηρήσουμε το μοντέλο "πληρώνει ο Γερμανός για την Ελλάδα, ώστε η Ελλάδα να αποπληρώνει τις δόσεις της και τα λεφτά να επιστρέφουν στις κρατικές γερμανικές τράπεζες". Κρατισμός θα ήταν αν ο Γερμανός πλήρωνε απευθείας τις τράπεζες. ΝΕ, ΤΙ???

ΦΟΒΟΣ ΚΑΙ ΠΑΡΑΝΟΙΑ
Ο κόσμος πλέον φοβάται. Φοβάται την είσοδο της τρομοκρατίας στην καθημερινότητά του, φοβάται το αβέβαιο οικονομικό του μέλλον, φοβάται πλέον ακόμα και να εκφράσει τους φόβους του γιατί κινδυνεύει να χαρακτηριστεί φασίστας και ταπανταολα-φοβικός. Και αυτός ο μέτα-φόβος ακολουθεί ένα πολύ συγκεκριμένο μοτίβο. Αφού σταδιακά περιθωριοποιείται από την έκφρασή του στη δημόσια συζήτηση, υπερεκφράζεται και μαζικοποιείται στο άλλο κανάλι έκφρασης που του απομένει, αυτό της ψήφου. Και ομαδοποιείται γύρω τον κάθε μισάνθρωπο και λαϊκιστή πολιτικό, ο οποίος απευθύνεται στα χειρότερα ένστικτα των ανθρώπων.

Ο φόβος, ακόμα κι όταν πηγάζει από δόσεις υπερβολής, είναι ένα συναίσθημα που δεν ελέγχεται και εκτονώνεται αργά ή γρήγορα σε εκδηλώσεις βίας. Όσο αγνοούμε τους ανθρώπους που φοβούνται, τους στέλνουμε με μαθηματική ακρίβεια στα χέρια των φασιστών και μετά, εθελοτυφλώντας ολοένα και περισσότερο, τσουβαλιάζουμε τη διαμαρτυρία με την ακροδεξιά.

Μας παίρνει άραγε να συνεχίσουμε να χαρίζουμε πιονάκια στον αντίπαλο; Ίδωμεν…

Συνέχεια στο άρθρο...

Πραγματικό Περιστατικό (σύμφωνα με τους καμένους αυτής της χώρας)

Οι κραυγές απόγνωσης του Θωμά, του Δήμου, της Βίκυς και του Κώστα ηχούσαν ολοένα και πιο πνιχτά, καθώς χάνονταν μέσα στον μονότονο ήχο των γραναζιών που κατέβαζαν την πλατφόρμα πάνω στην οποία βρίσκονταν οι τέσσερίς τους. Η ζέστη αφόρητη. Ο αέρας δηλητηριώδης. Και η πορεία της πλατφόρμας φαινομενικά μη αναστρέψιμη, καθώς πλησίαζε με παγερή αδιαφορία την επιφάνεια με το λιωμένο μέταλλο από κάτω.

Πώς είχαν βρεθεί οι τέσσερις στο χυτήριο; Αδιάφορο πλέον. Τέτοιες στιγμές, την ώρα που βιώνεις την υπέρτατη απειλή, καλούμενος να συμφιλιωθείς με την ιδέα ότι θα εγκαταλείψεις αυτήν τη ζωή, ο ερπετοειδής εγκέφαλος αναλαμβάνει δράση και παγώνει πλήρως τις δομημένες σκέψεις που παράγει ο νέο-φλοιός. Δεν σκέφτεσαι τίποτα. Ή και τα πάντα ταυτόχρονα το οποίο, λόγω της περιορισμένης υπολογιστικής δυνατότητας του εγκεφάλου, ισοδυναμεί με το τίποτα. Ουρλιάζεις, χτυπιέσαι και χάνεις κάθε επαφή με την πραγματικότητα. Ποιος άλλωστε θα ήθελε επαφή με μια πραγματικότητα τόσο τρομακτική, έστω κι αν μόνο εντός της ενδέχεται να βρίσκεται και μια πιθανή λύση διαφυγής; Αν τελικά υπάρχει κι αυτή.

Κάτι τέτοιες στιγμές οι άνθρωποι αποδιοργανώνονται πλήρως, φωνάζουν με όλη τους τη δύναμη και αποζητούν απεγνωσμένα ένα εξωτερικό χέρι το οποίο θα εμφανιστεί από το πουθενά και θα τους τραβήξει έξω απ’ την "δεν μπορεί να συμβαίνει σ’ εμένα αυτό" πορεία τους.

Ο Τζόναθαν

Ο Τζόναθαν
Ο Τζόναθαν παρακολουθούσε ατάραχος την πορεία των τεσσάρων, παρκαρισμένος με τους αγκώνες του πάνω σ’ ένα τοιχίο, σε μια εξέδρα 8 μέτρα ψηλότερα. Κάποιοι ισχυρίζονται ότι ο Τζόναθαν παρακολουθούσε τη σκηνή με τα μάτια του πλημμυρισμένα δάκρυα και με μια γκριμάτσα ανεξέλεγκτου πόνου να έχει διαβρώσει τα χαρακτηριστικά του προσώπου του. Η αλήθεια είναι ότι το μόνο που μπορούμε να κάνουμε, είναι να εικάσουμε για την κατάστασή του, μιας και δεν βρεθήκαμε ποτέ μπροστά στη φάση. Το μόνο βέβαιο είναι ότι παρακολουθούσε τη διαδρομή των τεσσάρων μελλοθάνατων άπραγος!

Πως μπορείς να μένεις άπραγος απέναντι σε ένα τέτοιο θέαμα; Έχεις παραλύσει απ’ αυτά που εκτυλίσσονται μπροστά στα μάτια σου ή είσαι απλώς το πιο κακόψυχο πλάσμα που έχει περπατήσει ποτέ πάνω στη γη; Λογικά το πρώτο. Αλλά και πάλι, άπραγος; Χωρίς σπασμωδικές ενέργειες και κινήσεις πανικού; Πόσο αληθινή μοιάζει μια τέτοια εικόνα;

Η Στιγμή των 11 Δευτερολέπτων
(ΔΕΥΤΕΡΟΛΕΠΤΟ 1) Και τότε η Βίκυ τον είδε και οι ματιές τους συναντήθηκαν! (ΔΕΥΤΕΡΟΛΕΠΤΟ 2) Τη στιγμιαία απορία στο βλέμμα της διαδέχτηκε ένα πρόσωπο 50% στόμα, με την κραυγή της να βγαίνει όσο πιο διαπεραστική γινόταν και τα χέρια της να κουνιούνται ασταμάτητα προσπαθώντας να αιχμαλωτίσουν την προσοχή του.

- ΒΟΗΘΕΙΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ…

Ο Τζόναθαν κινήθηκε αστραπιαία. (ΔΕΥΤΕΡΟΛΕΠΤΟ 3) Άρπαξε ένα τεράστιο χοντρό σκοινί και το πέταξε με δύναμη στο απέναντι κάγκελο, ελαφρώς διαγώνια δεξιά. (ΔΕΥΤΕΡΟΛΕΠΤΟ 4) Η άκρη του σκοινιού τυλίχτηκε 1, 2, (ΔΕΥΤΕΡΟΛΕΠΤΟ 5) 3 και τελικά 4 φορές γύρω από το κάγκελο. (ΔΕΥΤΕΡΟΛΕΠΤΟ 6) Ακολούθως ο Τζόναθαν έκανε τρία βήματα προς τα δεξιά. (ΔΕΥΤΕΡΟΛΕΠΤΟ 7) Με μια περίτεχνη ενέργεια κούνησε πάνω κάτω το σκοινί κάνοντάς το να κυματίσει και την κατάλληλη στιγμή, με μια απότομη κίνηση το τράβηξε αρχικά προς τα δεξιά και στη συνέχεια με πολύ δύναμη προς το μέρος του. Το τυλιγμένο κομμάτι του σκοινιού στο κάγκελο παγιδεύτηκε κάτω από το υπόλοιπο σκοινί που κατέληγε στα χέρια του. (ΔΕΥΤΕΡΟΛΕΠΤΟ 8) Το έδεσε στον ατσάλινο πήχη του στο δεξί του χέρι, ανέβηκε στο κάγκελο, πήδηξε με δύναμη προς την πλατφόρμα η οποία βρισκόταν τώρα ελαφρώς αριστερά του, άρπαξε με το αριστερό χέρι του τη Βίκυ, αιωρήθηκε μαζί της, (ΔΕΥΤΕΡΟΛΕΠΤΟ 9) κοντράρησε με τα μυώδη πόδια του στον απέναντι τοίχο του χυτηρίου  και έσπρωξε με τέτοια δύναμη προς τα πίσω ώστε ακολούθησε την αντίστροφη αιώρηση και κατέληξε στο σημείο απ’ το ξεκινήσει, πιάνοντας με το δεξί του χέρι το κάγκελο για να μπλοκάρει την επιστροφή τους προς το θάνατο. (ΔΕΥΤΕΡΟΛΕΠΤΟ 10) Με μια δεύτερη αστραπιαία κίνηση πραγματοποίησε έλξη προς τα πάνω με ένα χέρι και, σαν να μην υπήρχε πλέον η παράμετρος βάρος, ανέβασε το σώμα του και της Βίκυς στην εξέδρα. (ΔΕΥΤΕΡΟΛΕΠΤΟ 11) Την άρπαξε στα χέρια του, άνοιξε μια βαριά μεταλλική πόρτα στην άκρη της εξέδρας και την έβγαλε έξω απ’ το χυτήριο, στον καθαρό αέρα.

Στα καπάκια, ο Τζόναθαν επέστρεψε στο χυτήριο και παρκάρισε με τους αγκώνες του πάνω σ’ ένα τοιχίο, σε μια εξέδρα 8 μέτρα ψηλότερα, παρακολουθώντας ατάραχος την πορεία των υπόλοιπων τριών. Κάποιοι ισχυρίζονται ότι ο Τζόναθαν παρακολουθούσε τη σκηνή με τα μάτια του πλημμυρισμένα δάκρυα και με μια γκριμάτσα ανεξέλεγκτου πόνου να έχει διαβρώσει τα χαρακτηριστικά του προσώπου του. Η αλήθεια είναι ότι το μόνο που μπορούμε να κάνουμε, είναι να εικάσουμε για την κατάστασή του, μιας και δεν βρεθήκαμε ποτέ μπροστά στη φάση. Το μόνο βέβαιο είναι ότι παρακολουθούσε τη διαδρομή των τριών μελλοθάνατων άπραγος! Και τους είδε να βυθίζονται στο καυτό μέταλλο, βιώνοντας λίγο πριν πεθάνουν, έστω και για ελάχιστα δευτερόλεπτα, επίπεδα πόνου απλησίαστα ακόμα και για τον πιο αρρωστημένο εγκέφαλο.

Επιστροφή στην Καθημερινότητα
Τις επόμενες ημέρες ο θάνατος των τριών έγινε, όπως ήταν φυσικό, πρώτο θέμα στη χώρα, και η Βίκυ μοιραία συγκέντρωσε πάνω της τα φώτα της δημοσιότητας. Διηγήθηκε σε όλους τις φρικιαστικές ώρες που πέρασε μέσα στο χυτήριο και εξέφρασε επανειλημμένα την ευγνωμοσύνη της για τον Τζόναθαν, ο οποίος αξίζει να σημειωθεί ότι παραμένει άφαντος.

Κάποιοι λίγοι κακεντρεχείς αναρωτήθηκαν! Αν υπήρξε πράγματι αυτός ο Τζόναθαν με τις εξωπραγματικές σωματικές δυνάμεις, γιατί δεν επενέβη νωρίτερα και γιατί δεν επιχείρησε να σώσει και τους υπόλοιπους; Δεν προλάβαινε; Δεν ήθελε; Δεν τον κοίταξαν στα μάτια και δεν τον παρακάλεσαν; Είχε παραλύσει απ’ αυτά που εκτυλίχθηκαν μπροστά στα μάτια του; Ποια εξήγηση θα μπορούσε ποτέ να δικαιολογήσει τη στάση του; Η πλειοψηφία του κόσμου όμως τους έβαλε στη θέση τους, εξαίροντας την καίρια επέμβαση του Τζόναθαν, απαιτώντας σεβασμό στη Βίκυ και τις εξηγήσεις της για τη φρικιαστική εμπειρία που έζησε. Και η ενασχόλησή τους με τα θύματα της τραγωδίας εξαντλήθηκε σε μερικά δάκρυα συγκίνησης, μια κηδεία με ταρατατζούμ και μια υπονοούμενη εσάνς προσωπικής ευθύνης των τριών που δεν είδαν ή δεν επιχείρησαν να αποσπάσουν την προσοχή του Τζόναθαν.

Εντάξει, δεν έγινε ακριβώς έτσι…
Η Βίκυ είναι η Αρχιλοχίας Βασιλική Πλεξίδα. Ο Θωμάς ήταν ο Συνταγματάρχης Θωμάς Αδάμου. Ο Δήμος ήταν ο Ταγματάρχης Δημοσθένης Γούλας και ο Κώστας ήταν ο Υπολοχαγός Κωνσταντίνος Χατζής. Το περιστατικό στο χυτήριο υπήρξε ένα δυστύχημα με στρατιωτικό ελικόπτερο το οποίο κατέπεσε Στην πραγματική ιστορία υπήρξαν τέσσερα θύματα, καθώς στην τραγωδία με το ελικόπτερο επέβαινε και ο Υποστρατήγος Ιωάννης Τζανιδάκης.

Ο Τζόναθαν είναι η Παναγία η οποία, σύμφωνα με τις τεκμηριωμένες περιγραφές της Βασιλικής, κατέβηκε, την τοποθέτησε στο κατάλληλο μέρος του ελικοπτέρου ώστε να μπορέσει να σωθεί, και με γυρισμένη την πλάτη ώστε να μην αντικρύσει τις εικόνες της φρίκης που θα ζούσαν οι υπόλοιποι.

Η πλειοψηφία του κόσμου συνιστά μια χώρα με αξεπέραστα προβλήματα, λόγω ανορθολογισμού, απότισης σεβασμού και ευγνωμοσύνης στην ανυπαρξία και την άγνοια, αγένειας και αγνωμοσύνης απέναντι στη βοήθεια και παντελούς αδιαφορίας για πραγματικά προβλήματα πραγματικών ανθρώπων.

Και οι λίγοι "κακεντρεχείς" αποτελούν τη μοναδική ελπίδα αυτού του τόπου για να μπορέσει να ανακάμψει κάποτε δυναμικά, χωρίς παρακάλια, προσευχές, δεήσεις, ξεματιάγματα, ζώδια, ματζούνια της γιαγιάς, καντήλια, σκόρδα και φυλαχτά. Αν το ένστικτο επιβίωσής σας δεν έχει εξασθενίσει ανεπανόρθωτα, γίνετε κι εσείς ένας απ’ αυτούς, μπας και γίνουμε κάποτε πολλοί!

Συνέχεια στο άρθρο...

Πάααααλι αυτός; (Αγρυπνίας Άνθιμου Παραλειπόμενα)

♪♫ Therapy-and right before they dig into my mind
Therapy-the Dr. screams "let's got it's party time"
Therapyyyyy... Τουτουτούρου τούρου... Therapyyyy...♫

Η λευκή Του χαίτη στροβιλιζόταν γύρω-γύρω. Headbanging στα κόκκινα, όταν κάπου στο βάθος ακούστηκε...

[Βαθιά]: Κύριε, ελέησον· Κύριε, ελέησον· Κύριε, ελέησοοοον...

- Γαμάτοι, σούπερ, θεοπάλαβοι! Ο Mike είναι απ’ τους καλύτερους ρόκερς που έχω βγάλει. Όσο για Ozzy Osbourne, τι να πει κανείς...

[Οργανωμένα και Δυνατά]: Έτι δεόμεθα υπέρ των ευσεβών και ορθοδόξων χριστιανών. Έτι δεόμεθα υπέρ του αρχιεπισκόπου ημών... των πρεσβυτέρων, των διακόνων και των μοναχών και πάσης της εν Χριστώ ημών αδελφότητος.

- Και φυσικά δεν θα μπορούσε να μην μας τη σπάσει και ο Καραγκιόζη Όζμπορν! Πάααααλι αυτός; Τι θες απ’ τη ζωή μου ρε Άνθιμε;

- Χαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχα, Καραγκιόζη Όζμπορν λέει! Ααααχαχαχαχα...

- Εεε μα...

- Πατέρα, παίξτο στον VLC Player. Βγάζει έως 125% στην ένταση και μπορεί να καταφέρουμε να το ακούσουμε.

- Δεν έχει νόημα! Έχει μαζέψει αρκετούς και θα ακούγονται ό,τι και να κάνουμε. Πρέπει να καθίσω πάλι να ακούσω ποιο πράγμα από το Θείο Σχέδιό Μου δεν τους αρέσει και θέλουν να το αλλάξουν.

Έκλεισε να μάτια Του και μόρφασε φέρνοντας στο μυαλό Του την τριάδα της συμφοράς. Άνθιμος, Σεραφείμ Πειραιώς και Αμβρόσιος.

 Πανομοιότυποι και ανίκανοι διαχειριστές με μηδενική ικανότητα για πρωτοβουλίες! Στα καπάκια, και ενώ η σκέψη Του προσπαθούσε να αποτραβηχτεί απ’ αυτούς με κατεύθυνση προς τα ουράνια, η εικόνα των τριών γενειοφόρων άρχισε να θολώνει αφήνοντας τη θέση της στο γεωγραφικό τρίγωνο που ορίζεται από τη Θεσσαλονίκη, την Αθήνα και τα Καλάβρυτα. Στη συνέχεια το τρίγωνο αυτό αντικαταστάθηκε από την τρίγωνη πινακίδα του ΚΟΚ για τον κίνδυνο. Και σχεδόν αμέσως εμφανίστηκαν εντός του τριγώνου τσουρέκια τα οποία κάλυψαν ολοσχερώς το θαυμαστικό σύμβολο του κινδύνου! Τσουρέκια;;; Τι σχέση μπορεί να έχ...

- Φρίκηηηηηη! Θα μας τα κάνει τσουρέκια και πάλι.

- Ρε συ Πατέρα. Όλη σου τη ζωή...

- Όλη Σου. Με κεφαλαίο γιε Μου. Με κεφαλαίο το "Σου". Έχω βαρεθεί να σας διορθώνω.

- Εεεχχ... Τέλος πάντων. Όλη Σου τη ζωή εξυμνείς την υψηλή εποπτεία και την αποφυγή του micro-management. Πώς τα κατάφερες και έμπλεξες με τέτοια άτομα; Πες μου ένα πράγμα που μπορούν να διαχειριστούν χωρίς να ζητήσουν τη βοήθειά μας.

- Μας, με κεφαλαίο Μ. Είμαι κι εγώ μέσα στο Μας. Και το χειρότερο; Δεν προσεύχονται απλώς αλλά καλούν τον κόσμο και σε αγρυπνίες. Και δεν μπορώ μετά να πάω να την πέσω! Τη μια για τους gay, την άλλη για να γράψουν καλά στις Πανελλήνιες τα ντουγάνια, την παραάλλη για...

[Οργανωμένα και Δυνατά]: Ζητούμε το έλεος του Θεού και για την λύση των προβλημάτων, την περιστολή του κακού που φαίνεται να κυριεύη τον κόσμο, και την αποτροπή όλων εκείνων των φαινομένων που παρουσιάζονται κατά την παρούσα περίοδο και είναι απολύτως ξένα προς την πίστη, την πράξη, την θεωρία και την προσπάθεια για αντικειμενική εφαρμογή για τον ευλογημένο Ορθόδοξο Ελληνικό Λαό μας. Ζητούμε την εξάλειψη της ομοφυλοφιλίας.

- Τους gay. Τους gay πάλι! Τι τραβάω ο δόλιος! Σώπα ρε Νιόνιο, φτάνει πια.

- Νιόνιο;

- Κατά κόσμον Διονύσιος Ρούσσας.

- Που τα θυμάσαι όλα ρε Father;

- Κάνεις λάθος, δεν θυμάμαι απολύτως τίποτα. Για να θυμάσαι κάτι πρέπει πρώτα να το μάθεις. Για να μάθεις πρέπει να μην γνωρίζεις κάτι ήδη και Εγώ γνωρίζω ήδη τα πάντα.

- Ωωωχχ... Εντάξει, φτάνει ρε Πατέρα με τις υπεραναλύσεις. Το μόνο βέβαιο είναι ότι ο μοναδικός τρόπος που υπάρχει, αν θέλουμε κάποτε να μπορούμε να αφιερώσουμε τα 48 λεπτά ποιοτικού χρόνου με την οικογένεια, είναι να τους εξαφανίσεις.

- Τους gay; Ούτε γι’ αστείο. Πρώτον και σημαντικότερο, δεν μπορώ. Μου βγήκε η μάνα σου μέχρι να καταφέρω να δημιουργώ πράγματα εκ του μηδενός μέσω του πεδίου Higgs και πραγματικά δεν βλέπω το λόγο να φτιάξω και μηχανισμό για να εξαφανίζω όλα όσα έχω δημιουργήσει με τόσο κόπο και έμπνευση. Δεύτερον, Άνθιμος, Σεραφείμ και Αμβρόσιος, ούτε με το ζουμί τους δεν βράζουν! Οι gay τους φταίνε, οι μετανάστες τους φταίνε, οι γυναίκες με κοντές φούστες τους φταίνε, οι καθολικοί τους φταίνε... Η εξαφάνιση δεν θα έλυνε τίποτα απολύτως. Αντιθέτως θα πολλαπλασίαζε τα αιτήματά τους. Ο μοναδικός ενδεχόμενος τρόπος για να ικανοποιήσουμε τον Νιόνιο στην παρούσα φάση, θα ήταν να πεθάνουν μαζί και ταυτόχρονα όλοι οι gay. Αλλά δεν τους θέλω κοντά Μου όλους μαζί.

- Πατέρα! Είσαι ομοφοβικός;

- Ναι. Και επίσης είμαι και αντιλοποφοβικός επειδή δεν θέλω όλες τις αντιλόπες ταυτόχρονα κοντά Μου.

- Δεν κατάλαβα.

- Τι να καταλάβεις δηλαδή; Έχει βρε ο Μπαμπάς φοβίες; Anyway, τρίτον και σημαντικότερο, ΕΙΜΑΙ Η ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ ΠΑΝΤΟΓΝΩΣΤΗΣ; Γιατί όσο πιο πιστός είναι κάποιος, τόσο περισσότερο θεωρεί ότι μπορεί να αιτείται την αλλαγή του Θείου Πλάνου με κάποια καλύτερη ιδέα από την δική Μου; Πραγματικά, την παλεύουν καθόλου εκεί κάτω; Ο Άνθιμος, ο Βρασίδας απ’ το μανάβικο, η Ρωσίδα στην προημιτελική σειρά των 800m των Ολυμπιακών Αγώνων και ο Τζαμάλ που ζητάει βροχή στη Σαχάρα, όλοι αυτοί θεωρούν ότι ξέρουν καλύτερα από Εμένα.

- Κατά Ματθαίον, 21:21 "Αποκριθείς δε ο Ιησούς είπε προς αυτούς• Αληθώς σας λέγω, εάν έχητε πίστιν και δεν διστάσητε, ουχί μόνον το της συκής θέλετε κάμει, αλλά και εις το όρος τούτο αν είπητε, Σηκώθητι και ρίφθητι εις την θάλασσαν, θέλει γείνει•" Και να φανταστείς ότι ουδέποτε είπα κάτι τέτοιο! Αλλά επειδή τότε δεν ήταν ακόμα γνωστό το σύνδρομο ελλειμματικής προσοχής και ο Ματθαίος έπασχε απ’ αυτό, τώρα όλοι...

- Ναι, ξέρω, Ακόμα και το ΠΡΟΤΥΠΟ ΑΚΙΝΗΣΙΑΣ Πάκης, διαβάζει Ματθαίο, πέφτει στα γόνατα και περιμένει να ΜΕΤΑΚΙΝΗΣΕΙ ΒΟΥΝΑ με την προσευχή.

- LOL!

- Τσέκαρε εδώ, τι έχει γράψει ο άλλος ο Σεραφείμ, απ’ τη Ζιμπάμπουε και μάλιστα με bold για να τονίσει... ΤΟ ΑΚΥΡΟ. "Ο Χριστιανός πρέπει να επιμένει στην προσευχή και να πιστεύει ότι ο Θεός θα κάμει το καλύτερο. Μπορεί κάποτε αυτό που ζητούμε να μην είναι προς το συμφέρον μας. Ο Θεός γνωρίζει καλύτερα από εμάς." Και κάνε τώρα το εξής απλό. Βγάλε από την πρόταση το "να επιμένει στην προσευχή και". Τι μένει; Το ζουμί το οποίο μας λέει "Ο Χριστιανός πρέπει να πιστεύει ότι ο Θεός θα κάμει το καλύτερο. Μπορεί κάποτε αυτό που ζητούμε να μην είναι προς το συμφέρον μας. Ο Θεός γνωρίζει καλύτερα από εμάς.". Αλλά όοοοοοοχχιιιι! Έπρεπε να βάλει και την προσωπική του πινελιά με την επιμονή στην προσευχή η οποία, το μοναδικό πράγμα που αλλάζει, είναι τις πιθανότητες να εξαντληθεί η υπομονή Μου και να φυτέψω και από μια Ζωή Κωνσταντοπούλου σε κάθε σπίτι προσευχητζή.

- Γιατί την Κωνσταντοπούλου; Μπαμπά, μήπως είσαι σεξιστής;

- Ουδόλως. Απλά παθός! Πανταχού Παρών είμαι και τη ζω καθημερινά. Και στην τελική Υιέ μου, για βρες μια πιο εκνευριστική παρουσία για να κάνω αντίποινα στους καρυοθραύστες προσευχητές.

- Εντάξει. Απολογούμαι. Δεν βρίσκω.

- Στα κοντά, να ξες, παίζουν με την εκνευριστική τους φωνή και η Παπακώστα με τη Βούλτεψη. Τέλος πάντων, δεν τους αντέχω πραγματικά καθόλου με τις προσευχές, πολλώ μάλλον με τις αγρυπνίες. Θα πρέπει να εφαρμόσω ωράριο.

- Συγνώμη, να ρωτήσω κάτι; Εσύ, ως Παντογνώστης, δεν το ήξερες ότι θα προσεύχονταν Σ’ εσένα διαρκώς η τριάδα της συμφοράς;

- Φυσικά και το ήξερα. Και λοιπόν; Πως εξηγεί αυτό γιατί δεν θα πρέπει να εκνευρίζομαι όταν με κόβουν από τις ροκιές μου;

- Και αφού το ήξερες, γιατί τους ανέθεσες αυτόν τον ρόλο;

- Από τύψεις.

- Από τύψεις;;;

- Ναι, και πρόσεξε για ποιον λόγο. Έχω στήσει ένα μοντέλο ηθικής αξιολόγησης το οποίο είναι ο ορισμός της πυραμίδας. Οι μη πιστοί ζουν τη ζωή τους αγκαλιάζοντας τις γενετήσιες ορμές με τις οποίες τους έχω προικίσει και παστελιάζονται αβέρτα, γνωρίζοντας ότι τους περιμένει η Κόλαση, έστω κι αν βαθιά μέσα τους δεν το πιστεύουν αυτό. Από την άλλη έχουμε τους πιστούς που διάγουν βίο μέσα στην εγκράτεια και τη στέρηση, με την προσδοκία της μεταθανάτιας αμοιβής του Παραδείσου. Πως τον φαντάζονται τον Παράδεισο; Ο καθένας με τον τρόπο του και δεν προβληματίζονται καθόλου που το έχω αφήσει τόσο ασαφές το ζήτημα. Πως είναι πραγματικά ο Παράδεισος; Ο ορισμός της εγκράτειας και της στέρησης. Και να πεις ότι δεν τους έχω δώσει όλα τα στοιχεία! Οι πρωτόπλαστοι πήραν πόδι επειδή δάγκωσαν ένα μηλαράκι και ο Εωσφόρος είναι, σου υπενθυμίζω, ένας έκπτωτος άγγελος. Ο Παράδεισος, όχι μόνο δεν είναι κάτι τελεσίδικο αλλά χάνεται με την πρώτη στραβή που θα κάνεις. Και εδώ έρχεται η πυραμίδα. Έχω στήσει ένα σύστημα αξιών το οποίο κηρύσσει την εγκράτεια και τη στέρηση προκειμένου να παράγει άτομα τα οποία θα κληθούν να ζήσουν μια αιωνιότητα... μέσα στην εγκράτεια και τη στέρηση. Brilliant!

- Άρα και ο Άνθιμος...

- Άρα και ο Άνθιμος θα καταλήξει στα καζάνια της Κόλασης. Εγκρατής και στερημένος, θα εισέλθει στον Παράδεισο έχοντας μαρκετίστικες εικόνες από τους απέναντι, του τύπου ρύζια (μπλιαχ) και 72 παρθένες. Όντας απ’ τους πλέον ένθερμους υποστηρικτές Μου, θα φαντάζεται τουλάχιστον κάτι πολύ ανώτερο απ’ τον ανταγωνισμό. Και μόλις ακούσει το "Καλώς ορίσατε στον Παράδεισο, συνεχίστε αυτό που κάνατε..." θα δεχτεί τόσο ισχυρό σοκ ώστε σε 74 ακριβώς ώρες και θα υποπέσει σε μια αμαρτία που δεν σκοπεύω να σου φανερώσω από τώρα, και θα καταλήξει στην Κόλαση μαζί με τους gay. Μόνο οι πολύ χορτάτοι απ’ τη ζωή τους θα έχουν την ικανότητα να ανταπεξέλθουν στο μεταθανάτιο Survivor που έχω στήσει, αν και πιθανώς δεν θα έχουν τη διάθεση. Οπότε, δε βαριέσαι, ας την υποστούμε κι αυτήν την προσευχή.

- Ααααααχαχαχαχαχαχαχαχαχαχα. #Κλαίω! Να, για άκουσε. Συνεχίζει...

[Οργανωμένα και Δυνατά]: Να περιστείλεις το κακό που φαίνεται να κυριεύη τον κόσμο, και να αποτρέψεις όλα εκείνα τα φαινόμενα που παρουσιάζονται κατά την παρούσα περίοδο και είναι απολύτως ξένα προς την πίστη, την πράξη, την θεωρία και την προσπάθεια για αντικειμενική εφαρμογή για τον ευλογημένο Ορθόδοξο Ελληνικό Λαό μας.

- #ROFLMAO...

Συνέχεια στο άρθρο...

Ανεύθυνα Στεγαστικά του Α = Μαθήματα Ζωής για τον Β

Όχι, δεν αναφέρομαι μονάχα στις ελληνικές πρακτικές της περιόδου των παχιών αγελάδων, αλλά και στη συνολικότερη λογική των αδύναμων κρατών. Παρ’ όλα αυτά η συγκεκριμένη εικόνα που θα παρουσιαστεί παρακάτω, είναι πλήρως αντιπροσωπευτική και για τη χώρα μας. Και το αφήγημα έχει ως εξής…

Η Συμβουλή
- Τώρα που παντρεύτηκες και ξεκινάς οικογένεια, ήρθε η ώρα να αποκτήσεις και το δικό σου σπίτι. ΤΟ ΔΙΚΟ ΣΟΥ ΣΠΙΤΙ! Γιατί να δίνεις λεφτά στο ενοίκιο; Χαμένα λεφτά. Και στην τελική, τόσα χρόνια που πληρώνεις ενοίκιο στον Βρασίδα, θα το είχες αγοράσει ήδη το σπίτι. Μην είσαι χαζός. Πραγματικά δεν υπάρχει κανένας λόγο να μην έχεις πλέον ΤΟ ΔΙΚΟ ΣΟΥ ΣΠΙΤΙ! 

Ο "Μην Είσαι Χαζός"
ΤΟ ΔΙΚΟ ΣΟΥ ΣΠΙΤΙ! Έτσι έλεγε η μαμά και η πεθερά και έτσι ακριβώς σιγοντάριζε και η τηλεόραση, κάπου εκεί στο 2005, με διαφημίσεις και αναλύσεις επί αναλύσεων να εξηγούν τα άπειρα πλεονεκτήματα της αγοράς σπιτιού. Χτυπούσαν ασταμάτητα και τα τηλέφωνα από τις τράπεζες που προσέφεραν δάνεια των 300.000€ σε υπαλλήλους φαστφουντάδικων. "ΤΟ ΔΙΚΟ ΣΟΥ ΣΠΙΤΙ" βούιζε στα αυτιά όλων και ο "μην είσαι χαζός" σαγηνεύτηκε. Και προχώρησε στην αγορά σπιτιού.

Και έτσι έφυγε από ένα ενοίκιο (με αριθμητικό παράδειγμα) 400€, όπου για να μετακομίσει σε κάτι παρεμφερές, αναγκάστηκε να πάει σε δάνειο και μια δόση αποπληρωμής 650€.

Και φυσικά, για να πληρώνει δόση 650€ και όχι 850€, αναγκάστηκε να προκαταβάλει στην τράπεζα και το μαξιλαράκι μετρητών που διέθετε στον τραπεζικό του λογαριασμό.

Έτσι (επανάληψη των αριθμών), έφυγε από μια ελαστική δόση 400€ με ιδιώτη για να πάει σε μια ανελαστική δόση 650€ με τράπεζα. Γιατί ελαστική η δόση του ιδιώτη; Ευκολάκι. Δεν μπορώ να πληρώσω; Μετακομίζω σε χαμηλότερη δόση.

Και όλα αυτά για τι άλλο; Μα φυσικά για να αποκτήσει ΤΟ ΔΙΚΟ ΤΟΥ ΣΠΙΤΙ. Το οποίο φυσικά δεν το απέκτησε με τη φυγή απ’ το ενοίκιο. ΘΑ το αποκτούσε κάποτε. Για την ακρίβεια θα το αποκτούσε μετά την εξόφληση του δανείου. Σε 25 έως 30 χρόνια δηλαδή.
[ΕΚ ΤΩΝ ΥΣΤΕΡΩΝ]: Χαχαχα… Τι ειρωνεία να πληρώνει ο "μην είσαι χαζός" τόσο τη δόση όσο και τον ΕΝΦΙΑ για ένα σπίτι που ακόμα δεν είναι δικό του!

Στα 25 και 30 αυτά χρόνια, ο "μην είσαι χαζός", κατέφυγε σε δύο πλήρως ανεύθυνες παραδοχές. Πρώτον ότι σε όλα αυτά τα χρόνια θα είχε εισόδημα από τη δουλειά. Δεύτερον ότι σε όλα αυτά τα χρόνια δεν θα αρρώσταινε ποτέ σοβαρά. Τόσο στην πρώτη όσο και στη δεύτερη περίπτωση, θα αναγκαζόταν να θυμηθεί το μαξιλαράκι μετρητών το οποίο έσπρωξε κάποτε στην τράπεζα προκειμένου να κρατήσει τη δόση αποπληρωμής στα 650€.

Φυσικά, στο πέρας της 25ετίας ή της 30ετίας θα είχε διπλοπληρώσει ένα σπίτι το οποίο θα έφτανε στην ιδιοκτησία στην καλύτερη των περιπτώσεων στο μισό της αρχικής του αξίας.
[ΕΚ ΤΩΝ ΥΣΤΕΡΩΝ]: Ούτε καν στο μισό. Η δική μου πρόβλεψη λέει ότι όταν θα αρχίσουν να πραγματοποιούνται συναλλαγές και οι τιμές των σπιτιών δεν θα είναι απλώς στα χαρτιά, τότε τα σπίτια θα βρίσκονται στο 1/8 με 1/10 της αρχικής τους αξίας, ιδίως μετά από παρατεταμένη και κοντά στη δεκαετία κρίση.

Χμμμ… Τώρα που το σκέπτομαι, στα κέντρα των πόλεων υπάρχουν σήμερα περιοχές άκρως υποβαθμισμένες ή / και γκετοποιημένες. Αυτές οι περιοχές δεν ήταν έτσι, όταν κάποιοι αγόρασαν σπίτια εκεί πριν από 30 χρόνια, αλλά φυσικά πως θα μπορούσαν να προβλέψουν τέτοιες εξελίξεις. Στις μέρες μας όπου ο ορίζοντας προβλεψιμότητας είναι μικρότερος από τη δεκαετία ή και την πενταετία, ο "μην είσαι χαζός" πήρε δάνειο για να κάνει δικό του το σπίτι των ονείρων του σε 25 και 30 χρόνια.

Τουλάχιστον και αν όλα πήγαιναν καλά, ο "μην είσαι χαζός" θα μπορούσε να αφήσει κάποτε και ένα σπίτι στα παιδιά του. Ένα σπίτι – άγκυρα βεβαίως βεβαίως, αφού η ορθή πρακτική λέει ότι "ψάχνω για σπίτι εκεί που βρίσκω δουλειά" και όχι "ψάχνω δουλειά εκεί που βρίσκεται το σπίτι μου".

Η Ελλάδα της Δεκαετίας 2000 – 2010
Αυτή υπήρξε η Ελλάδα της χρυσής δεκαετίας. Υψηλότατο ποσοστό ιδιόκτητης κατοικίας, στο 76%. Για την ακρίβεια, αυτή υπήρξε πάνω κάτω και η κατάσταση σε όλες τις αδύναμες χώρες της ΕΕ, όταν οι δυνατότερες χώρες της ΕΕ όπως Γερμανία, Αγγλία, Γαλλία, Ολλανδία, Αυστρία, Ιταλία κλπ. παρουσίαζαν μικρότερο ποσοστό ιδιοκτησίας, όπως φαίνεται και στο παρακάτω γράφημα (πηγή: A Cross-Country Comparison of Homeownership Rates):

Κλικ για μεγάλο μέγεθος...

Ααα, και για να μην το ξεχάσω, το ποσοστό ιδιοκτησίας στις ΗΠΑ, στο ίδιο γράφημα, υπολογίστηκε 11 μονάδες κάτω από το αντίστοιχο της Ελλάδας, στο 65%!

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Ναι, προφανώς και υπήρξε μεροληπτική στάση υπέρ τραπεζών. Το επικρατούν πολιτικό σύστημα το οποίο ονομάζεται Κρατικός Παρεμβτισμός Υπέρ Τραπεζών, είναι ένα καρκίνωμα το οποίο θα πρέπει να αντιμετωπιστεί το συντομότερο δυνατό σε παγκόσμιο επίπεδο. Μέχρι τότε όμως, αυτό δεν αναιρεί σε καμία περίπτωση την κραυγαλέα ανευθυνότητα του "μην είσαι χαζός".

Συμπεράσματα Ζωής
1. Ο ανεύθυνος θέλει ιδιοκτησία. Ο υπεύθυνος αποζητά απλώς την πρόσβαση! Kudos στον φίλο Μίλωνα Φιρίκη για την παραπάνω διατύπωση.

2. Αν σκέφτεσαι ότι μπορείς να αντέξεις κάτι οικονομικά, δεν μπορείς! Τι εννοώ; Πολύ απλό. Θα σκεφτόσουν ποτέ ότι μπορείς να αντέξεις οικονομικά το να αγοράσεις μια σοκολάτα, ένα βιβλίο ή ένα ζευγάρι κάλτσες; Προφανώς όχι! Είναι αστείο. Αν δεν σου φαίνεται τόσο αστείο όταν σκέφτεσαι αντίστοιχα διακοπές σε πεντάστερο ξενοδοχείο, αγορά αυτοκινήτου και αγορά σπιτιού, είναι επειδή δεν είναι αστείο. Kudos στον MJ Demarco για το πρωτότυπο από το υπερβιβλίο του The Millionaire Fastlane: If you think you can afford it, you can’t!

3. Να ξοδεύετε τα λεφτά σας σε εμπειρίες και όχι σε πράγματα! Όταν κάποτε, σε μεγάλη ηλικία, θα θυμόσαστε ιστορίες με τα φιλαράκια σας πίνοντας κρασί δίπλα απ’ το τζάκι, ή όταν θα διηγείστε τη ζωή σας στα εγγόνια σας, θα αναφέρεστε ως δια μαγείας σε γκόμενες και γαμήσια (sic), σε ένα επικό μεθύσι, στη φορά εκείνη που μείνατε από καύσιμα στη μέση του πουθενά και στο νικητήριο καλάθι που πετύχατε, παίζοντας στοίχημα στο μπάσκετ, σε γηπεδάκι δίπλα σε μπιτσόμπαρο με τα μάτια όλα καρφωμένα επάνω σας. Η βίλα που μένατε και η Porsche που οδηγούσατε, θα βρίσκονται απλώς παρκαρισμένα στα αζήτητα του μνημονικού.

Συνέχεια στο άρθρο...

Η Πλάνη του Απόλυτου Πλάνου

Που πρέπει να ισορροπεί η ζυγαριά μεταξύ πλάνου και εγρήγορσης;

Μεγαλώνουμε μαθαίνοντας να καταστρώνουμε σχέδια και να προσδοκάμε αποτελέσματα. Αρχικά λιγότερο, μιας και χωρίς χαλινάρια, μα στη συνέχεια περισσότερο. Σχεδιάζουμε, ξανασχεδιάζουμε και συνεχίζουμε να σχεδιάζουμε έως ότου ο σχεδιασμός γίνεται σταδιακά η δεύτερή μας φύση, κάπου εκεί μετά τα 30 και κάτι. Θέλουμε τον χάρτη του μέλλοντός μας στρωμένο μπροστά στα μάτια μας. Και έτσι, χάνοντας την τριβή με το απρόσμενο, καταλήγουμε να ζούμε μέσα σε έναν διαρκή τρόμο, κάθε φορά που ερχόμαστε αντιμέτωποι με στόχους που πηγάζουν από επιθυμίες (και όχι από ανάγκες), αν πρώτα δεν διαθέτουμε ένα πλάνο επίτευξης αυτών των στόχων και έναν λεπτομερή οδηγό για το τι να περιμένουμε στη συνέχεια. Το αποτέλεσμα; Θλιβερό. Καταλήγουμε να υποβαθμίζουμε τις μεγαλύτερες και ιδίως τις απροσδόκητες επιθυμίες μας, μετατρέποντάς τες σε αδιάφορα σημεία πάνω στη χρονογραμμή της ζωής μας, όπου η σημαντικότητά τους χάνεται μέσα στο θόρυβο της σημαντικότητας των αναρίθμητων "πώς", "πότε", "πρέπει" και "μετά". Και αναβάλλουμε διαρκώς.

Για την ακρίβεια, εθιζόμαστε τόσο πολύ στο σχεδιασμό ώστε καταστρώνουμε σχέδια ακόμα και σε έξωθεν επιβεβλημένους στόχους.

- Έξωθεν επιβεβλημένοι στόχοι; Δηλαδή;

- Η χρήση της λέξης "στόχος" εδώ αποτελεί ευφημισμό. Μιλάμε για καταστάσεις τις οποίες δεν ελέγχουμε αλλά θα τις συναντήσουμε αναγκαστικά. Όπως ο θάνατος! Και άσε να σου εξηγήσω τι εννοώ με την παρακάτω μίνι αφήγηση.

Παράλληλες Ιστορίες
Δύο παράλληλες ιστορίες εκτυλίσσονται μέσα σε μια εξαιρετικά συμπυκνωμένη εκδοχή του χρόνου. Οι δύο ιστορίες έχουν κοινή αρχή.

Έξωθεν επιβεβλημένος στόχος; Η θάλασσα.

ΚΟΙΝΗ ΑΡΧΗ
Ένα αγόρι ξεκινά την πορεία του, ακολουθώντας ένα μονοπάτι, στους πρόποδες ενός βουνού, και προοδευτικά χάνεται ανάμεσα στα δέντρα. Είναι πολύ δύσκολο να τον εντοπίσεις καθώς κινείται ανάμεσα σε όλον αυτόν τον πράσινο-γκρι θόρυβο. Όντας πλέον στο μέσο της διαδρομής του και έχοντας αφήσει πίσω του τα δέντρα και μέρος της νιότης του, ο νεαρός άνδρας συνεχίζει να ανηφορίζει, βαδίζοντας αποφασιστικά μέσα στο ολοένα και πιο άγριο τοπίο. Αυτήν τη φορά δεν είναι ιδιαίτερα δύσκολο να διακρίνεις την αποφασιστικά κινούμενη φιγούρα ανάμεσα στα βράχια και τους θάμνους.

ΙΣΤΟΡΙΑ 1
Πλησιάζει πλέον προς την κορυφογραμμή. Και ύστερα από λίγο ένας, με φανερά τα σημάδια του χρόνου πάνω του, αλλά ακούραστος και ατρόμητος άνδρας, κάνει τα τελευταία του βήματα πατώντας επιτέλους την κορυφή του κόσμου. Μια επιβλητική και σκοτεινή μορφή σε έντονη αντίθεση με το χιονόλευκο έδαφος και το γαλάζιο του ουρανού. Βρίσκεται εκεί που πάντα επιθυμούσε. Ανέκαθεν ήθελε να μάθει πως είναι και τώρα γνωρίζει. Στέκεται όρθιος πάνω στο απόγειο του ενθουσιασμού με κομμένη την ανάσα. Και ξαφνικά η πτώση. Βρίσκεται να πέφτει από τον πλέον απότομο και ψηλό γκρεμό που θα μπορούσε ποτέ να φανταστεί. Κινείται προς τα κάτω με απίστευτη ταχύτητα και το μόνο πράγμα που φτάνει στα μάτια του είναι η θολή μετατόπιση προς το ιώδες, καθώς πλησιάζει την επιφάνεια της θάλασσας. Διαρκεί μετά βίας μερικά δευτερόλεπτα. Σφοδρή βουτιά και κάτω από το νερό. Ανυπαρξία. Και τέλος της ιστορίας.

ΙΣΤΟΡΙΑ 2
Μπορεί να διακρίνει πια την κορυφή μπροστά του. Πλησιάζει στο απόλυτο. Έχει όμως ήδη αρκετή ώρα που περπατάει στο ανοικτό πεδίο, εκεί όπου ενδέχεται να παραμονεύουν εχθρικά μάτια. Φαίνεται να αποτελεί εύκολο στόχο και η εξέλιξη έχει αρχίσει να τον τρομάζει. Επιπλέον, η κορυφή βρίσκεται πολύ ψηλά και τόσο μακριά, κατακόρυφα μιλώντας, από τον τελικό προορισμό της θάλασσας. Τι βρίσκεται στην κορυφή του κόσμου; Ίσως η ανείπωτη χαρά της συνάντησης με το θεϊκό. Ίσως. Το ερώτημα όμως παραμένει. Χρειάζεται να το ανακαλύψει κανείς; Γιατί να μπεις στη διαδικασία να ξεχωρίσεις τόσο πολύ; Ούτως ή άλλως, και σε περίπτωση που σου διαφεύγει, δεν μπορείς να αποφύγεις τη συνάντηση με τη θάλασσα. Ο άνδρας αλλάζει πορεία και πηγαίνει αριστερά. Εκεί υπάρχει ένα απροσδιόριστα γνώριμο μονοπάτι το οποίο κατηφορίζει και οδηγεί σε ένα άλλο δάσος. Έχει ξαναπερπατήσει ανάμεσα στα δέντρα νωρίτερα, όσο ήταν νεότερος. Και αφού το έχει ξανακάνει κάποτε, μπορεί να το επαναλάβει για μια ακόμη φορά. Και να τος τώρα, ένας καταπονημένος αλλά ψυχικά ανάλαφρος ηλικιωμένος άνδρας, κινείται και πάλι ανάμεσα στον πράσινο-γκρι θόρυβο των φύλλων και των δέντρων. Είναι ήρεμος. Ο χρόνος δεν δίνει δεκάρα για την ιστορία του. Κι όμως, ο χρόνος φαίνεται να επιβραδύνει. Τελευταία βήματα. Άμμος. Και στη συνέχεια αλμυρό νερό. Κάτω από το νερό. Ανυπαρξία. Και τέλος της ιστορίας.

ΣΗΜΑΝΤΙΚΗ ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Διάρκεια Ιστορίας 1 = Διάρκεια Ιστορίας 2

Η Πλάνη
Βαθιά μέσα μας γνωρίζουμε ότι όλα τα πράγματα έχουν ένα απροσπέλαστο τέλος. Η ζωή τελειώνει κάποτε και θα κάνουμε τα αδύνατα δυνατά να εξομαλύνουμε την όλη διαδικασία. Πρέπει να συνηθίσουμε στην ιδέα. Και έτσι προπονούμαστε ασυναίσθητα ολοένα και περισσότερο σε μια διαβίωση μακριά από καταστάσεις ενθουσιασμού και έκστασης για έναν και μόνο έναν λόγο. Για να αποφύγουμε τον αβάσταχτο πόνο της αναχώρησης από μια ζωή την οποία θα λατρεύουμε. Τον φοβόμαστε αυτόν τον πόνο. Θέλουμε να είναι ανώδυνο και όχι ξαφνικό. Πρέπει να υπάρχει μια προσεκτικά σχεδιασμένη διαδρομή προς την αναπόφευκτη παρακμή μας, με ένα ξεκάθαρο πλάνο πριν και ένα διαρκές ταξίδι μετά. Επαναλαμβάνω. Ένα ξεκάθαρο πλάνο προς το τέλος και ένα διαρκές ταξίδι μετά την πινακίδα για το "δεν υπάρχει μετά". Για ποιον λόγο να έχουμε να διαχειριστούμε ένα τέλος; Καλύτερα ένας φιλικός αποχαιρετισμός. Σκεφτείτε το λιγάκι. Ευθυγραμμιζόμαστε προοδευτικά με την ιδέα ότι δεν θα χρειαστεί καν να πεθάνουμε. Απλώς θα αναχωρήσουμε για το τελευταίο μας ταξίδι!

Και επιλέγουμε την Ιστορία 2.

Φόβε γαμήσου. Δεν άκουσα λέξη απ’ όσα είπες.
Επιλέγω την Ιστορία 1.

Συνέχεια στο άρθρο...